Bekijk profielpagina

Trump Weekly - vrijdag 7 september 2018

Revue
 
Good morning! De Trump Weekly verandert deze week tijdelijk in een boekenclub. We gaan uiteraard in o
 

Arjen van der Horst

7 september · Editie #121 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Good morning!
De Trump Weekly verandert deze week tijdelijk in een boekenclub. We gaan uiteraard in op het nieuwe boek van Watergate-journalist Bob Woodward, dat volgende week verschijnt. Nu al zorgt het voor de nodige ophef in Washington. Verder kijken we terug op de luidruchtige hoorzitting van Brett Kavanaugh, kandidaat-rechter voor het Supreme Court.
Groet!
PS Jullie kunnen ons ook op Twitter volgen: @ArjenUSA

Fear and loathing in Washington DC
Bob Woodward (foto: Reuters)
Zelden is een Amerikaans presidentschap zo opgeschud door boeken. Begin dit jaar verscheen Fire and Fury van Michael Wolff. De zomer werd vervolgens beheerst door Unhinged van Trumps voormalige Witte Huis-medewerker Omarosa Manigault Newman. En daar is nu Fear bijgekomen van Bob Woodward. De titel van zijn boek is gebaseerd op een uitspraak van Trump uit 2016: “Real power is, I don’t even want to use the word, ‘fear.’ ”
Het boek gaat pas komende dinsdag in de verkoop, maar zoals gebruikelijk verschenen delen ervan in Amerikaanse media (lees hier en hier). Ik zal later in deze nieuwsbrief ingaan op de inhoud van Fear, maar laten we het eerst hebben over de onderzoeksmethoden van de verschillende auteurs.
Er was eerder dit jaar veel kritiek op Fire and Fury en Unhinged. Michael Wolff had aantoonbaar fouten gemaakt en hij ging nogal onorthodox om met zijn bronnen. Fire and Fury was meer geschreven in de stijl van de society-pagina’s van de Amerikaanse tabloids, dan dat van een traditionele inside story van een Witte Huis-verslaggever. Het had daardoor een hoog roddelgehalte. De reputatie van Omarosa Manigault Newman als auteur is nog dubieuzer. Het meest explosieve aspect was dat ze veel gesprekken met Witte Huis-medewerkers en Trump in het geheim had opgenomen. Maar haar boek Unhinged rammelde aan alle kanten en Omarosa leek zich vaak tegen te spreken.
Dat alles kan niet gezegd worden van Bob Woodward, een van de meest gedegen onderzoeksjournalisten van Amerika. Woodward verwierf faam toen hij samen met Carl Bernstein het Watergate-schandaal onthulde, wat leidde tot de val van president Nixon in 1974. Woodward is sindsdien de chroniqueur geweest van verschillende presidentschappen. Hij ontving voor zijn werk tot twee keer toe de Pullitzer Prize, ’s lands hoogste journalistieke eer.
Woodwards onderzoeksmethoden zijn legendarisch. Hij baseert zijn boeken op vele honderden interviews (die hij steevast op band opneemt) en tal van regeringsdocumenten en persoonlijke notities waar hij de hand op weet te leggen.
Bob Woodward
"The approach is to talk to people, then go back, then go back again. Talk to more people. Get more questions. Look at the written record, look at the paper trail, follow the money, follow the things that are concrete.” #ThrowbackThursday @WritersDigest https://t.co/uDo2WhniIO
10:39 PM - 6 Sep 2018
Zelfs zijn tegenstanders erkennen dat Woodwards journalistieke kwaliteit van een hogere orde is.
Ari Fleischer
I've been on the receiving end of a Bob Woodward book. There were quotes in it I didn't like. But never once - never - did I think Woodward made it up. Anonymous sources have looser lips and may take liberties. But Woodward always plays is straight. Someone told it to him.
