Bekijk profielpagina

Trump Weekly - woensdag 13 november 2019

Revue
 
Goedemorgen! Vandaag staat de Trump Weekly grotendeels in het teken van het impeachmentonderzoek, dat
 

Arjen van der Horst

13 november · Editie #167 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Goedemorgen!
Vandaag staat de Trump Weekly grotendeels in het teken van het impeachmentonderzoek, dat vandaag een nieuwe fase ingaat. Voor het eerst houdt de parlementaire onderzoekscommissie onder leiding van Adam Schiff openbare verhoren. De Amerikaanse topdiplomaat Bill Taylor bijt over enkele uren het spits af. Verder gaan we in op het laatste nieuws uit de Democratische verkiezingscampagne.
Veel leesplezier!
- Met dank aan stagiaire Lot Buis voor de gastbijdrage over de Dreamers.
- De nieuwsbrief heeft een lengte van 3.800 woorden met een leestijd van 19-20 minuten. Jullie kunnen ons ook volgen op Twitter: ArjenUSA

Een nieuw hoofdstuk in de informatieoorlog
Demonstranten in New York protesteren tegen de komst van Trump op Veterans Day (foto: Reuters)
Demonstranten in New York protesteren tegen de komst van Trump op Veterans Day (foto: Reuters)
Zes weken lang vonden de verhoren van belangrijke getuigen achter gesloten deuren plaats in het impeachmentonderzoek naar president Trump. Maar vandaag gaat een belangrijke en noodzakelijke fase in voor de Democraten: de eerste openbare verhoren.
Waarom noodzakelijk? Voor een daadwerkelijke afzetting van de president is een tweederde meerderheid vereist in de Senaat. Om dat te bereiken heb je minimaal twintig Republikeinse senatoren nodig die hun eigen president afvallen. Republikeinen zullen pas overtuigd raken als er een significante verschuiving is in de publieke opinie en dan vooral bij Republikeinse kiezers.
De Democraten zien de openbare verhoren als een cruciale factor in deze informatieoorlog. Sinds het begin van het onderzoek is de steun onder het Amerikaanse publiek voor impeachment gestaag gegroeid. Tot medio september was tussen de 35 en 40 procent van de Amerikanen voorstander van een impeachmentonderzoek. Dat veranderde toen het nieuws over het Oekraïneschandaal brak. Volgens de laatste peilingen is nu 49 procent voor en 46 procent tegen.
Het gemiddelde van de peilingen: bent u voor of tegen een impeachmentonderzoek? (bron: FiveThirtyEight)
Het gemiddelde van de peilingen: bent u voor of tegen een impeachmentonderzoek? (bron: FiveThirtyEight)
Toch is het waarschijnlijk niet genoeg om Republikeinen in het Congres op andere gedachten te brengen. De formele stemming over het vervolg van het impeachmentonderzoek op 31 oktober sprak boekdelen. Alle Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden stemden toen tegen. Trump blijft ongekend populair bij zijn achterban en slechts een kleine minderheid van Republikeinse kiezers is voorstander van het impeachmentonderzoek (zie ook de grafiek beneden).
Daarmee heeft de president de Republikeinse partij stevig in zijn greep. De Republikeinen staan aan de vooravond van een verkiezingsjaar waarbij het hele Huis van Afgevaardigden en een derde van de Senaat herkozen worden. Republikeinen weten dat Trump met een simpele tweet je kandidatuur kan maken of breken. Er zijn vooralsnog weinig Republikeinen die de presidentiële toorn durven te trotseren.
Steun voor impeachment onder verschillende groepen kiezers (bron: Five ThirtyEight)
Steun voor impeachment onder verschillende groepen kiezers (bron: Five ThirtyEight)
De Democraten hopen dat de openbare verhoren als een soort breekijzer fungeren. De verhoren worden live uitgezonden op alle Amerikaanse nieuwszenders en voor het eerst kunnen Amerikaanse kiezers meeluisteren naar wat getuigen in het Oekraïneschandaal te vertellen hebben. De Democraten willen meteen een impact maken en daarom laten ze de Amerikaanse topdiplomaat Bill Taylor als eerste aan het woord. Zijn eerdere getuigenis achter gesloten deuren veroorzaakte schokgolven in politiek Washington toen zijn gedetailleerde openingsverklaring uitlekte. Hij verklaarde als eerste dat Trump militaire hulp had bevroren om Oekraïne onder druk te zetten voor persoonlijke doeleinden. Later deze week zullen diplomaat George Kent en oud-ambassadeur Marie Yovanovitch getuigen.
