Bekijk profielpagina

Trump Weekly - vrijdag 29 september

Revue
 
Goedemorgen!We're back! Excuus voor de lange onderbreking, maar de Trump Weekly werd een paar weken w
 

Arjen van der Horst

29 september · Editie #81 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Goedemorgen!
We’re back! Excuus voor de lange onderbreking, maar de Trump Weekly werd een paar weken weggeblazen door al het orkaangeweld. Het Trump-nieuws kwam daardoor in een (relatieve) luwte, maar deze week valt er weer genoeg te melden. In de Trump Weekly vandaag: onbeteugeld Trumpisme, de presidentiële ruzie met de sportwereld, de crisis op Puerto Rico, het debacle van de Republikeinse zorgwet en Trumps grootse belastingplan.
Fijn weekend!

Trumpisme is niet meer te beteugelen
Roy Moore won de Republikeinse voorverkiezing voor een zetel in de Senaat (foto: Reuters)
Het Trumpisme is springlevend, maar tegelijkertijd heeft het Trumpisme een gevoelige nederlaag geleden. Alle ogen van politiek Washington waren deze week gericht op de Republikeinse voorverkiezingen in de staat Alabama. Op het spel stond een Senaatszetel die was vrijgekomen na de benoeming van senator Jeff Sessions als minister van Justitie. 
Het werd een onvervalste strijd tussen het Republikeinse establishment (geleid door Senaatsleider Mitch McConnell) en de vaandeldragers van het Trumpiaans-nationalistische gedachtengoed (onder leiding van Breitbart-voorman Steve Bannon). Het establishment koos voor de man met de meest cartooneske naam in de Amerikaanse politiek: Luther Strange. Strange is een ietwat saaie man en een brave conservatief, die in de voorverkiezingen op de steun kon rekenen van Trump.
Roy Moore, de man van Steve Bannon en lieveling van populistisch rechts, is daarentegen is een echte firebrand van het Trumpiaanse stempel. Luther Strange mag dan de meest cartooneske naam hebben, Moore is het meest cartooneske karakter. Hij ging te paard naar het stembureau, zwaaide met zijn pistool tijdens campagnebijeenkomsten en verwijst naar etnische minderheden als “roden” en “gelen”.
Hij was jarenlang rechter in het Supreme Court van Alabama en kwam geregeld in de problemen door zijn extreme standpunten. In 2003 plaatste hij een granieten monument bij het gerechtsgebouw met daarop de Tien Geboden. Rechters gelastten hem het monument te verwijderen, maar hij weigerde. Moore werd hierop geschorst.
De 70-jarige kandidaat wil homoseksualiteit strafbaar stellen en noemt de aanslagen van 11 september een straf van God vanwege de “goddeloosheid van Amerika”. Nadat het Amerikaanse Hooggerechtshof het homohuwelijk landelijk had gelegaliseerd, gelastte Moore lagere rechters in Alabama een verbod op het homohuwelijk te handhaven. Hierop werd Moore opnieuw geschorst. Hij vergelijkt de Koran met Mein Kampf van Adolf Hitler en vindt dat moslims geen plaats mogen nemen in het Congres. Ook gelooft hij niet dat oud-president Obama een Amerikaans staatsburger is.
Waarom koos Trump voor de kandidaat van het establishment en niet voor Moore, die meer een man van zijn smaak was? Het blijft gissen. Trump zei dat hij zich uit loyaliteit verplicht voelde om Luther Strange te steunen, omdat Strange op zijn beurt Trump had gesteund tijdens de presidentsverkiezingen. Trump had echter geen plannen om actief campagne te voeren voor Strange. De dramatische opiniepeilingen (Strange stond al weken mijlenver achter) speelden ongetwijfeld een rol.  Trump houdt niet van verliezers en de nederlaag van Strange leek onvermijdelijk 
De Republikeinse partijtop had echter weinig zin in een rebel als Moore in hun gelederen. Senaatsleider Mitch McConnell pompte miljoenen in de campagne van Strange en hij drong er bij Trump op aan om Alabama te bezoeken om het tij te doen keren voor Strange. Dat leidde vorige week tot een merkwaardige campagnebijeenkomst in Huntsville. Trump riep de kiezers op om op Strange te stemmen, maar tegelijkertijd leek hij al voor te sorteren op het verlies van de man die naast hem op het podium stond. “There is something called loyalty, and I might have made a mistake and I’ll be honest, I might have made a mistake.”
