Bekijk profielpagina

Werk Slim - Ik heb bewust een lege agenda (soms)

Revue
 
Goedemorgen, Rond de zomer dacht ik na over een combi-deal: twee keer GRIP voor de prijs van één. Maa
 

Werk Slim

11 november · Editie #94 · Bekijk online
Een nieuwsbrief over werk

Goedemorgen,
Rond de zomer dacht ik na over een combi-deal: twee keer GRIP voor de prijs van één. Maar in verband met de wet vaste boekenprijs bleek dit geen optie. Wat wel mag: een tijdelijke combinatiekorting voor twee verschillende ISBN’s. Met mijn boekenteam dacht ik na over wat we snel zouden kunnen regelen, maar er was niets te bedenken wat op we op korte termijn konden regelen en ook echt zou volstaan als los product.
In plaats daarvan bouwde ik de vakantie-checklist en deed ik een kleine promotie om de verzendkosten cadeau te doen aan iedereen die het boek al kocht. Het was niet echt een succes, maar wel leuk om te doen.
Eén van de ideeën in de zomer was om een hardcover te maken. Toen ging dat niet door, maar het bleef door m'n hoofd gaan en nu dacht ik: we gaan het gewoon doen. Een luxe editie van GRIP. En om daar dan een beperkte oplage van te maken, gewoon omdat het leuk is om te maken. Vooral voor mezelf, eigenlijk. Harminke Medendorp (mijn briljante redacteur en projectbegeleider) liet me kennismaken met Tim Beijer. Tim is de papierkoning. Hij weet alles van papier- en druksoorten. En het resultaat is echt fantastisch. Het werd een knalgele editie, gemaakt van Wibalin. Dat zei mij ook niks, maar het is een papiersoort die aanvoelt als linnen. De titel, ondertitel en naam staan erop met zwart glimmend folie in zogenaamd blindpreeg, wat zorgt voor een voelbaar hoogteverschil. Het boek heeft zelfs een leeslint. Je begrijpt dat ik er enthousiast over ben.

De nieuwe hardcover. Het witte deel met de sticker is een losse papieren 'buikband'.
De nieuwe hardcover. Het witte deel met de sticker is een losse papieren 'buikband'.
Even geleden schreef ik dat ik me volledig op GRIP ga richten. Zonder structuur van een kantoor, collega’s en hyperactieve startup ziet m’n leven er nogal anders uit. Minder afgebakend, maar tegelijk ook overzichtelijk. Vrijer, maar soms ook verlammend. Ik hoor alle zelfstandigen en freelancers al zuchten: joh, vertel mij wat!
In mijn eigen onderneming, voor ik bij Blendle aan de slag ging, werkte ik bijna zeven jaar lang elke dag samen met een steengoede compagnon. Bij Blendle zat ik heel lang zo dicht op elkaar dat iedereen direct zag wanneer ik niet met mijn werk bezig was. Beide situaties die me hielpen productief te zijn. Hoe anders is dat nu: je zult deze nieuwsbrief missen als die ineens niet meer zou verschijnen, maar niemand belt me wakker om te vragen waar ik blijf. Of mijn dag succesvol is staat of valt met mijn discipline.
Ik realiseer me hoe luxe die vrijheid is, maar het is ook best ongemakkelijk. Dat dit zo zou voelen had ik vooraf niet kunnen bedenken. Hoe meer opties je hebt, hoe groter de verleidingen van randzaken. Nog meer is het nodig om zelf alles uit de kast te halen om focus aan te brengen. Te werken met een plan en jezelf daar strak aan te houden.
Of niet.
Ik schreef al eerder over doen wat ongemakkelijk voelt. De dingen die me irriteren zijn vaak signalen. Het leert me iets nieuws over mezelf. Dus besloot ik om de keuze voor die focus uit te stellen tot begin van volgend jaar. En nu zweef ik dus een beetje. Dat zie je ook terug op Twitter, op m’n blog en in m’n Goodreads: het is van alles wat.
Zo lees ik boeken puur omdat ze me interessant lijken en spreek ik zonder vooropgezet doel af met mensen die ik nog niet ken. Voor veel mensen volkomen logisch en natuurlijk, maar voor mij wennen en ongemakkelijk. Een dag zoals deze, waarin ik me op m’n mailbox stort, werk aan m’n nieuwsbrief en een aantal andere projecten: dat is mijn comfortzone. Een strakke agenda en knallen. Maar thuiskomen na een ‘lege’ dag: dat vind ik ongemakkelijk. Deze periode maakt me er meer dan hiervoor van bewust dat ik beide manieren van werken en leven nodig heb. Geen van beide manieren is wat mij betreft perfect. Ze dienen allebei een ander doel.
Deze situatie beschouwen als leerervaring en experiment helpt om het ongemakkelijke gevoel voor een deel weg te nemen. Een van de dingen die ik me hierdoor realiseerde: ik wil in mijn full-time werk meer ruimte blijven maken voor ‘doelloze ontmoetingen’. Gesprekken met mensen die in eerste instantie nergens toe hoeven te leiden.
Voor jou vanochtend: welke werkwijze of manier van leven geeft jou een ongemakkelijk gevoel? Je weet: daar ligt een interessante ervaring. Of dat nu spontane ontmoetingen, tegendraadse blogs, kopjes koffie met concullega’s of hypergestructureerde werkdagen zijn: probeer iets van die ongemakkelijkheid op te nemen in je schema.
Heb een fijne week!
Rick
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Rick Pastoor met Revue.