De Democraten wijzen graag naar het impeachmentonderzoek onder president Nixon. Ook toen lieten Republikeinen hun president lange tijd niet in de steek. Sterker nog, een paar weken voor Nixons aftreden was er nog steeds geen meerderheid onder Amerikaanse kiezers. Wel zag je een gestage toename van de steun toen de openbare verhoren begonnen. De grootste game changer was het vrijgeven van geheime bandopnamen die duidelijk maakten dat Nixon een actieve rol had gespeeld in de doofpotaffaire in het Watergate-schandaal. Niet lang daarna stapte Nixon op.
Bron: FiveThirtyEight
Bron: FiveThirtyEight
Wellicht dat de openbare verhoren in het huidige impeachmentonderzoek een verrassende onthulling opleveren die de publieke opinie sterk beïnvloedt. Toch is het onwaarschijnlijk dat er grote verschuivingen plaatsvinden. Er is namelijk een cruciaal verschil met de jaren zeventig. De politiek was toen een stuk minder gepolariseerd dan nu en er was meer bereidheid bij de Republikeinen om hun president te laten vallen.
Veruit het belangrijkste verschil zit hem in de manier waarin Amerikaanse kiezers informatie tot zich nemen. Vijftig jaar geleden kreeg het overgrote deel van de Amerikanen hun nieuws via een handjevol televisiejournaals van de grote zenders, die ze toen nog als betrouwbaar achten. In het gepolariseerde medialandschap van 2019 leven Amerikanen in hun eigen echokamers. Republikeinse kiezers kijken grotendeels naar conservatieve zenders als Fox News of lezen hun nieuws op radicaal-rechtse websites als Breitbart. Daar wordt de president voortdurend afgeschilderd als het slachtoffer van een complot van de deep state. Zolang die groep kiezers niet overtuigd wordt, zullen ook Republikeinse Congresleden trouw blijven aan Trump.
De Republikeinen lanceren Operatie Rookgordijn
Trump en senator Lindsey Graham (foto: Reuters)
Trump en senator Lindsey Graham (foto: Reuters)
Toch zie je dat de Republikeinen in het Congres grote moeite hebben de president te verdedigen in het Oekraïneschandaal. Hun argumenten schieten de laatste weken alle kanten uit. Lange tijd zongen de Republikeinen heel hard mee in het Trumpiaanse koor: “No quid pro quo!” Maar verschillende getuigen hebben inmiddels verklaard dat er wel degelijk sprake was van een voor-wat-hoort-wat. De getuigenverklaringen zijn tot nu toe bijzonder consistent gebleken. Trump zette Oekraïne onder druk door militaire hulp ter waarde van $391 miljoen achter te houden, zo verklaarde getuige na getuige. Die hulp zou pas hervat worden als Oekraïne in het openbaar verklaarde dat het een onderzoek zou beginnen naar Trumps politieke rivaal Joe Biden
Die verdediging is dan ook steeds moeilijker vol te houden, zeker nadat Trumps chef-staf Mick Mulvaney volmondig had toegegeven dat er sprake was van een quid pro quo (die uitspraak zou hij later schielijk weer intrekken, maar toen was het al te laat). Over de inhoud van het beruchte telefoongesprek tussen Trump en de Oekraïense president Zelensky en de verschillende getuigenverklaringen hoor je de Republikeinen dan ook nauwelijks iets zeggen. Lindsey Graham, senator en trouwe cheerleader van Trump, ging zelfs zo ver om te zeggen dat het Witte Huis onder leiding van Trump niet in staat is tot een quid pro quo.