6:31 PM - 4 Sep 2018
"We are in Crazytown"
John Kelly, chef-staf van het Witte Huis (foto: Reuters)
Woodward vormt zo een schril contrast met Wolff and Manigault Newman. Toch is de portée van de drie boeken min of meer hetzelfde. Trump is ongeschikt voor het presidentschap. Het Witte Huis verkeert in chaos. Angst en paranoia overheersen. Medewerkers steken voortdurend een mes in elkaars rug. Trump is impulsief en ongeïnteresseerd. Hij heeft constant woedeaanvallen en vernedert hooggeplaatste medewerkers. Hij weet weinig van beleid of wetgeving en kan moeilijk de aandacht vasthouden. De president spendeert een groot deel van de dag met televisie kijken, tweets en het bellen van vrienden. 
Woodward voegt er echter een laag aan toe. Medewerkers van Trump proberen hem in toom te houden. Al te wilde besluiten pogen ze te saboteren en sommige bevelen van de president worden simpelweg genegeerd. Woodward omschrijft dit als een “bestuurlijke staatsgreep” en een “zenuwinzinking” van de bestuurlijke macht in Washington.
Trump frustreert zijn kabinetsleden door zijn onkunde en desinteresse. Verschillende medewerkers beschrijven een president die instabiel en ongeremd is. Minister Mattis vergelijkt het kennisniveau van Trump met dat van een tienjarige scholier (“a fifth- or sixth-grader”). Chef-staf John Kelly noemt de president losgeslagen (“unhinged”) en vent vaak zijn frustratie tegenover medewerkers.
“He’s an idiot. It’s pointless to try to convince him of anything. He’s gone off the rails. We’re in Crazytown. I don’t even know why any of us are here. This is the worst job I’ve ever had.”
Kelly’s voorganger Reince Priebus noemt de slaapkamer waar Trump obsessief Fox News kijkt, de “werkplaats van de duivel”. De ochtenden dat Trump zijn wilde tweets de wereld instuurt, bestempelt hij als het heksenuurtje (“witching hour”). Overigens, zowel Kelly als Mattis zou deze week verklaren dat ze bovengenoemde uitspraken niet hadden gedaan.
Minister Mattis van Defensie (foto: Reuter)
Sabotage
Een van de opvallendste passages gaat over de sabotageacties van Trumps medewerkers. Zo had de president de opdracht gegeven een brief op te stellen, waarin Amerika het vertrek aankondigde uit een vrijhandelsakkoord met Zuid-Korea. Economisch adviseur Gary Cohn stal het document van Trumps bureau, voordat de president het kon ondertekenen. De president had het niet eens in de gaten. (Woodward zou later een kopie van het document vrijgeven.)
Na een gifgasaanval in Syrië gaf de president zijn minister van Defensie de opdracht de Syrische president Assad te vermoorden. “Let’s fucking kill him! Let’s go in. Let’s kill the fucking lot of them.” Mattis luisterde geduldig, maar negeerde het bevel volgens Woodward. “We’re not going to do any of that. We’re going to be much more measured.” 
Toch nog een Deep State...
Een dag na de eerste verhalen over Woodwards boek verscheen een opmerkelijk opiniestuk in de New York Times onder de titel “I’m part of the resistance inside the Trump administration”. De auteur was een anonieme “senior official” van president Trump. Hij erkende min of meer wat Woodward in zijn boek beschrijft: medewerkers van de president spannen samen om zijn wilde instincten in toom te houden. Hij bevestigde daarmee de kern van Fear.
“President Trump is facing a test to his presidency unlike any faced by a modern American leader. […] The dilemma — which he does not fully grasp — is that many of the senior officials in his own administration are working diligently from within to frustrate parts of his agenda and his worst inclinations. I would know. I am one of them.”
De auteur schrijft in weinig vleiende woorden over zijn president.
“The root of the problem is the president’s amorality. Anyone who works with him knows he is not moored to any discernible first principles that guide his decision making. […] In addition to his mass-marketing of the notion that the press is the “enemy of the people,” President Trump’s impulses are generally anti-trade and anti-democratic. […] Meetings with him veer off topic and off the rails, he engages in repetitive rants, and his impulsiveness results in half-baked, ill-informed and occasionally reckless decisions that have to be walked back.”