Trump admits he 'may have made a mistake endorsing Luther Strange - YouTube
De steun van Trump mocht niet baten. Roy Moore won de voorverkiezingen met gemak. Aangezien Alabama een ultraconservatieve staat is, lijkt hij nu al verzekerd van winst bij de verkiezingen op 12 december. Zoals gezegd, Trump houdt niet van verliezers. Prompt schaarde Trump zich achter Moore. Een dag na de voorverkiezingen verwijderde de president alle tweets, waarin hij zijn steun betuigde aan Luther Strange.
Moore opende meteen de aanval op zijn eigen partijleider in de Senaat. “The attempt by the silk-stockinged Washington elitists to control the vote of the people of Alabama has failed.” Het Trumpisme is daarmee een wild paard geworden, dat onmogelijk valt te beteugelen. Zelfs niet meer door Trump. 
Het belooft vuurwerk voor de tussentijdse verkiezingen van 2018 wanneer Amerikanen een nieuw Huis van Afgevaardigden en eenderde van de Senaat kiezen. Het doet denken aan de gedenkwaardige verkiezingen van 2012, toen gevestigde Republikeinen ineens werden uitgedaagd door de Tea Party-kruisridders van het laissez-faire kapitalisme. Tal van Tea Party-kandidaten wonnen de voorverkiezingen voor de Senaat, maar de meesten legden het af tegen hun Democratische tegenstanders.
De Republikeinse partijtop heeft sindsdien de grip op het selectieproces verstevigd. Radicale kandidaten met wilde ideeën werden voortaan gedwarsboomd. Maar nu dient zich een nieuw nachtmerriescenario aan voor de Republikeinen. Populistisch rechts heeft onder leiding van Steve Bannon de oorlog verklaard aan de Republikeinse partijtop. Bannon ruikt een kans. Een jaar na de verkiezing van Trump ziet hij dat de woede onder kiezers onverminderd groot is en dat er nog volop ruimte is voor kandidaten die flink schoppen tegen het establishment. Daarmee verliest McConnell c.s. steeds meer de controle over de partij. 
De stille ramp op Puerto Rico
Orkaan Maria heeft hele wijken op Puerto Rico platgeslagen (foto: Reuters)
Het is inmiddels anderhalve week geleden dat orkaan Maria het eiland Puerto Rico midscheeps raakte. De krachtige orkaanwinden sloegen hele woonwijken en dorpen plat. Stroompjes veranderden in kolkende rivieren. Modderstromen en aardverschuivingen zorgden voor meer ellende. Het dodental (16 doden) is wonderwel relatief laag gebleven, maar dat kan nog flink oplopen. Grote delen van het eiland zijn afgesloten en hulpdiensten voeren nog dagelijks reddingsacties uit.
Bovendien stevent Puerto Rico af op de volgende crisis. De orkaan legde het hele elektriciteitsnet van Puerto Rico plat. Nog altijd zit de meerderheid van de huishoudens zonder stroom en de verwachting is dat sommige delen van het eiland maanden geen elektriciteit hebben. Slechts 44% van de eilandbewoners beschikt over schoon drinkwater. Puerto Ricanen zijn wel wat gewend en veel inwoners hebben dan ook eigen generatoren. Ze hebben alleen geen brandstof om de stroomvoorziening op gang te brengen. 
