Bekijk profielpagina

Werk Slim - Doe niet als de dieren

Revue
 
Goedemorgen, Afgelopen week deelde ik het via Twitter al, maar het gaat lekker met GRIP. Vergeet niet
 

Werk Slim

18 februari · Editie #56 · Bekijk online
Een nieuwsbrief over werk

Goedemorgen,
Afgelopen week deelde ik het via Twitter al, maar het gaat lekker met GRIP. Vergeet niet 26 april alvast in je agenda te zetten: die avond organiseer ik een avond rondom slimmer werken. Details volgen. En afgelopen vrijdag nam ik met Reinier weer vier nieuwe afleveringen op voor z'n podcast Hoe krijg je het voor elkaar, volgens mij zeer geslaagd.

Ik las dit stuk uit de Volkskrant, met de titel: ‘Waarom lummelen van levensbelang is’. Artikelen met als insteek een betere balans tussen werk en rust vind ik altijd lastig. Hoe leuk deze verhalen ook zijn, heel vaak helpen ze je niet concreet om zelf goed uit te vinden wat voor jou werkt. Ze geven je vooral snel het gevoel dat je niet goed bezig bent (wanneer je iemand bent die graag veel doet) of dat je eigenlijk best goed bezig bent (wanneer je je schuldig voelt omdat je elke avond Netflix kijkt). En zo komt niemand echt vooruit.
Luister naar signalen
Een belangrijke motivator om je werk te doen, is het gevoel hebben dat je bijdraagt aan iets dat groter is dan jijzelf. Wat je doet moet ertoe doen. Maar hierin kun je doorschieten: ben je volkomen afhankelijk van dit ‘presteren’ en wissel je dit niet af met perioden van herstel, dan banjer je al snel over je eigen grenzen heen. En dat is ongezond.
Het lijkt erop dat dieren hun grenzen heel goed respecteren, staat er in het stuk: 'Periodieke grote inspanning komt in het dierenrijk heel veel voor, maar wordt eigenlijk altijd gevolgd door een rustiger periode.’ Als je jezelf serieus neemt, dan is de kans klein dat je zo onbewust roofbouw pleegt op je lijf. Ik moest denken aan de term die een categorie mensen aanduidt die hier extra gevoelig voor is: de insecure-overachiever. De ongelofelijk hardwerkende, vaak jonge mensen die alles op alles zetten om veel te bereiken in hun werk. Ze werken (te) hard, omdat ze hun hele ego baseren op wat ze doen, en daarbij negeren ze de signalen van hun lichaam. Hoe beter we leren luisteren naar die signalen, hoe scherper we onze grenzen in de gaten houden.
En dan is de vraag: wat doe je met die signalen?
Voel je vrij om zelf een plan te maken
Ik had het hiervoor expres over onbewust roofbouw plegen. Het is wat mij betreft namelijk prima als je dat doet, zolang je het maar bewust doet. Dit fragment uit De Zeven Eigenschappen van Effectief Leiderschap van Steven Covey vind ik er mooi op aansluiten:
Iemand met een onafhankelijke persoonlijkheid treedt zelf op en maakt zich niet zo snel afhankelijk van wat anderen doen.
Bij jezelf beginnen en onafhankelijk worden dus (Covey waarschuwt er overigens voor onafhankelijkheid niet op een voetstuk te plaatsen – als je daarin doorschiet denk je alleen nog maar aan jezelf). En dan kan het best zijn dat je een periode iets doet dat voor je lichaam niet het allerbeste is. Of voor je bankrekening. Of voor je relatie. Ik geloof er heilig in dat dat allemaal prima is, zolang je jezelf en je omgeving maar kunt aankijken en die intentie met volle overtuiging kunt delen.
Het artikel spoort aan om meer zoals dieren te worden. Ik hoop eigenlijk vooral dat we minder als dieren worden: als mensen zijn we in staat om terug te blikken en na te denken over de toekomst. Wij kunnen reflecteren, plannen maken en ons leven anders inrichten. Dat lijkt me fijner en leuker dan dat we uit voorzorg onze ambities naar beneden bijstellen.
Ik ga je dus niet vertellen om minder te doen. Ik wil je juist aanmoedigen meer uit je (werk)tijd te halen. Maar wel op een gezonde manier. Een paar suggesties:
  • Forceer reflectie, op jouw manier. Ik heb een frisse hekel aan mediteren. Als in: ik weet dat het goed zou moeten werken, maar het is me tot nu toe niet gelukt een vorm te vinden die echt blijft hangen. Ik zou het fantastisch vinden om op die manier tot grootse nieuwe inzichten te komen. Maar aangezien mediteren zo'n worsteling voor me is, is het niet zo'n efficiënte strategie. Het is slimmer om met de stroom mee te zwemmen. Wat voor mij bijvoorbeeld echt goed werkt is het schrijven van een terugblik per drie maanden, en het bezoeken van een stilteklooster elk half jaar. Probeer jezelf niet te forceren iets te doen dat voor jou niet werkt, maar bedenk welke activiteiten zorgen voor nieuwe inzichten over hoe je je voelt. Misschien heb je die briljante ingevingen altijd op de boot naar Vlieland, terwijl je een lange fietstocht maakt of wanneer je een coach spreekt. Wat het ook is: probeer juist voor die dingen meer tijd vrij te maken. Dat gaat je waarschijnlijk een stuk gemakkelijker af.
  • Teken je stressniveau. Als je het ingewikkeld vindt om te zien wanneer je teveel van jezelf vraagt kan het zinvol zijn dit visueel te maken. Schets een grafiek en trek een lijn waarmee je zichtbaar maakt hoeveel stress je de afgelopen tijd ervoer. Het wordt zo gemakkelijker patronen te herkennen en te ontdekken welke activiteiten zorgen voor hoge spanning.
  • Schrijf een statuut. Dit klinkt als het meest saaie ding ooit, maar steviger in je schoenen staan als het gaat om je tijdsbesteding begint met een plan. Het helpt mij om mijn principes op papier te hebben staan. In elke wekelijkse review herlees ik die principes, en zo houden ze me on track (bijvoorbeeld: een richtlijn over hoeveel ik ’s avonds werk, welke plek slapen inneemt, wat voor projecten ik wel en niet zou willen doen, etc).
Succes, en heb een fijne week!
Rick
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Rick Pastoor met Revue.