Bekijk profielpagina

Werk Slim - Een Atlantisch Handvest, maar dan voor jouw plannen

Revue
 
Goedemorgen, Om te beginnen: ik sprak met Ben Tiggelaar voor z’n podcast. Ben interviewt elke week ie
 

Werk Slim

15 juli · Editie #77 · Bekijk online
Een nieuwsbrief over werk

Goedemorgen,
Om te beginnen: ik sprak met Ben Tiggelaar voor z’n podcast. Ben interviewt elke week iemand voor BNR en we spraken uiteraard over slimmer werken, maar we hadden het ook over belangrijke lessen uit mijn werk naast het boek. Je vindt de aflevering hier.
De afgelopen week was m’n eerste volledige week zonder social media. Dat was wennen, maar eigenlijk ook heel fijn. Ik verbaasde me vooral over de enorm ingesleten gewoonte om Twitter te openen op momenten dat ik even vastzat in het werk. Nu eindigde ik telkens op de pagina om opnieuw in te loggen. Ik ken mezelf, dus ik wijzigde mijn e-mailadres voor Twitter naar die van Joàn en liet haar een ander wachtwoord instellen. Ik kreeg veel extra tips die misschien ook helpen om je gedrag te wijzigen: apps in een ander mapje zetten, bijvoorbeeld, en het hoeft uiteraard niet zo drastisch als ik deed. Doe wat werkt! Ik hoor blijkbaar bij de groep die niet zonder stevige maatregelen kan.

In augustus 1941, een paar maanden voor de Verenigde Staten zich zouden mengen in de Tweede Wereldoorlog, schreven de twee machtigste mannen van dat moment het zogenaamde Atlantisch Handvest. De inhoud van het handvest is leuk als je van geschiedenis houdt, maar de totstandkoming is interessant voor ons werk.
Prime Minister van Groot-Brittanië Winston Churchill en de Amerikaanse President Franklin Delano Roosevelt ontmoeten elkaar tijdens de ‘Conferentie van Placentia Bay’. Hoef je niet te onthouden, maar het was een geheime vergadering op een schip. De Verenigde Staten waren op dat moment nog niet verwikkeld in de oorlog (dat zou pas gebeuren na de aanval op Pearl Harbor op 7 december van dat jaar), en Churchill had een belangrijk doel voor de bijeenkomst: zoveel mogelijk hulp van de Amerikanen veiligstellen.
Roosevelt had iets heel anders in gedachten. Hij wilde aan de slag met het schrijven van een aantal uitgangspunten in de vorm van een handvest, die de gewenste situatie na de oorlog vastlegden. Dit was de start van een intensieve samenwerking, en het handvest was een belangrijke stap in de uiteindelijke oprichting van de Verenigde Naties.
Ik vond het fascinerend om te lezen dat Roosevelt in staat was verder te denken dan het moment dat voor hem lag, en dat is inspiratie voor ons. Drie lessen:
1. Uitgangspunten zijn voor iedereen relevant
Het is gemakkelijk om in je werk te verwijzen naar (het gebrek aan) heldere uitgangspunten van je leidinggevende of CEO. Ik begrijp hoe vervelend het is wanneer een heldere richting ontbreekt en als dat zo is, dan moet die vraag hoog op je agenda staan. Maar dat ontslaat je niet van de verantwoordelijkheid om op jouw niveau zelf wél richting aan te brengen. Je kunt altijd je eigen eindpunt definiëren: wanneer is je bijdrage een groot succes? Waar werk je naartoe en waarom vind je dat belangrijk? Laat je niet in een hoekje dwingen door beknellende regels zoals ‘een visie omschrijft niet hoe je te werk gaat maar alleen wat je wilt bereiken’, maar schrijf gewoon iets wat je vooruit helpt. Het Atlantisch Handvest is een mix van dingen die niet gaan gebeuren: ‘Amerika en Groot-Brittannië streven niet naar territoriale uitbreidingen’, uitkomsten die nooit klaar zijn: ‘de belemmeringen van handel moesten worden verlaagd of weggenomen’ en concrete, haalbare doelen: ‘ontwapening van agressorlanden’. Whatever works for you. Dit kun je ook doen voor jou werk, project, klas, team, afdeling of bedrijf.
Ik moet ook denken aan Stephen Covey, die samen met z'n zoon uitgangpunten opstelde voor het onderhoud van het gazon: groen en schoon. Ingewikkeld hoeft het niet te zijn.
2. Uitgangspunten zijn niet eenvoudig
Uitgangspunten opstellen is niet gemakkelijk, zul je merken. Het is eigenlijk nog sterker: als de uitgangspunten niet voor frictie zorgen kun je je afvragen of ze wel scherp genoeg geformuleerd zijn. Roosevelt was heel helder over uitbuiting van de koloniën door Groot-Brittannië en daar ging Churchill niet echt lekker op. Toch stemde Churchill uiteindelijk toch ook in met het ultieme ‘elk volk heeft zelfbeschikkingsrecht’. Het gesprek was ongetwijfeld gemakkelijker geweest door dit punt te ontwijken, maar het was een grote stap vooruit en winst voor iedereen.
Ik ben conflictvermijdend, dus ik zoek het liefst naar een oplossing waar iedereen tevreden mee is. Dat werkt best vaak goed, maar dat zorgt er wel eens voor dat ik moeilijke beslissingen voor me uit blijf schuiven. Het formuleren van uitgangspunten maakt deze hete hangijzers pijnlijk zichtbaar, en met die informatie kan ik vervolgens doen wat ik wil. Ik doe er lang niet altijd wat mee, maar het geeft me wel belangrijke inzichten voor hoe ik verder moet. Ik heb ook ontdekt dat de dingen die me irriteren of boos maken bijna altijd richtingaanwijzers zijn naar uitgangspunten die ik nog scherp(er) moet maken. Misschien werkt dat voor jou ook zo.
3. Uitgangspunten formuleren voelt (bijna) nooit urgent
In het geval van Roosevelt zou je kunnen zeggen dat er belangrijkere kwesties te bespreken zouden zijn: met een bijna onvermijdelijke oorlog op handen is de vraag ‘moeten we echt nu onze tijd besteden aan het op papier zetten van uitgangspunten voor vredestijd’ legitiem. Het was vast ook zinvol en productief geweest om te brainstormen over de kwesties van die dag en strategieën om de vijanden te verslaan. We weten niet hoe de wereld eruit had gezien als het handvest er niet was gekomen, maar ik geloof dat het grote impact heeft gehad.
Voor onze eigen projecten en ons werk is er ook áltijd wel een reden te bedenken om het uitwerken van die uitgangspunten voor je uit te schuiven. Ik merk een groot verschil in uitvoering van projecten waar ik het doel glashelder voor ogen heb, in vergelijking met de momenten waarop dat niet het geval is. Is dat duidelijk, dan praat iedereen dezelfde taal, zijn er minder vragen en zijn we met meer energie aan het werk. En dat geldt echt niet alleen voor projecten in teamverband: juist mijn eigen werk gaat veel beter en makkelijker wanneer ik scherp heb wat ik ermee wil bereiken.
Kortom: kun je voor je plannen van deze week je uitgangspunten uitwerken? Wat beloof je aan je klant? Hoe definieer je succes? Wat zou de krantenkop zijn?
Heb een geweldige week!
Rick
PS Ik haalde de details voor deze nieuwsbrief uit het boek The Mantle of Command. Geweldig als je geschiedenis en politiek interessant vindt.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Rick Pastoor met Revue.