“What I can tell you about the Trump policy toward the Ukraine, it was incoherent, it depends on who you talk to. They seem to be incapable of forming a quid pro quo. So no, I find the whole process to be a sham and I’m not going to legitimize it.”
In feite zegt Graham hier: Trump is te dom om Oekraïne effectief onder druk te zetten, wat op zijn zachtst gezegd een nogal merkwaardige verdediging is. Andere Republikeinen riepen dat er helemaal niets aan de hand was. Oekraïne ging uiteindelijk niet in op de wens van Trump en de militaire steun werd na een pauze van een paar maanden hervat. Wat nou quid pro quo? Ook dat is een merkwaardige redenering. Het is alsof je zegt: de verdachte probeerde een gebouw op te blazen met een bom, maar de bom ging uiteindelijk niet af en dus er is helemaal geen misdaad gepleegd.
Republikeinen mikken vooral hun pijlen op de procedurele aspecten. Ze vinden het hele impeachmentonderzoek ongrondwettelijk (een federale rechter dacht daar overigens anders over) en de president is zijn recht op een eerlijk proces ontzegd. Ook trekken ze de integriteit van de getuigen voortdurend in twijfel. De Republikeinen hebben bovendien Hunter Biden en de klokkenluider als getuigen opgeroepen om in het openbaar te getuigen (de identiteit van de klokkenluider is wettelijk beschermd). Het is allemaal bedoeld als een rookgordijn om de aandacht af te leiden van de rol van Trump in het schandaal.
Wat we tot nu toe geleerd hebben
Luitenant-kolonel Vindman is een van de belangrijkste getuigen in het impeachmentonderzoek (foto: Reuters)
Luitenant-kolonel Vindman is een van de belangrijkste getuigen in het impeachmentonderzoek (foto: Reuters)
Zullen de openbare verhoren nieuwe onthullingen opleveren? Het is onwaarschijnlijk, omdat alle getuigen al uitgebreid verhoord zijn door het Congres. Trump had aanvankelijk een totaalblokkade opgeworpen voor het impeachmentonderzoek. Huidige en voormalige regeringsmedewerkers kregen geen toestemming van het Witte Huis om te getuigen. Maar tal van ambtenaren sloegen dat verbod in de wind en verschenen alsnog voor de onderzoekscommissie. Die heeft inmiddels honderden pagina’s aan transcripten vrijgegeven van de verhoren die achter gesloten deuren plaatsvonden. Wat kunnen we opmaken uit die verslagen? Een overzicht:
  • Kurt Volker getuigde op 3 oktober als eerste Witte Huis-medewerker. Hij was vlak daarvoor opgestapt als speciale gezant voor Oekraïne. Volker is een spilfiguur in het hele Oekraïneschandaal. Hij zette meerdere keren ontmoetingen op tussen Trumps advocaat Rudy Giuliani en Oekraïense officials. Het doel van deze ontmoetingen was om de Oekraïense regering ertoe te bewegen Joe Biden te onderzoeken. Dit bleek ook uit een uitwisseling van sms-berichten tussen Volker en Oekraïense regeringsmedewerkers. Hier kun je het hele verslag van Volkers verhoor teruglezen.
  • De tweede getuige was Michael Atkinson op 4 oktober. Als inspecteur-generaal dient hij als waakhond van de Amerikaanse inlichtingendiensten. Hij kreeg als eerste het rapport van de klokkenluider op zijn bureau, waarmee het hele schandaal aan het rollen kwam. Atkinson oordeelde dat de klokkenluider te goeder trouw had gehandeld, noemde zijn rapport betrouwbaar en concludeerde dat zijn bevindingen een “huge concern” waren.
