Bekijk profielpagina

Trump Weekly - vrijdag 26 mei

Revue
 
Goedemorgen,Na twee rumoerige weken leek de rust (enigszins) te zijn teruggekeerd naar Washington. Tr
 

Arjen van der Horst

26 mei · Editie #72 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Goedemorgen,
Na twee rumoerige weken leek de rust (enigszins) te zijn teruggekeerd naar Washington. Trump begon aan zijn eerste buitenlandse reis als president en hij ontvouwde tevens zijn begroting voor 2018. Wat nieuw was aan deze week: door zijn drukke reisschema had Trump nauwelijks tijd om te tweeten. We werden dagelijks getrakteerd op vrij brave tweets over zijn ontmoetingen met buitenlandse leiders. Maar zijn ochtendritueel waarin de president in alle vroegte stoom afblies en wild om zich heen sloeg, bleef achterwege - ongetwijfeld tot opluchting van zijn medewerkers.
Veel leesplezier!

Trumps eerste buitenlandreis
Trumnp hield menig campagnebijeenkomst in een vliegtuighangar (foto: Reuters)
Ondanks zijn grote rijkdom is Donald Trump een man van eenvoudige geneugten. Hij slaapt het liefst elke dag in zijn eigen bedje en zijn lievelingsmaaltijd is biefstuk (well done met ketchup) of een hamburger met frietjes. We zagen tijdens de verkiezingscampagne al dat Trump een echte homebird is. Dan vloog hij bijvoorbeeld met Trumpforce One naar Minnesota, hield een campagnebijeenkomst in de vliegtuighangar waar hij zijn privéjet had geparkeerd, om na afloop meteen het vliegtuig in te stappen en naar huis te vliegen.
Trump heeft er nooit een geheim van gemaakt dat hij als president niet vaak Amerika wil verlaten. “Ik heb geen tijd om te reizen. Amerika heeft nu mijn aandacht nodig”, zei hij in eerdere interviews. Zijn voorgangers Obama, Bush jr., Clinton, Bush sr. en Reagan gingen al in de eerste weken van hun presidentschap naar het buitenland. Trump heeft vier maanden gewacht met zijn eerste trip. 
Trump koos wel meteen voor een loodzwaar programma. De meeste Amerikaanse presidenten brengen hun eerste bezoek aan de buurlanden Canada of Mexico, maar Trump koos voor een negendaagse reis die vol symboliek zat met bezoeken aan heilige plaatsen van de drie grote, monotheïstische godsdiensten. Ook inhoudelijk was het geen licht programma. Trump nam deel aan de NAVO-top in Brussel, had ontmoetingen met EU-leiders in Brussel en was in Sicilië voor de G7-top.
Deze complexe reis bezorgde Trumps staf vooraf heel wat slapeloze nachten. De president heeft een notoir korte aandachtsspanne en zijn adviseurs hadden moeite hem bij de les te houden. Must-read dossiers werden ingedikt tot ultrakorte verslagen met bulletpoints en veel plaatjes. Om Trumps aandacht vast te houden hadden medewerkers zoveel mogelijk Trumps naam in de dossiers verwerkt, zodat hij bleef lezen. Het mocht niet baten. De president bladerde vluchtig door zijn huiswerk heen, ongetwijfeld afgeleid door de crisissfeer die om het Witte Huis hing.
De voorbereiding voor de NAVO-top in Sicilië had dezelfde valkuilen. Op NAVO-bijeenkomsten houden de deelnemers vaak lange praatsessies. Trumps medewerkers waren bang dat de president de top te saai zou vinden en dat hij snel afgeleid zou raken. NAVO-bondgenoten kregen het nadrukkelijke verzoek gesprekken met Trump kort te houden, maximaal twee tot vier minuten
De eerste stop: Saoedi-Arabië
Wat opvalt is dat Trump vaak keiharde kritiek uit op landen vanaf een podium of via Twitter, maar hij matigt vervolgens zijn toon in het bijzijn van leiders van diezelfde landen. We zagen dat bij eerdere ontmoetingen met de presidenten van China en Mexico. Bij zijn bezoek aan Saoedi-Arabië was dat niet anders. 
Dit is wat Trump de afgelopen twee jaar had gezegd over de islam en Saoedi-Arabië:
  • December 2015: Trump haalt op Twitter uit naar een Saoedische prins. “Dopey Prince @Alwaleed_Talal wants to control our U.S. politicians with daddy’s money. Can’t do it when I get elected.”
  • Maart 2016: “I think islam hates us.”
  • Maart 2016: “Saudi Arabia wouldn’t exist for very long. The Saudis are a money machine … and yet they don’t reimburse us the way we should be reimbursed”, zegt Trump in een interview met de New York Times. In hetzelfde interview zegt Trump dat Amerika maar beter de olie-importen uit Saoedi-Arabië kan stoppen.
  • April 2016: Trump suggereert dat de Saoedische regering een rol speelde bij de aanslagen van 11 september. “It’s going to be very profound having to do with Saudi Arabia and Saudi Arabia’s role on the World Trade Center and the attack.”
  • Juni 2016: “Saudi Arabia and many of the countries that gave vast amounts of money to the Clinton Foundation want women as slaves and to kill gays”, schrijft Trump op zijn Facebookpagina.
  • Oktober 2016: In een presidentieel debat met Clinton bekritiseert Trump zijn tegenstander dat ze geld accepteerde van “Saudi’s people that push gays off … buildings. These are people that kill women and treat women horribly and yet you take their money.”
Meteen na de verkiezingsoverwinning van Trump zette Saoedi-Arabië een charmeoffensief in. Twee jaar geleden werkten in Washington nog 25 lobbyisten voor de Saoedische regering. Dat aantal is inmiddels uitgebreid naar 145. Die aanpak lijkt zijn vruchten te hebben afgeworpen. Trump koos Saoedi-Arabië als eerste land om te bezoeken, een diplomatieke overwinning voor Riyad.