De schrijver zegt dat er het afgelopen anderhalf jaar ook goede dingen tot stand zijn gekomen. Maar dat is gebeurd ondanks Trumps leiderschap, niet dankzij.
“Don’t get me wrong. There are bright spots that the near-ceaseless negative coverage of the administration fails to capture: effective deregulation, historic tax reform, a more robust military and more. These successes have come despite — not because of — the president’s leadership style, which is impetuous, adversarial, petty and ineffective.”
Het opiniestuk zal ongetwijfeld bijdragen aan de paranoia van Trump, die het vaak heeft over de deep state. Hij gelooft dat er een complot van Obama-getrouwen en de inlichtingendiensten bestaat om zijn presidentschap omver te werpen. Het verschil is evenwel dat de deep state van de anonieme stukkenschrijver gevormd wordt door Trumps eigen medewerkers. De auteur lijkt zich bewust van dat stempel.
“This isn’t the work of the so-called deep state. It’s the work of the steady state.”
Deep Throat 2018
Mark Felt onthulde zichzelf in 2005 als 'Deep Throat', de geheime overheidsbron in het Watergate-schandaal (foto: Reuters)
De publicatie van het opiniestuk leidde meteen tot wilde speculaties in Washington. Wie was deze geheimzinnige auteur? De identiteit is bekend bij de opinieredactie van de New York Times, maar niet bij de nieuwsdienst van de krant (Amerikaanse kranten hanteren een rigide scheiding tussen de nieuwsredacties en de opinieredactie). Afgaand op het woordgebruik concludeerden sommigen dat het vice-president Mike Pence moest zijn geweest, maar die ontkende meteen.
Vice President Mike Pence
The anonymous editorial published in the @nytimes is disgraceful. The author should resign. My thoughts from Orlando where we are on the road touting the accomplishments of @POTUS and this administration are below. We are not deterred. https://t.co/8RzNzZras6
7:43 PM - 6 Sep 2018
Andere kabinetsleden zou snel volgen met ontkenningen, van minister Pompeo van Buitenlandse Zaken tot Director National Intelligence Dan Coats. Maar ontkenningen zeggen niet alles. Iedereen herinnert zich nog Deep Throat, de anonieme overheidsbron van Woodward en Bernstein in het Watergate-schandaal. Lange tijd lag de verdenking op Mark Felt, de vice-directeur van de FBI. Felt ontkende jarenlang in alle toonaarden. “I’m not that kind of person”, zei hij in een interview met de Wall Street Journal. Maar in 2005 zou hij alsnog erkennen dat hij wel degelijk Deep Throat was.
LUISTERTIP: The Daily
Het is zeldzaam dat de New York Times anonieme opiniestukken plaatst. De krant kwam vrijwel meteen onder vuur te liggen van Trump-aanhangers, die de stap laf noemden. In de podcast The Daily legt de chef van de opinieredactie van de New York Times uit waarom ze het besluit hadden genomen een anoniem stuk te plaatsen.
De kritiek op het stuk komt overigens niet alleen uit het Trump-kamp. Washington Post-columnist Margaret Sullivan constateert dat het artikel zeker nieuwswaardig is, maar stelt terecht dat het ook grote journalistiek-ethische en juridische dilemma’s met zich meebrengt. Een bekende anti-Trumper als schrijver David Frum legt in dit artikel in The Atlantic uit waarom de actie van de anonieme schrijver fout is en het in feite een constitutionele crisis blootlegt.