  • Op 11 oktober verscheen oud-ambassadeur Marie Yovanovitch, een gerespecteerd diplomaat met een grote staat van dienst. Zij was tot mei van dit jaar ambassadeur in Oekraïne, maar ze werd door Trump ontslagen omdat ze niet loyaal genoeg zou zijn. Volgens Yovanovitch werd ze gestraft, omdat Giuliani haar als een obstakel zag in de pogingen Oekraïne onder druk te zetten om een onderzoek te beginnen naar Joe Biden. Tijdens de verhoren getuigde Yovanovitch dat ze zich bedreigd voelde door Trump. Het ontslag van Yovanovitch heeft tot grote onrust geleid op het ministerie van Buitenlandse Zaken, waar diplomaten woedend zijn over de manier waarop Yovanovitch behandeld is. Hier kun je het verslag van haar verhoor lezen.
  • Op 14 oktober was het de beurt aan Fiona Hill, die tot afgelopen zomer de belangrijkste Rusland-adviseur was van Trump. Zij had ernstige zorgen geuit over de pogingen van Trump om Oekraïne onder druk te zetten. Ze verklaarde dat haar baas John Bolton de pogingen vergeleek met een “drugdeal” en dat Rudy Giuliani een “handgranaat was die iedereen gaat opblazen”. Hier kun je het verslag van Hills verhoor teruglezen.
  • Een dag later werd George Kent aan de tand gevoeld. Kent is een hoge ambtenaar op het ministerie van Buitenlandse Zaken die onder meer Oekraïne in zijn portefeuille heeft. Kent verklaarde hoe Giuliani de Oekraïense regering probeerde over te halen een onderzoek te beginnen naar Joe Biden. Ook liet hij zijn ongenoegen blijken over het ontslag van Marie Yovanovitch, die in zijn ogen het slachtoffer was van een lastercampagne van Giuliani. Hier kun je het verslag van zijn verhoor lezen.
  • Michael McKinley is een adviseur van minister Pompeo van Buitenlandse Zaken. Hij nam ontslag uit onvrede met zijn baas, omdat die op geen enkele manier had geprobeerd Marie Yovanovitch te beschermen tegen de sabotageacties van het Witte Huis en Giuliani. McKinley verklaarde op 16 oktober dat hij meerdere malen Pompeo had gevraagd om in te grijpen, maar die reageerde niet op zijn verzoeken. Daarmee sprak hij zijn baas direct tegen. Pompeo had namelijk eerder verklaard dat McKinley nooit eerder het ontslag van Yovanovitch ter sprake had gebracht. Ook getuigde hij dat Trump het diplomatieke apparaat voor persoonlijke doeleinden gebruikte. Hier kun je het verslag van zijn verhoor lezen.
  • Een van de opzienbarendste getuigenissen kwam van Gordon Sondland. Sondland is een steenrijke zakenman die een miljoen dollar had gegeven aan de inauguratiefestiviteiten van Trump. Voor zijn donatie werd hij beloond met het EU-ambassadeurschap in Brussel. Sondland was een spilfiguur in de vele contacten tussen Giuliani, het Witte Huis en de Oekraïense regering. Aanvankelijk getuigde hij op 17 oktober dat er geen sprake was van een quid pro quo. Maar verschillende getuigen verklaarden nadien dat hij instrumentaal was in het onder druk zetten van de Oekraïense regering. Later zou hij zijn getuigenis aanpassen: Sondland herinnerde zich plots dar er wel degelijk sprake van een voor-wat-hoort-wat. Lees hier het verslag van zijn verhoor plus de aanvulling die Sondland later zou toevoegen.
  • Een andere belangrijke getuige was Bill Taylor, die afgelopen zomer Marie Yovanovitch opvolgde als hoogste diplomaat op de Amerikaanse ambassade in Kiev. In een uiterst gedetailleerd verslag beschrijft hij op 22 oktober hoe er twee parallelle diplomatieke kanalen bestonden tussen de Amerikaanse en Oekraïense regering. Het eerste was het reguliere kanaal dat onder leiding stond van Taylor zelf. Er was een tweede, meer geheimzinnig kanaal dat gerund werd door Trumps advocaat Giuliani. In de zomermaanden begon het geleidelijk te dagen dat Giuliani Oekraïne onder druk zette om een onderzoek te beginnen naar Joe Biden. Taylor was ook de eerste die getuigde dat het Witte Huis militaire hulp aan Oekraïne als een quid pro quo had ingezet. Hier kun je zijn hele verslag teruglezen.
