Bekijk profielpagina

Trump Weekly - vrijdag 8 december 2017

Revue
 
Goedemorgen,De Trump Weekly was vorige week nog maar een paar uur oud of het nieuws ontplofte met de
 

Arjen van der Horst

8 december · Editie #88 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Goedemorgen,
De Trump Weekly was vorige week nog maar een paar uur oud of het nieuws ontplofte met de schuldbekentenis van Michael Flynn. We gaan in deze nieuwsbrief in op de implicaties van deze schuldbekentenis voor het Ruslandonderzoek. Uiteraard behandelen we ook Trumps controversiële besluit om Jeruzalem als hoofdstad van Israël te erkennen. Last but not least: vandaag liep een belangrijke deadline af voor de financiering van de overheid. 
Veel leesplezier!

Tik tok: de race tegen de Amerikaanse schuldenklok
Cartoon: Cartoon Stock
Een belangrijke deadline nadert voor het Congres. De Amerikaanse overheid bereikt vandaag de zogeheten debt ceiling, het maximum bedrag dat de regering mag lenen. Met andere woorden: na vandaag kan de overheid zichzelf niet langer financieren, omdat het geen geld mag lenen.
De onderhandelingen hierover zijn inmiddels een terugkerend verschijnsel in de Amerikaanse politiek. In het hypergepolariseerde Washington bereiken de partijen nog zelden een overeenkomst over lange-termijnfinanciering van de overheid. Tegenwoordig beperken Republikeinen en Democraten zich tot het plakken van pleisters en kortstondige deals. Als er geen akkoord komt over een verhoging van het schuldenplafond, dan leidt het automatisch tot een government shutdown. De overheid gaat dan letterlijk op slot, zoals in 2013.
De laatste keer dat het Congres het schuldenplafond verhoogde, was nog maar drie maanden geleden. Trump slaagde erin de financiering van de overheid tot begin december te verlengen, nadat hij een verrassende deal met de Democraten had gesloten. Deze kortstondige deals zijn gunstig voor de Democraten. De Republikeinen hebben weliswaar de meerderheid in het Congres, maar ze hebben de steun van de Democraten nodig, omdat die de filibuster kunnen inzetten. Het is een van de weinige parlementaire wapens waarover de Democraten beschikken en het geeft ze een stok achter de deur.
Democratische en Republikeinse Congresleiders kwamen donderdag bijeen in het Witte Huis voor overleg met president. Een paar uur later bereikten ze een kortstondige deal over het schuldenplafond (foto: Reuters)
De inzet van de nieuwste ronde van onderhandelingen is het lot van migranten die als minderjarigen zonder verblijfspapieren het land binnenkwamen. President Obama had deze zogeheten Dreamers een beschermde status gegeven met de DACA-regeling, maar Trump hief dit programma in september op. Democraten eisen nu dat het Congres instemt met een blijvende oplossing voor deze groep migranten, anders weigeren ze steun te geven voor verdere financiering van de overheid.
Trump lijkt het allemaal weinig te schelen. Sterker nog, hij heeft al eerder gezegd dat een government shutdown zijn positie kan versterken. Afgelopen woensdag zinspeelde hij erop dat de overheid op slot kan gaan. Hij liet er geen misverstand over bestaan wie hij de schuld geeft. “The Democrats are really looking at something that could be very dangerous for our country.”  
Is het bluf? Of meent de president werkelijk dat hij hier electoraal gewin uit kan halen? We zullen het zien. Het zal in ieder geval een koortsachtige maand worden. Afgelopen nacht bereikte het Congres een akkoord over een plakpleister die de overheid twee weken langer openhoudt. Tot de Kerst zullen alle partijen hard blijven onderhandelen over een definitieve deal. Stay tuned.
Jeruzalem en de rol van religieus rechts in Amerika
Stadsgezicht van de oude stad Jeruzalem (foto: Reuters)
“I have determined that it is time to officially recognize Jerusalem as the capital of Israel. I’ve judged this course of action to be in the best interests of the United States of America and the pursuit of peace between Israel and the Palestinians. Israel is a sovereign nation with the right, like every other sovereign nation, to determine its own capital. Acknowledging this is a fact is a necessary condition for achieving peace.”
Met deze woorden maakte president Trump een einde aan een decennia oud beleid van de Amerikaanse overheid. Tot nu toe hadden de Verenigde Staten altijd de internationale consensus gevolgd. Alleen vredesbesprekingen tussen Israëli’s en Palestijnen konden leiden tot een blijvende oplossing voor de status van de heilige stad.