Nachtelijke satellietbeelden laten zien hoe het licht letterlijk is uitgegaan op Puerto Rico (foto: National Hurricane Center)
Ziekenhuizen zijn afhankelijk van diesel voor hun operaties, maar door het gebrek aan brandstof zijn maar weinig ziekenhuizen volledig operationeel. Dat zorgt voor levensgevaarlijke situaties. In de tropische hitte van Puerto Rico is airconditioning in ziekenhuizen cruciaal. Ook is de stroom nodig voor de beademing van patiënten.  “People are dying”, waarschuwde de wanhopige burgemeester van San Juan. 
De federale hulpverlening is maar moeizaam op gang gekomen. In de haven van hoofdstad San Juan stapelen zich inmiddels duizenden containers op, vol met voedsel en medicijnen. Het probleem is alleen dat niemand deze middelen kan verspreiden over het eiland. Door het gebrek aan brandstof zijn er nauwelijks tankwagens beschikbaar. De gouverneur van Puerto Rico spreekt al van een “humanitaire crisis”
In de haven van San Juan zijn inmiddels 9.000 containers met voedsel en medicijnen gearriveerd (foto: Reuters)
Maria is de derde orkaan die deze maand heeft huisgehouden op Amerikaans grondgebied. Hoewel de situatie op Puerto Rico ernstiger is in vergelijking met Texas of Florida, is het opvallend hoe anders de Amerikaanse politiek en media reageren op de ramp op het Caribische eiland. Na de orkanen Harvey en Irma deden de nieuwszenders non-stop verslag van de nasleep in Texas, Louisiana en Florida. President Trump tweette zich elke dag suf om de inwoners van de drie staten een hart onder de riem te steken. Binnen een paar dagen bezocht Trump de getroffen gebieden.
Bij de ramp in Puerto Rico zien we geen back-to-back verslaggeving. Komende dinsdag zal Trump Puerto Rico bezoeken, maar dat is dan twee weken nadat orkaan Maria over het eiland raasde. In de eerste zes dagen nadat de orkaan Puerto Rico raakte, tweette Trump slechts sporadisch. De paar tweets die hij stuurde, leken bovendien een dubbele boodschap te hebben. Aan de ene kant toonde hij compassie. Aan de andere kant leek hij te willen zeggen: Puerto Rico heeft de problemen deels over zichzelf afgeroepen. 
Bovendien leek de president zich die dagen drukker te maken over zijn ruzie met de Amerikaanse sportwereld (24 tweets - daarover later meer) dan de ramp op Puerto Rico (5 tweets). Dit kwam hem op steeds meer kritiek te staan. Trump lijkt zich die kritiek aan te trekken. Sinds afgelopen dinsdag bemoeit hij zich actiever met de hulpoperatie. Hij heeft Puerto Rico tot rampgebied verklaard, wat automatisch miljoenen aan federale noodhulp vrijmaakt. 
Waarom interesseert Amerika zich minder voor Puerto Rico dan Florida of Texas? Het eiland is voor veel Amerikanen toch een ver-van-mijn-bed-show is. Bijna de helft van de Amerikanen weet niet eens dat Puerto Ricanen Amerikaanse staatsburgers zijn. Zij kennen het vooral als leuk vakantie-eiland, maar zien het niet als onderdeel van de Verenigde Staten. 
Bovendien is Puerto Rico niet een staat zoals Florida of Texas, maar een Amerikaans territorium. Dat betekent dat Puerto Ricanen niet kunnen stemmen in de presidentsverkiezingen en ook zijn ze niet vertegenwoordigd in de Senaat. Ze hebben wel een Congreslid in het Huis van Afgevaardigden, maar die heeft geen stemrecht. Met andere woorden: ze hebben niemand in Washington die met de vuist op tafel kan slaan. Dan kom je al snel in het verdomhoekje. Als politicus kun je makkelijk het Caribische eiland negeren, zonder dat het je stemmen kost.