The Atlantic
"If the president’s closest advisers believe that he is morally and intellectually unfit for his high office, they have a duty to do their utmost to remove him from it, by the lawful means at hand," @DavidFrum writes https://t.co/2y7NGVs3sd
10:58 PM - 5 Sep 2018
Het Witte Huis reageert
Trump noemde anonieme schrijver "gutless" tijdens een ontmoeting met sheriffs in het Witte Huis (foto: Reuters)
Toen de eerste verhalen over Fear verschenen in de Amerikaanse media, duurde het vier uur voordat het Witte Huis reageerde. De reactie hinkte op twee gedachten. Woordvoerster Sarah Sanders deed het hele boek af als verzonnen en “fictie”. Het was bijna woord voor woord een kopie van de reactie die Sanders eerder gaf op het boek van Omarosa Manigault Newman
“This book is nothing more than fabricated stories, many by former disgruntled employees, told to make the President look bad. … Sometimes it is unconventional, but he always gets results.”
Trump is woest over de uitspraken die zijn medewerkers doen in het boek (“volcanic” was een beschrijving). Verschillende Amerikaanse media berichtten (hier en hier) dat het Witte Huis de jacht heeft op iedereen die (anoniem) met Woodward heeft gesproken. Het bevestigt in zekere zin de waarheidsgetrouwheid van Woodwards boek. Je kan immers moeilijk de jacht openen op verzonnen bronnen.
Donald J. Trump
Isn’t it a shame that someone can write an article or book, totally make up stories and form a picture of a person that is literally the exact opposite of the fact, and get away with it without retribution or cost. Don’t know why Washington politicians don’t change libel laws?
1:33 PM - 5 Sep 2018
De president was ook verbolgen dat Woodward hem niet had geïnterviewd. De auteur zegt dat hij meerdere verzoeken had ingediend via verschillende tussenpersonen, maar telkens kreeg hij nul op zijn rekest. Trump zegt dat hij niet op de hoogte was van de interviewverzoeken, maar in een opgenomen telefoongesprek met Woodward (dat de Washington Post publiceerde) erkent de president dat hij wel degelijk had gehoord van een interviewverzoek.
Exclusive: Listen to Trump’s conversation with Bob Woodward
De meest furieuze reactie bewaarde het Witte Huis voor de anonieme auteur van het opiniestuk in het Witte Huis. Opnieuw hinkt de president hier op twee gedachten. Trump twijfelt of hij wel bestaat, maar eist tegelijkertijd dat de New York Times de identiteit doorgeeft aan het Witte Huis.
Donald J. Trump
TREASON?
12:15 AM - 6 Sep 2018
Donald J. Trump
Does the so-called “Senior Administration Official” really exist, or is it just the Failing New York Times with another phony source? If the GUTLESS anonymous person does indeed exist, the Times must, for National Security purposes, turn him/her over to government at once!
1:40 AM - 6 Sep 2018
Trump responds to NYT op-ed: "Gutless editorial"
Zijn woordvoerster Sarah Sanders ging nog een stap verder. Ze plaatste op Twitter het telefoonnummer van de opinieredactie van de New York Times. Ze riep Trumps aanhangers op de krant te bestoken met eisen dat ze de identiteit van de anonieme schrijver bekend zou maken.
“The media’s wild obsession with the identity of the anonymous coward is recklessly tarnishing the reputation of thousands of great Americans who proudly serve our country and work for President Trump. Stop. If you want to know who this gutless loser is, call the opinion desk of the failing NYT […] They are the only ones complicit in this deceitful act. We stand united together and fully support our President Donald J. Trump.”
LEESTIP: Devil's Bargain
En nu we toch bezig zijn met boeken….
Fire and Fury, Unhinged en Fear kregen veel publiciteit. Heel wat minder aandacht was er voor een boek dat vorig jaar zomer uitkwam: Devil’s Bargain van Bloomberg-journalist Joshua Green. Het is van mijn favoriete boeken over het Trump-tijdperk. The Devil’s Bargain gaat over de symbiose tussen Trump en zijn voormalige verkiezingsstrateeg Steve Bannon. Het boek is vlot geschreven en geeft geweldig inzicht over de invloed die Bannon had op Trump. Een absolute aanrader!