Trump zegt dat hij simpelweg de wet volgt. Al in 1995 legde het Congres wettelijk vast dat Amerika Jeruzalem erkent als hoofdstad van Israël, maar opeenvolgende presidenten weigerden de wet uit te voeren. Trumps voorgangers Clinton, Bush en Obama hadden weliswaar de wens uitgesproken om Jeruzalem als hoofdstad van Israël te erkennen, maar als president voegden ze niet de daad bij het woord, omdat ze bang waren het vredesproces op te blazen. 
President Trump bij de Klaagmuur in Jeruzalem tijdens een bezoek aan Israël eerder dit jaar (foto: Reuters)
Het is speculeren waarom Trump dit controversiële besluit juist nu nam. Deed hij dit om de aandacht af te leiden van alle berichtgeving rond zijn ontslagen veiligheidsadviseur Michael Flynn? Misschien. Maar Trump speelt al veel langer met de gedachte om Jeruzalem te erkennen als hoofdstad van Israël, dus het kwam niet bepaald uit de lucht vallen.
Gebruikte hij dit besluit om Palestijnen onder druk te zetten om zo nieuw leven in het vredesproces te blazen? Dat is mogelijk. Trump heeft zijn schoonzoon Jared Kushner aangewezen als speciale gezant en hij moet binnen enkele maanden met een nieuw vredesplan te komen. Trump houdt ervan de boel op te schudden voordat hij onderhandelingen begint. Hij speelt graag zijn eigen good cop, bad cop en zou dit besluit kunnen gebruiken om alsnog tot een deal te komen met de Palestijnen.
De president erkent Jeruzalem als hoofdstad van Israël, maar in zijn toespraak zei hij ook dat Amerika zich niet vastlegt op een definitieve status. Zo kan hij deze ruimte gebruiken om bij de Palestijnen aan de onderhandelingstafel concessies af te dwingen - al krijg je sterk de indruk dat Amerikaanse vredespogingen gedoemd zijn te mislukken, gezien de woedende reacties van de Palestijnen (leestip: Trump had het ook heel anders kunnen spelen, beargumenteert columnist Thomas Friedman in de New York Times).
Trump maakt zijn besluit over Jeruzalem bekend. Achter hem vice-president Mike Pence (foto: Reuters)
Wat ongetwijfeld een rol speelt is electoraal eigenbelang. Een van de grote geldschieters van Trumps verkiezingscampagne was Sheldon Adelson. De steenrijke casino-eigenaar lobbyt al jaren voor Amerikaanse erkenning van Jeruzalem als hoofdstad van Israël. Bovendien is die erkenning een belangrijk thema voor evangelicals. Het was geen toeval dat Mike Pence achter Trump stond toen de president zijn besluit bekend maakte. De vice-president geldt als de vaandeldrager van religieus rechts in Amerika.
Tijdens de campagne probeerde Trump de evangelicals aan zich te binden met zijn belofte over Jeruzalem. Met succes: 81 procent van de evangelicals stemde op 8 november op Trump. Nog nooit had een Republikeinse kandidaat (die nota bene bekend staat als a-religieus) zoveel steun gekregen van conservatieve christenen. Deze groep speelde een belangrijke rol bij de uiteindelijke verkiezingsoverwinning van Trump.
Komende dinsdag zijn er verkiezingen voor een Senaatszetel in Alabama, een staat met veel evangelicals. De tussentijdse verkiezingen (volgend jaar november) zijn alweer in aantocht en Trump is doodsbenauwd zijn harde kern te verliezen. Zo past dit besluit naadloos in de permanente verkiezingscampagne die president Trump voert sinds zijn inauguratie.
Dat neemt niet weg dat Trump een enorm risico neemt. Na zijn controversiële besluit over de Iran-deal en het klimaatakkoord van Parijs vervreemdt de president zich opnieuw van de internationale gemeenschap. Belangrijke Arabische bondgenoten als Jordanië, Egypte en Saoedi-Arabië zijn woedend. NAVO-bondgenoot Turkije dreigt de banden met Israël door te snijden. Zo staat Trump op het internationale toneel er meer en meer alleen voor. 