Er is nu meer aandacht voor de noodhulp, maar het echte herstel van Puerto Rico gaat vele tientallen miljarden kosten. Het eiland balanceert al jaren op de rand van de financiële afgrond. Het is verwikkeld in een enorme schuldencrisis en in feite is het straatarme eiland failliet. Puerto Rico kan onmogelijk in zijn eentje deze nieuwe crisis oplossen. Het eiland heeft echt de hulp nodig van Washington. Maar het is de vraag of Puerto Rico die krijgt.
Kijktip: de schuldencrisis van Puerto Rico
Hoe heeft het zover kunnen komen? Voor een spoedcursus Puerto Ricaanse geschiedenis, kijk dit filmpje. 
#TakeTheKnee
NFL-speler Colin Kaepernick knielt tijdens het volkslied (foto: Reuters)
Nationale trots en respect voor vlag & volkslied zitten ingebakken in het culturele DNA van Amerika. Mijn kinderen spreken elke ochtend voor aanvang van de schoollessen de Pledge of Allegiance uit, waarin ze trouw zweren aan God en vaderland. Het volkslied klinkt niet alleen bij de wedstrijden van de professionele clubs. Ook bij het voetbalteam van onze school staan de kinderen braaf met de hand over het hart naar het volkslied te luisteren.
Het verklaart waarom het stille protest van NFL-speler Colin Kaepernick van de San Francisco 49ers zoveel ophef veroorzaakte vorig jaar. Kaepernick ging niet staan tijdens het volkslied, maar hij knielde. Hij deed dit uit protest tegen racisme en politiegeweld. Een handjevol sporters volgde het voorbeeld van Kaepernick. Het leek een klein, onschuldig gebaar, maar veel sportfans waren woedend. Kaepernick, een capabele quarterback, zit inmiddels thuis op de bank. Zijn contract is niet verlengd en de NFL-clubs lijken weinig zin te hebben hem in te huren.
In de Trumpiaanse variant van de cultuuroorlog gooide de president vorige week flink wat benzine op deze controverse. Een veenbrand werd zo een uitslaande bosbrand. Je moet de vlag en het volkslied respecteren, anders ben je een “son of a bitch”, zei Trump tijdens een campagnebijeenkomst. Sporters die dat niet doen, kun je maar beter ontslaan, was zijn advies aan de clubeigenaars. Gevolg: een knallende ruzie met de sportwereld. 
Jerry Jones (de man in het lichtblauwe jasje) is een politieke vriend van Trump en eigenaar van de Dallas Cowboys. Hij sloot zich afgelopen maandag aan bij het protest van zijn spelers tegen de uitspraken van Trump (foto: Reuters)
Trump hoopte een wig te drijven tussen de protesterende (voornamelijk Afro-Amerikaanse) sporters en hun collega’s op het veld en in de bestuurskamers. Maar Trump had zich duidelijk verkeken op hun reactie. De rijen sloten zich en kleine 200 sporters, zwart en wit, protesteerden gebroederlijk op het veld tegen de uitspraken van de president. Ook de clubeigenaren waren kritisch op Trumps uitspraken. Volgens Robert Kraft, eigenaar van de kampioensploeg New England Patriots, zaaide de president verdeeldheid met zijn woorden. “Niets verenigt mensen meer dan sport. Helaas, is er niets wat zoveel verdeeldheid zaait als de politiek.”
Dat laatste is opvallend, want de eigenaren van de NFL-clubs zijn steenrijk, conservatief en wit. Tal van eigenaren steunden Trumps verkiezingscampagne, inclusief Robert Kraft, maar nu zijn ze kritisch. Ongetwijfeld speelt hier commercieel eigenbelang een rol. Trump heeft opgeroepen tot een boycot van American Football en daar zijn de eigenaren van de NFL-clubs uiteraard doodsbenauwd voor. Zij hopen de politiek en de verdeeldheid die het veroorzaakt, ver buiten hun stadions te houden.