De politisering van het Supreme Court
Brett Kavanaugh, kandidaat-rechter voor het Supreme Court, legt de eed af tijdens de hoorzitting in de Senaat (foto: Reuters)
Terwijl storm Woodward raasde rond het Witte Huis, vond er even verderop op Capitol Hill een tumultueuze hoorzitting plaats. De Senaatscommissie voor juridische zaken voelde Brett Kavanaugh aan de tand, de kandidaat-rechter die president Trump heeft voorgedragen voor het Supreme Court. De hoorzitting, die meerdere keren werd onderbroken door demonstranten, maakte duidelijk hoe verdeeld Washington is en in welke mate de Amerikaanse gepolitiseerd is geraakt.
Kavanaugh is de tweede kandidaat-rechter die Trump heeft voorgedragen. Vorig jaar benoemde hij Neil Gorsuch, die de overleden rechter Antonin Scalia opvolgde. Dit was een like-for-like vervanging: de ene conservatieve rechter werd vervangen door een andere conservatieve rechter. De voordracht van Kavanaugh heeft veel meer lading. Zijn benoeming kan de balans in het negenkoppige hof doorslaan.
Kavanaugh is net als Gorsuch en Scalia een aanhanger van “originalism” en “textualism”, die een letterlijke interpretatie van de Amerikaanse grondwet voorstaan. De tegenhanger van deze stroming heet “loose constructionism” (ook bekend als“Living Constitution”). Aanhangers van deze stroming zien de grondwet als een levend document. De maatschappij verandert voortdurend, wat betekent dat elk tijdvak weer een andere interpretatie van de grondwet vereist. 
Kavanaugh vervangt Anthony Kennedy, die nu met pensioen gaat. Kennedy stond in het Supreme Court bekend als een swing vote. Het Hooggerechtshof heeft negen rechters. Vier zijn conservatief, vier anderen zijn liberaal. Kennedy is van oorsprong een conservatieve rechter, maar op cruciale thema’s (homohuwelijk, abortus, de doodstraf) stemde hij vaak mee met de liberale rechters en gaf hij zo de doorslag.
De hoorzitting van Kavanaugh werd geregeld onderbroken door demonstranten (foto: Reuters)
Voor conservatieve Amerikanen is Kavanaugh een droomrechter. Ze hopen dat de balans in het Supreme Court nu definitief doorslaat naar de conservatieve zijde. De verwachting is dat Kavanaugh het recht op abortus zal ondermijnen, het recht op wapenbezit verstevigt en discriminerende beperkingen zal toestaan voor homo’s, lesbiennes en transgenders.
Voor liberalen is hij juist daarom een nachtmerrie. Die vrees is niet ongegrond. Uit gelekte documenten blijkt dat Kavanaugh twijfels heeft over Roe vs Wade, de uitspraak van het Supreme Court in 1973 die het recht op abortus vastlegde. De Democraten in de Senaatscommissie doen er dan ook alles aan om Kavanaughs benoeming tegen te houden. Ze proberen de beraadslagingen te vertragen door tienduizenden overheidsdocumenten op te vragen, die het Witte Huis vooralsnog weigert te vrij te geven.
Democratische senatoren legden Kavanaugh tijdens de hoorzitting het vuur aan de schenen. Hij gaf ontwijkende antwoorden op vragen of president zichzelf gratie kan verlenen. Ook was hij vaag over vragen van senator Harris die wilde weten of hij het onderzoek van speciaal aanklager Mueller had besproken met advocaten van Trump. De meest opvallende actie kwam van senator Booker die tegen de regels in vertrouwelijke documenten over Kavanaugh vrijgaf.
De Democratische pogingen om het benoemingsproces te ontregelen zullen waarschijnlijk geen effect hebben. Sinds de Republikeinen de stemmingsregels hebben aangepast, voldoet een simpele meerderheid om de voordracht goed te keuren. De Republikeinen hebben op dit moment nog 51 van de 100 zetels in de Senaat. De verwachting is dat de Senaat over enkele weken stemt over Kavanaugh.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.