  • Op 23 oktober verscheen Laura Cooper, een hoge ambtenaar op het ministerie van Buitenlandse Zaken, voor de parlementaire onderzoekscommissie. Zij getuigde dat het bevel om de militaire steun voor Oekraïne te bevriezen direct van president Trump kwam. Lees hier het verslag van haar verhoor.
  • Diplomaat Philip Reeker getuigde op 26 oktober achter gesloten deuren. Hij verklaarde dat er geen grond was voor het ontslag van ambassadeur Marie Yovanovitch. Van zijn verhoor is nog geen verslag beschikbaar.
  • Luitenant-kolonel Alexander Vindman deed op 29 oktober veel stof opwaaien met zijn getuigenis. Hij was de belangrijkste Oekraïne-adviseur van de nationale veiligheidsraad van het Witte Huis. Hij was directe getuige van het telefoongesprek tussen Trump en Zelensky en hij had tot twee keer toe zijn zorgen kenbaar gemaakt aan de raadsman van het Witte Huis. Volgens hem was de druk die het Witte Huis zette op Oekraïne buiten de perken. Lees hier zijn verslag.
  • Op 30 oktober getuigden Christopher Anderson en Catherine Croft, beiden adviseurs van de eerder genoemde Kurt Volker. Croft verklaarde dat niet alleen militaire steun met een waarde van bijna $400 miljoen was bevroren, maar ook dat de levering van anti-tankraketten was tegengehouden. Het verslag van hun verhoren kun je hier en hier teruglezen.
  • Tim Morrison, lid van de Nationale Veiligheidsraad, was de laatste die achter gesloten deuren getuigde. Hij was net als luitenant-kolonel Vindman directe getuige van het telefoongesprek tussen Trump en Zelensky. Hij bevestigde dat het Witte Huis militaire hulp gebruikte om Oekraïne onder druk te zetten. Trump wilde dat de Oekraïense president in het openbaar zou verklaren dat zijn regering een onderzoek zou beginnen naar Joe Biden. Het verslag van zijn verhoor is nog niet openbaar
LEESTIP: Hoe kwam het zover?
De New York Times schreef dit handige overzichtsverhaal over het Oekraïneschandaal. De ground zero is het inmiddels berichtte telefoongesprek van Trump met Zelensky van 25 juli. Maar het verhaal maakt ook duidelijk dat Trump al sinds vorig jaar probeerde Oekraïne over te halen een onderzoek te beginnen naar de Bidens. De president was bereid erg ver te gaan om zijn doel te bereiken.
“The story is another chapter in Mr. Trump’s war on the wheels of American governance, from the intelligence community to the diplomatic corps to Congress itself. In his zeal to win Mr. Zelensky’s compliance, the president ousted the American ambassador to Ukraine, froze congressionally approved military aid, shut out foreign-policy experts in the National Security Council and sidestepped the State Department to set up a back-channel to Kiev with his personal lawyer, Rudolph W. Giuliani.”
Dems 2020
  • Het Democratische deelnemersveld is met zeventien kandidaten nog erg breed. Beto O'Rourke maakte anderhalve week geleden bekend dat hij uit de race stapte, maar de Democraten kregen er een nieuwe kandidaat bij met miljardair Tom Steyer. Dat veld kan zelfs nog verder groeien, nu zakenman Michael Bloomberg en oud-gouverneur Deval Patrick (Massachusetts) zich overwegen kandidaat te stellen.
  • Lees dit geweldige verslag van Olivia Nuzzi van New York Magazine over de campagne van Joe Biden. Nuzzi is een van de beste politieke verslaggevers van Amerika, die met haar vlijmscherpe analyses en humoristische pen Amrikaanse politici fileert. “Joe Biden ought to be the nominee because he’s electable, a meaningless concept if recent history is any guide, and presidential, that wonderful word — the thing Donald Trump could never be even though he literally is president — despite the fact that Biden, who appears by almost any measure to be a good man, a man whose lone sin in life is ego (and does that even count anymore?), has spent a half-century grasping for this position and watching it slip through his fingers.”