Het protest bleef niet beperkt tot American Football. Ook honkballers knielden uit protest tijdens het volkslied en andere beroemde sporters, zoals basketballer Lebron James, lieten van zich horen. 
LeBron James: "Pre Trump doesn't understand the power he has being the leader of this country" - YouTube
Afro-Amerikanen reageerden furieus op Trumps uitspraken. Bijna driekwart van alle spelers in American Football is zwart. President Trump zegt dan wel: dit gaat niet over ras, maar de acties van Kaepernick en anderen zijn natuurlijk begonnen als een protest tegen racisme en politiegeweld. Als een witte president tegen zwarte sporters zegt: “Dat mag je niet doen. Je moet respect hebben voor de vlag en het volkslied”, dan ervaren zwarte sporters (en overigens niet alleen zwarte sporters) dat als een diepe belediging. Zij zien hun protest juist als een recht dat is vastgelegd is in het Eerste Amendement van de Amerikaanse grondwet.
Waarom doet Trump dit? Die vraag is niet eenvoudig te beantwoorden. Je zou denken: dit is een domme zet van de president. Waarom ga je de strijd aan met populaire sporters die net als de president miljoenen volgers hebben op sociale media? Het is ook een ongebruikelijke zet van Trump. Presidenten gebruiken sport doorgaans om het land te verenigen en hun eigen populariteit te vergroten. Trump doet nu precies het tegenovergestelde.
Maar Trump is ook een intuïtieve politicus. Hij weet dat dit goed bij zijn eigen achterban valt. En niet alleen zijn achterban: een meerderheid van de Amerikanen vindt dat je de vlag en het volkslied moet respecteren. Uit afschuw over de protesten op het veld verbrandden NFL-fans de shirts van hun spelers. 
Bovendien is de timing van dit alles geen verrassing. Trump deed zijn uitspraken toen duidelijk werd dat de zoveelste poging om Obamacare te ontmantelen, zou stranden in de Senaat. Zijn beoogde kandidaat voor de Senaatszetel in Alabama, leek bij voorbaat kansloos. Door uit te halen naar protesterende sporters, leidde hij de aandacht af van zijn problemen en mobiliseerde hij de woede van zijn trouwe fans.
De (voorlopig) laatste poging om Obamacare te ontmantelen
De Republikeinse senator Susan Collins torpedeerde de laatste poging om Obamacare te ontmantelen (foto: Reuters)
Het is de afgelopen jaren uitgegroeid tot de politieke variant van Groundhog Day: de Obamacare Repeal. Republikeinen beloven nu al jaren dat ze het door hen zo gehate zorgstelsel van Obama willen afschaffen. Ik probeerde uit te vogelen hoe vaak het Congres geprobeerd heeft Obamacare te ontmantelen. Er circuleren verschillende cijfers (hier en hier), maar het moet ergens tussen de vijftig en zestig keer zijn.
Deze week strandde opnieuw een poging van de Republikeinen om Obamacare af te schaffen. Na het debacle van afgelopen zomer waagden de senatoren Graham en Cassidy een laatste poging. Er was haast geboden. Tot 30 september (morgen dus) konden de Republikeinen met een simpele meerderheid in de Senaat een streep trekken door Obamacare. Na vandaag hebben ze minimaal zestig stemmen nodig, omdat de Democraten nu een filibuster kunnen inzetten. Aangezien de Republikeinen maar 52 zetels hebben, is de afschaffing van Obamacare voorlopig van de baan.
De Republikeinse partijleiding gooide de afgelopen maandag de handdoek in de ring, toen senator Susan Collins bekend maakte dat ze zou tegenstemmen. Eerder hadden de Republikeinse senatoren Rand Paul en John McCain gezegd dat niet zouden stemmen voor het voorstel van Graham en Cassidy. De argumenten van dit drietal geven perfect weer waarom de Republikeinen ondanks hun meerderheid in de Senaat en het Huis van Afgevaardigden zoveel problemen hebben Obamacare af te schaffen.