De hypocrisie rond #MeToo
Het Democratische Congreslid John Conyers stapte op na beschuldigingen van seksueel wangedrag (foto: Reuters)
We hebben al eerder in de Trump Weekly geconstateerd hoe verschillend de partijen in Amerika reageren op alle #MeToo-schandalen. Toen de Republikeinse kandidaat-senator Roy Moore beschuldigd werd van ontucht en aanranding van minderjarigen, riep de Republikeinse partijtop hem vrij snel op zich uit de race terug te trekken. “I believe the women”, zei de Republikeinse Senaatsleider Mitch McConnell.
Bij (een deel van) de Republikeinse kiezers in Alabama zag je een tegengestelde reactie. Zij zagen de beschuldigingen als een complot van het Republikeinse partij-establishment, dat toch al niets van Moore moest hebben. Moore zelf noemde het een heksenjacht van de linkse media en hij weigert zich terug te trekken. Komende dinsdag zijn de verkiezingen in Alabama en in de peilingen staat hij licht voor.
Toen een aantal Democratische Congresleden (John Conyers, senator Al Franken) in opspraak kwamen, waren het juist Democratische kiezers die snel hun vertrek eisten. De Democratische partijleiding reageerde aanvankelijk terughoudend. Nancy Pelosi, leider van de Democraten in het Huis van Afgevaardigden, weigerde Conyers uit de fractie te duwen. 
Het is opvallend te zien hoe beide partijen deze week opnieuw een tegengestelde beweging maken. Na lang aarzelen riep Pelosi op Conyers op te stappen. Afgelopen dinsdag kondigde het 88-jarige Congreslid zijn vertrek aan. Ook de druk op Al Franken werd steeds groter. Deze week riepen meerdere Democratische collega’s om zijn vertrek. Gisteren maakte Franken bekend dat hij zijn zetel opgeeft.
Bij Roy Moore nam juist de druk af. Dat begon met een tweet van Trump, waarin hij openlijk zijn steun gaf aan Moore.
Niet lang daarna ging ook de Republikeinse partijtop overstag. Senaatsleider Mitch McConnell, die drie weken geleden nog zei “de vrouwen te geloven”, krabbelde terug. “We’re just going to let the people of Alabama make their decision.” Prompt hervatte het Republikeinse partijbestuur de financiering van Moores campagne. 
Niet elke Republikein in het Congres is het daarmee eens. Richard Shelby, de zittende senator voor de staat Alabama, zal niet op Moore stemmen. De Republikeinse senator Jeff Flake gaf demonstratief een donatie aan Moores Democratische tegenstander Doug Jones. 
Tweet van senator Jeff Flake
Maar de hypocrisie spat ervan af natuurlijk. Toen de eerste onthullingen van Hollywoodproducer Harvey Weinstein kwamen bovendrijven, schreeuwden de Republikeinen moord en brand. Weinstein was een grote geldschieter voor verschillende Democratische politici. Republikeinen eisten dat de Democraten Weinsteins geld zouden teruggeven (wat vervolgens ook gebeurde). Diezelfde Republikeinen die vorige maand nog riepen om het vertrek van Moore, geven nu weer geld aan de omstreden kandidaat uit Alabama. In het Amerika van 2017 weegt de afkeur van je politieke tegenstander zwaarder dan de afschuw over het wangedrag van een partijgenoot. 
Dat maakt de Democraten niet minder hypocriet. De omslag bij de Democratische partijleiding is deels ingegeven door politieke calculatie. Door partijgenoten als Conyers en Franken uit de fractie te duwen, kunnen ze makkelijker de hypocrisie bij de Republikeinen aan de kaak stellen. Zij kunnen nu zeggen: onze eigen senator Al Franken is om minder opgestapt. 
Politiek gezien is dit een slimme manoeuvre waarmee ze de Republikeinen voor het blok zetten. De Wall Street Journal verwoordde het treffend in een hoofdcommentaar. De Democraten hebben een “Frankenmoore” probleem gecreëerd voor de GOP.
“The Democrats are creating a Frankenmoore nightmare for Donald Trump. This is what the state of play looks like: The Democrats are eliminating their stains, while the Republicans are endorsing theirs. You have to believe in magic to think this is going to end well for Republicans.”
Cartoon over de verkiezingen in Alabama: Jake Clark
Michael Flynn en het Ruslandonderzoek
Er is al veel gezegd en geschreven over de schuldbekentenis van Michael Flynn van vorige week, dus ik beperk me hier tot wat losse gedachten en een paar leestips. Het is nog de moeite waard om de rechtbankstukken zorgvuldig na te lezen. Het is opvallend hoe summier de informatie is en hoe beperkt de aanklacht.