  • LUISTERTIP: Anderhalve week geleden woonde ik de Liberty & Justice Celebration bij in Des Moines, Iowa (voorheen bekend als het Jefferson Jackson Dinner). Het is traditioneel een van de grootste evenementen op de politieke kalender in Amerika. In Iowa vinden op 3 februari de eerste voorverkiezingen plaatst en de Liberty & Justice Celebration was het laatste campagne-evenement waar alle Democratische kandidaten acte de presence gaven. Het was tevens de eerste keer dat kandidaten pijlen op elkaar richtten. Het werd vooral een botsing tussen enerzijds de twee centristische kandidaten Biden en Buttigieg en anderzijds de progressieve kandidaat Elizabeth Warren. De Daily podcast van de New York Times maakte een prachtig verslag van dit evenement.
Het Twitterpresidentschap
Nooit eerder heeft een Amerikaanse president een medium zo naar zijn hand gezet om Amerika te beïnvloeden. Trump is de ware tweeter-in-chief die sinds zijn inauguratie meer dan 11.000 tweets heeft afgevuurd. Via Twitter maakt hij belangrijke besluiten bekend, verkondigt hij voortdurend dat hij de beste president is die Amerika ooit gehad heeft en probeert hij het impeachmentonderzoek te ondermijnen. Uit een diepgravende (en interactieve) analyse van de New York Times blijkt dat hij in meer de helft van zijn tweets mensen aanvalt. De volgende passage zegt alles over hoe Trump Twitter gebruikt:
In the Oval Office, an annoyed President Trump ended an argument he was having with his aides. He reached into a drawer, took out his iPhone and threw it on top of the historic Resolute Desk: “Do you want me to settle this right now?” There was no missing Mr. Trump’s threat that day in early 2017, the aides recalled. With a tweet, he could fling a directive to the world, and there was nothing they could do about it.
Verkiezingen 2019
De Democraat Andy Beshear heeft de gouverneursverkiezingen in Kentucky gewonnen (foto: Reuters)
De Democraat Andy Beshear heeft de gouverneursverkiezingen in Kentucky gewonnen (foto: Reuters)
Vorige week vonden er in een aantal staten verkiezingen plaats. In Mississippi, Kentucky en Alabama kozen ze een nieuwe gouverneur en in Virginia waren er verkiezingen voor het staatsparlement. In andere staten vonden tal van verkiezingen plaats voor onderwijsbesturen, gemeenteraden en andere functies. Meest opvallende uitslag was in Kentucky, een staat die Trump in 2016 met overmacht won. Hier legde de zittende Republikeinse gouverneur en über-Trumpist Matt Bevin het af tegen zijn Democratische tegenstrever.
Trump had zich vol achter de campagne geworpen van de Republikeinse kandidaat, maar het mocht niet baten. De Democraat Andy Beshear won met 5.000 stemmen verschil. Bevin wil nog steeds niet zijn nederlaag toegeven, al lijkt het Republikeinse partijbestuur zich neer te leggen bij de uitslag. Democraten legde dit al snel uit al snel uit als een pijnlijke nederlaag voor het Trumpisme, maar ik denk dat deze uitslag vooral een gevolg was van de diepe impopulariteit van Bevin.
In Virginia wonnen de Democraten voor het eerst in 25 jaar beide kamers van het staatsparlementen. Hiermee zet zich een trend voort die al jaren geleden is ingezet. Virginia was lange tijd een swingstate, waar het zuiden van de staat leek op het conservatieve zuiden van Amerika, terwijl de noordelijke helft meer leek op het liberale noorden. Het noordelijke gedeelte van Virginia groeit echter veel sneller en de staat kleurt door een grote influx van stedelingen steeds meer blauw.
Als er één les getrokken kan worden uit de verschillende verkiezingen dan is dat het verhaal van de welvarende buitenwijken van de grote steden. Dat waren traditioneel bastions van de Republikeinse partij. Die kiezers daar trekken echter steeds meer naar de Democratische partij. Met name witte, hoogopgeleide vrouwen uit de buitenwijken keren zich meer en meer af van president Trump.
