Bekijk profielpagina

Werk Slim - Jiro Dreams of Sushi

Revue
 
 

Werk Slim

29 januari · Editie #5 · Bekijk online
Een nieuwsbrief over werk

Goedemorgen,
Afgelopen week keek ik de fantastische film Jiro Dreams of Sushi (2011). De stokoude Japanse chef Jiro Ono, in de film 85 jaar, doet iedere dag exact hetzelfde: hij vertrekt op dezelfde tijd van huis, staat iedere dag op precies dezelfde plek op precies dezelfde metro te wachten en maakt elke dag, met zijn team en met onwaarschijnlijk veel passie een wereldwijd bekroond product: sushi.
De vaste plek van Jiro waar hij wacht op de metro.
Je zou willen dat de film niet ophoudt, omdat er een ongelofelijke schoonheid vanuit gaat. Schoonheid omdat over elk detail is nagedacht. Wat Jiro doet is eigenlijk geen werk, maar is eerder een soort dans.
“Jiro zet de standaard voor zelfdiscipline” aldus Yamamoto, de food critic die vertelt over zijn ervaringen met het kleine restaurant. Hij vervolgt: “Jiro zoekt altijd naar manieren om zijn werk nog beter te doen.” Yamamoto zegt dat een goede chef voldoet aan deze vijf punten:
1. Ze nemen hun werk zeer serieus en ze leveren consistent werk af op hoog niveau
2. Ze verlangen er continu naar hun skills te verbeteren
3. Ze vinden hygiene onwaarschijnlijk belangrijk
4. Ze zijn ongeduldig en koppig: ze weten wat ze willen
5. Ze zijn gepassioneerd over hun werk
De oude Jiro heeft het allemaal. De vijf punten zijn tegelijk een mooi hulpmiddel voor reflectie over ons werk.
De film had wat mij betreft ook prima mogen bestaan uit ontelbare closeups van sushi met een voiceover.
Zoon Yoshikazu zal Jiro op een dag opvolgen. Terwijl hij bezig is zeewier te drogen vertelt hij: “De technieken die we gebruiken zijn geen groot geheim. Het gaat erom dat je moeite doet en datzelfde iedere dag herhaalt. Sommigen zijn geboren met een bijzondere gave. Sommigen hebben een geweldig gevoelige smaak en reukvermogen. Dan ben je een natuurtalent. Als je dit werk doet en je talent serieus neemt, dan word je bedreven. Maar als je een indruk wilt achterlaten op de wereld, dan moet je talent hebben. De rest hangt af van hoe hard je werkt.” Mooi, omdat het spreekt van ongelofelijke toewijding aan het vak. Over de rol van talent in succes is veel onderzocht en geschreven. Je kent misschien de “10,000-Hour Rule” die Malcolm Gladwell populair heeft gemaakt in zijn boek Outliers: volgens Gladwell is het aantal uren oefening bepalend. Met 10.000 uren oefening achter de rug ben je een grootmeester. Later heeft Gladwell zijn standpunt nog wat verduidelijkt, want uiteraard speelt talent ook een rol. De waarheid zal ongetwijfeld ergens in het midden liggen: je ontwikkelt je talent niet zonder eindeloze uren van oefening en er zijn maar weinig mensen die dat offer willen maken, maar als je absoluut niet kunt tekenen dan zul je hoogstwaarschijnlijk nooit de allerbeste illustrator van de wereld worden.
Ik heb ongelofelijk veel respect voor mensen die zich zo aan een enkel ding kunnen toewijden. Is dat iets van een andere generatie? Zijn we met elkaar te gemakkelijk en te lui geworden? Tegelijk bekruipt je in de film ook een gevoel van medelijden over deze zoon, die een onwaarschijnlijk talent heeft, maar zijn hele leven in de schaduw van z'n vader leeft en werkt.
Yoshikazu Ono aan het werk met zeewier.
In een interview uit 2014 gaf dezelfde Yamamoto aan dat hij denkt dat het restaurant van Jiro het schoonste in de wereld is. Jiro zegt dat een restaurant bestaat uit 50% koken en 50% schoonmaken. Een mooie les, want het is gemakkelijk om te kijken naar zichtbare hoogtepunten: het opleveren van een project, het presenteren van ons proefschrift of het “afleveren” van een afgestudeerde leerling. Maar schoonmaken, studeren, onderhoud, nakijken en zelfs slaap: het hoort erbij. Het is zelfs essentieel voor goed werk. En vooral voor duurzaam goed werk. Willen we ons werk blijven doen, dan moeten we zorgen voor een gezonde, veilige en schone manier van werken.
De film inspireerde me, omdat het ons werk in perspectief plaatst. Het is mooi en goed om de wereld te willen veranderen op grote schaal, maar hoe groot je uiteindelijke plan ook is, alles wat we doen begint uiteindelijk met een eerste gesprek of een eerste regel op papier. Het krijgt zijn vervolg door losse, individuele acties die bij elkaar bijdragen aan een groot geheel. Net als Jiro kunnen we voor al die kleine dingen de schoonheid zien en daar elke dag voor gaan. Om elke dag en in elke handeling te bedenken dat verfijning altijd mogelijk is, voor alles wat we doen. En dus ook om juist van dat proces, en niet alleen van de uitkomst, te genieten.
Heb een goede week,
Rick
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Rick Pastoor met Revue.