Wat kunnen we daaruit opmaken? Flynn bekent dat hij gelogen heeft tegen de FBI over zijn contacten met de Russen. Dat is een federaal misdrijf waarop een maximumstraf staat van vijf jaar. Flynn had echter nog voor veel meer aangeklaagd kunnen worden, zoals zijn werk voor de Turkse overheid. Flynn komt er zo bezien vrij gemakkelijk van af. Daaruit mag je opmaken dat de voormalige veiligheidsadviseur wat te bieden had aan de speciale aanklager.
Wat dat precies is, daarnaar kunnen we hooguit gissen. De rechtbankdocumenten geven enige concrete informatie, maar veel is het niet. Flynn is bereid te getuigen dat hij werd aangestuurd door een “senior official” in het overgangsteam in zijn contacten met de Russische ambassadeur. Wie die “senior official” is, maken de rechtbankstukken niet duidelijk, maar volgens verschillende Amerikaanse media gaat het om Trumps schoonzoon Jared Kushner.
Trumps schoonzoon Jared Kushner is volgens verschillende Amerikaanse media de "senior official" die de contacten tussen Flynn en de Russische ambassadeur aanstuurde (foto: Reuters)
De schuldbekentenis van Flynn en de rechtbankstukken zeggen helemaal niets over vermeende samenwerking tussen de Trump-campagne en de Russen om de presidentverkiezingen te beïnvloeden. We kunnen het niet vaak genoeg zeggen: we hebben nog steeds geen hard bewijs gezien dat Trump zelf samenspande met de Russen. Toch komt Trump met Flynns bekentenis in de gevarenzone. Muellers onderzoek gaat niet alleen over de Ruslandconnecties, maar ook over belemmering van de rechtsgang. Dit draait om de vraag of Trump het Ruslandonderzoek probeerde te torpederen toen hij in mei FBI-directer Comey ontsloeg. In dat deel van het onderzoek speelt Flynn een sleutelrol. 
In dat licht is de recente onthulling van deze klokkenluider interessant. Een voormalige zakenpartner van Flynn onthulde dat de nationale veiligheidsadviseur beloftes had gemaakt over de Ruslandsancties. Als een van zijn eerste daden als president zou Trump de sancties tegen Rusland zou verscheuren (“ripped up”). Daar zat mogelijk ook een eigenbelang achter. Flynn was tot vorig jaar zomer in dienst van een bedrijf dat samen met Rusland een groots project had opgezet voor de ontwikkeling van kerncentrales in het Midden-Oosten. Er was echter één probleem: de Russische sancties maakten de ontwikkeling van het project onmogelijk.
Op de dag van de inauguratie stuurde Flynn een sms-bericht naar zijn voormalige zakenpartner. Het project was “good to go”. Flynn zou zijn invloed als nationale veiligheidsadviseur hebben aangewend obstakels weg te nemen voor een zakendeal. Dat is een zware aantijging. Als het klopt, kan Flynn aangeklaagd worden voor corruptie. 
Dat was geen nieuw nieuws voor Mueller. De informatie van de klokkenluider was al maanden in het bezit van het Democratische Congreslid Elijah Cummings en Mueller was daarvan op de hoogte. De speciale aanklager had Cummings gevraagd te wachten met het openbaar maken van de informatie. Mueller heeft het dus duidelijk meegewogen in de deal die hij uiteindelijk sloot met Flynn. Het is andermaal het bewijs dat Flynn voor veel meer aangeklaagd had kunnen worden.
Michael Flynn arriveert bij de rechtbank in Washington waar hij even later zijn schuldbekentenis voorleest (foto: Reuters)
LEESTIPS:
  • Deze analyse van het goed ingevoerde juridische blog Lawfare Blog is de moeite waard. Het legt uit wat de implicaties zijn van Flynns bekentenis voor het Ruslandonderzoek.
  • Voor een goed onderbouwd tegengeluid lees ook dit stuk van Andrew McCarthy in de National Review. Hij weerspreekt de gedachte dat de schuldbekentenis van Flynn een doorbraak is. 
  • De voormalige topaanklager Preet Bharara heeft ook zo zijn twijfels in dit interview met Vox
  • De Washington Post had een mooi verhaal over de machinaties binnen het onderzoeksteam van speciale aanklager Robert Mueller.  
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.