Dreamers voor het Supreme Court: "Dit is ons thuis"
Dreamers demonstreren bij het Hooggerechtshof (foto: Lot Buis)
Dreamers demonstreren bij het Hooggerechtshof (foto: Lot Buis)
De zusjes Maricruz en Maribel Gonzalez leven in constante angst. Op jonge leeftijd namen hun ouders ze vanuit Mexico mee naar Amerika. Ze hebben geen geldige verblijfspapieren en verblijven dus illegaal in de Verenigde Staten. Toch kreeg de tweeling de kans om in Amerika te blijven wonen en studeren.
Maricruz en Maribel zijn zogeheten Dreamers. Dat is de bijnaam voor de grote groep jonge immigranten die als kind Amerika zonder geldige verblijfspapieren zijn binnengekomen. De bijnaam is afgeleid van de Dream Act (Development, Relief, Eduction Act for Minors), een wet uit 2001 die 1,8 miljoen illegale kinderen een verblijfsvergunning zou toekennen. De Dream Act kwam niet van de grond. Als oplossing kregen 690.000 Dreamers onder president Obama een tijdelijke verblijfsvergunning waardoor ze konden studeren en werken. De huidige president Trump probeert al een tijd een einde te maken aan deze regeling.  
Honderden mensen verzamelden zich gisteren op Capitol Hill in Washington D.C. Het Amerikaanse Hooggerechtshof boog zich over de toekomst van de Dreamers. De rechters in de hoogste rechtsinstantie van het land overwegen de komende maanden of president Donald Trump het programma zomaar kan terugdraaien. Beslist het Hooggerechtshof in het voordeel van president Trump, dan dreigt voor veel Dreamers een uitzetting naar hun geboorteland.
Het terugdraaien van het zogenoemde DACA-programma (Deferred Action For Childhood Arrivals) is door lagere rechters eerder al tegengehouden. Toch ziet Donald Trump, die een streng immigratiebeleid voert, de regeling graag verdwijnen. Daardoor is de zaak nu bij het Hooggerechtshof beland. 
Dat baart de zusjes Gonzalez veel zorgen. “Het zorgt bij onze hele familie voor veel stress”, zeggen ze. “We zijn bevoorrecht om hier te zijn, maar we weten niet hoe lang we nog kunnen blijven”. De zusjes begonnen een inzamelingsactie om vervoer vanuit San Diego naar Washington D.C. te kunnen betalen. “We zijn hier om de Dreamers te steunen en we willen graag onze stem laten horen.”
Maricruz en Maribel Gonzalez (foto: Lot Buis)
Maricruz en Maribel Gonzalez (foto: Lot Buis)
Veel Dreamers die spreken tijdens de rally bij het Hooggerechtshof beginnen hun speech hetzelfde: “Ik ben ongedocumenteerd en bang”. Enrique Vales Garcia (21) kan zich daarin vinden. Ook hij wordt persoonlijk getroffen door het besluit van Trump om de DACA-regeling te beëindigen. In gebrekkig Engels legt hij uit: “Mijn zus is de enige die de juiste papieren heeft, de rest van de familie niet”. De grote groep mensen in Washington maakt veel indruk op hem. Het is zijn eerste keer in de hoofdstad en zelfs de eerste keer buiten zijn thuisstaat California. “Ik wil laten zien dat ik hier ook voor vecht”, zegt hij. “Ondanks de afstand, regen en kou wil ik mijn mede-Dreamers een hart onder de riem steken”.  
Ondanks de angst blijven Maribel en Maricruz positief. Ze juichen hard mee tijdens de speeches die gegeven worden en houden hun spandoek stevig in de lucht. “We voelen ons gesterkt”, zeggen ze met een lach op hun gezicht. “Dit is ons thuis”. De uitspraak van het Hooggerechtshof laat nog even op zich wachten. Een definitief vonnis zal waarschijnlijk halverwege 2020 komen. Voorlopig blijven de Dreamers nog dromen van een goede afloop.
 
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.