  • Susan Collins is een gematigde Republikein. Ze vond het plan van Graham en Cassidy te ver gaan voor haar kiezers. Tientallen miljoenen Amerikanen dreigden door het voorstel hun verzekering te verliezen. Arme, oude en zieke burgers konden rekenen op hogere premies en beperkte toegang tot zorg.
  • Voor de libertair Rand Paul ging het voorstel juist niet ver genoeg. Hij vindt dat de overheid zich helemaal niet moet bemoeien met de gezondheidszorg. Voor hem was het voorstel van Graham en Cassidy nog altijd een vorm van overheidsbemoeienis. “This isn’t a repeal. This is keeping Obamacare and redistributing the proceeds”, zei Paul in een reactie.
  • Senator McCain verzette zich vooral tegen de procedure. De Republikeinen probeerden de ontmanteling van Obamacare door het Congres te rammen. Voorstellen werden in het diepste geheim voorbereid, terwijl de Senaat nauwelijks de kans kreeg om te debatteren over de voorstellen. McCain wilde dat er meer tijd kwam voor zinvol debat. Ook vond hij dat zijn partij de Democraten moest betrekken bij zo'n ingrijpend wetsvoorstel. 
Demonstranten betogen bij het Amerikaanse Congres tegen Republikeinse plannen om Obamacare te ontmantelen (foto: Reuters)
Is dit nu het einde van de Republikeinse pogingen om Obamacare te ontmantelen? Vast niet, al zal het zeker een jaar duren voordat ze weer een echte poging kunnen wagen. Maar het blijft een taaie kwestie voor de Republikeinen. Jarenlang beweerden conservatieven dat het allemaal Kumbayah zou zijn als Obamacare verdween. Maar nu ze voor het eerst een échte kans hadden om de zorgwet af te schaffen, botste hun wens met de harde werkelijkheid.
Obamacare is geliefder dan ooit en meer dan twintig miljoen Amerikanen hebben een zorgverzekering dankzij Obamacare. Het Republikeinse plan zou miljoenen Amerikanen hoe dan ook pijn doen. Het verzet binnen de eigen partij geeft aan dat er een schier onoverbrugbare kloof bestaat tussen de verschillende vleugels. Volgend jaar zal de partijtop ongetwijfeld een nieuwe poging wagen, maar die kloof blijft onverminderd groot.
Bullshit du jour
Drie dagen nadat de Republikeinen hun pogingen opgaven om Obamacare te ontmantelen, tweette Trump dat er nog altijd genoeg stemmen waren voor het voorstel van Graham en Cassidy. Alleen omdat een senator in het ziekenhuis lag, haalde het voorstel niet de eindstreep, leek Trump te beweren. 
Voor dit soort tweets is de emoji 🤔 uitgevonden. Allereerst, wie was deze mysterieuze senator in het ziekenhuis? Niemand wist het zeker, maar Trump leek te doelen op senator Thad Cochran die in zijn thuisstaat Mississippi op ziekenverlof was. Hij was echter gewoon thuis en niet in een ziekenhuis. Dat noopte Cochrans woordvoerder tot deze reactie.
Bovendien klopte de tweet van de president gewoonweg niet. Drie Republikeinse senatoren hadden zich al tegen het voorstel gekeerd en drie anderen (Ted Cruz, Mike Lee en Lisa Murkowski) neigden ook naar een tegenstem. De Republikeinen hadden niet eens genoeg stemmen voor een simpele meerderheid. Laat staan dat ze zestig stemmen hadden die ze nodig zijn om een filibuster van de Democraten onschadelijk te maken.  
De belastinghervorming van Trump
Trump presenteert zijn belastingplan in Indianapolis (foto: Reuters)
Nu de zoveelste poging Obamacare te ontmantelen mislukt is, richten de Republikeinen zich op de volgende grote verkiezingsbelofte. De hervorming van het Amerikaanse belastingstelsel. Spoiler alert: dit is zo mogelijk nog moeilijker dan de hervorming van de gezondheidszorg. 
Al maanden circuleren delen van het plan, maar woensdag loste Trump het officiële startschot voor zijn Grote Belastinghervoming. Het belangrijkste onderdeel van zijn plan is de verlaging van de vennootschapsbelasting. Amerika heeft de reputatie een land te zijn van lage belastingen, maar de werkelijkheid is anders. 
Zo is de vennootschapsbelasting met 35% veel hoger dan de meeste geïndustrialiseerde landen, inclusief Nederland (ons land hanteert twee tarieven: 20% en 25%). Van de OESO-landen heeft Amerika zelfs het hoogste belastingtarief (al betalen de Amerikaanse bedrijven dankzij allerlei aftrekposten in werkelijkheid gemiddeld 25%). Trump wil het tarief nu omlaag brengen naar 20%.
  • Trump wil het aantal belastingschijven voor de inkomstenbelasting terugbrengen van zeven naar drie.
  • De hoogste belastingschijf voor de allerrijksten gaat omlaag van 40% naar 35%.
  • Een verdubbeling van de belastingvrije voet.
  • Trump wil het aantal aftrekposten flink terugbrengen. 
  • De afschaffing van de alternative minimum tax. Dat is een belasting die moet voorkomen dat de superrijken middels allerlei aftrekposten en andere truuks nauwelijks nog belasting betalen.
  • Afschaffing van de erfbelasting.
Dit plan is vooralsnog niet meer dan een raamwerk. Veel details ontbreken nog, zodat de precieze gevolgen van dit plan niet doorberekend kunnen worden. Toch kun je nu al concluderen dat vooral de allerrijksten het meest profiteren van zijn plannen, al beweert Trump het tegenovergestelde“Our framework includes our explicit commitment that tax reform will protect low-income and middle-income households. Not the wealthy and well-connected. And it’s not good for me, believe me.”
“Believe me.” We zullen ook echt op Trumps woord moeten geloven, want de president heeft nooit zijn belastingaangiftes vrijgegeven. Toch kun je veilig stellen dat Trumps familie flink zal profiteren. Alleen al de afschaffing van de erfbelasting kan zijn familie naar schatting een half miljard dollar besparen in de toekomst. 
Eerder dit jaar lekte de Trumps belastingaangifte van 2005 uit. Hij had dat jaar een inkomen van $153 miljoen dollar, maar door handig gebruik te maken van allerlei aftrekposten wist hij zijn belastingrekening terug te brengen tot ‘slechts’ $7 miljoen. Toch moest Trump dat jaar $38 miljoen aan belastingen betalen vanwege de alternative minimum tax. Dat is nou net de belasting die de president wil afschaffen. 
Het grootste probleem van zijn plan is echter de financiering. Met name de drastische verlaging van de vennootschapsbelasting gaat een kolossaal gat in de begroting slaan. De Republikeinen gebruiken een oud (maar fout) argument om dat goed te praten. Ze verwachten dat de belastingverlaging tot een grotere economische groei zal leiden, die op haar beurt meer belastinginkomsten genereert. Met andere worden: de belastinghervorming betaalt zichzelf terug. Trumps voorganger George Bush sr. noemde dit al “voodoo economics”.
Om twee reden zal het bijzonder moeilijk zijn dit plan te verkopen. Fiscale conservatieven zullen dwarsliggen, omdat ze het begrotingstekort gierend zien oplopen. Democraten, wiens steun onontbeerlijk is voor de belastinghervorming, zijn een obstakel, omdat zij het plan vooral zien als een cadeautje voor de allerrijksten. De laatste grote belastinghervorming dateert alweer van 1986. Het geeft aan hoe moeilijk zo'n hervorming is. 

Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.