Op het moment dat Airforce One het asfalt raakte van de internationale luchthaven in Riyad, gingen al Trumps eerdere bezwaren tegen Saoedi-Arabië het raam uit. Trump sloot met de Saoedi’s een wapendeal van $110 miljard en er werden zakencontracten ter waarde van honderden miljarden dollars gesloten. In zijn toespraak riep Trump Saoedi-Arabië en andere islamitische landen op de handen ineen te slaan om terrorisme te verdrijven. Niet langer had hij het over "radicaal islamitisch terrorisme”, een beladen term die Trump tot voor kort nog veelvuldig gebruikte.
Linkse en rechtse media concludeerden dat Trump zijn toon aanzienlijk had gematigd. Sommigen vergeleken Trumps toespraak met die van Obama in 2009. Maar op één punt week Trump wel af van zijn voorganger. Obama schroomde niet zijn bondgenoten in het Midden-Oosten op schendingen van de mensenrechten te wijzen. Trump beloofde Arabische landen niet langer de les te lezen. 
“We are not here to lecture—we are not here to tell other people how to live, what to do, who to be, or how to worship. Instead, we are here to offer partnership - based on shared interests and values - to pursue a better future for us all.”
Helemaal consequent was Trump ook weer niet. Hij haalde wel hard uit naar Iran. Minister Tillerson van Buitenlandse Zaken riep Iran op “to restore the rights of Iranians to freedom of speech, to freedom of organization, so that Iranians can live the life that they deserve.” Naast hem stond een grijnzende minister van Buitenlandse Zaken van Saoedi-Arabië, een land dat zo mogelijk nog repressiever is dan Iran, maar waarmee Amerika geen enkele moeite heeft zaken te doen. 
Het klinkt allemaal cynisch en hypocriet, maar laten we niet vergeten dat Trump nauwelijks afwijkt van zijn voorgangers. Obama had misschien wat meer moeite met de Saoedische regering, maar ook onder zijn presidentschap bleven de Verenigde Staten economisch en militair samenwerken met Riyad. Saoedi-Arabië omarmen en je verzetten tegen Iran: het is al bijna veertig jaar lang een vast onderdeel van het Amerikaanse buitenlandbeleid.
Israël en Palestina
President Trump en de Israëlische premier Netanyahu (foto: Reuters)
Trump heeft torenhoge ambities voor Israël en de Palestijnse gebieden. Hij probeert te bereiken wat zijn voorgangers ondanks verwoede pogingen nooit gelukt is: vrede tussen Israël en Palestina. Zijn schoonzoon Jared Kushner is aangesteld als speciale gezant voor het Midden-Oosten en speelt een centrale rol in de vredesbesprekingen.
De vraag is alleen: komt het überhaupt tot vredesbesprekingen? De Amerikanen treffen immers twee onwillige gesprekspartners aan. De Israëlische premier Netanyahu ligt nu al overhoop met rechtse coalitiegenoten over zelfs de kleinste toezeggingen. Palestijnen hebben geen zin om het gesprek aan te gaan, zolang Israël de bouw van joodse nederzettingen in Palestijns gebieden niet tegenhoudt.
Trump kreeg in ieder geval een hartelijke ontvangst van de Israëlische premier. Netanyahu had een notoir slechte relatie met Barack Obama, zeker na de nucleaire deal met Iran. Trumps standpunt over Iran ligt meer in lijn met dat van de Israëlische regering. Toch is niet iedereen in Israël onverdeeld gelukkig met de Amerikaanse president. De linkse krant Ha'aretz wees op de Washington whiplash van Trump. De president maakt vaak abrupt een draai van 180 graden, zoals met zijn standpunt over Saoedi-Arabië.
“This is the same Saudi Arabia, you will recall, that Israel fought tooth and nail in an attempt to prevent it from getting AWACS intelligence planes or F-15 fighters, for fear they would ultimately be turned against Israel itself. The same Saudi Arabia that spreads anti-Semitism and fundamentalist extremism, the country that spawned Osama bin Laden.”
Het Vaticaan
Het bezoek aan het Vaticaan was potentieel riskant voor Trump. Paus Franciscus schroomt niet Trump te bekritiseren. Vorig jaar noemde hij Trumps plannen om massaal illegalen te deporteren en een muur aan de grens met Mexico te bouwen “niet christelijk”. Maar de paus haalde al voor het bezoek de angel eruit door te zeggen dat hij Trump niet de les ging lezen. Toch maakte de kerkelijk leider een subtiel gebaar. Als geschenk gaf hij de encycliek Laudato Si, een 192 pagina’s tellend document waarin de paus de wereld oproept klimaatverandering te bestrijden. Trump zelf heeft klimaatverandering een “hoax” genoemd die bedacht is door de Chinezen. 
De NAVO en Artikel 5
Trump en Europese leiders bij de opening van het nieuwe NAVO-hoofdkwartier (foto: Reuters)
Vorig jaar had Trump de NAVO nog “obsolete” (overbodig) genoemd. Hij herhaalde een vaak gehoorde Amerikaanse klacht dat de Europese NAVO-leden te weinig besteden aan hun defensie. Maar ook op dit vlak is de president alweer aardig bijgedraaid. Na een bezoek van NAVO-chef Stoltenberg aan het Witte Huis verklaarde Trump dat “NATO no longer is obsolete”.
NAVO-bondgenoten zijn ook gerustgesteld door vice-president Mike Pence, minister Mattis van Defensie en de Nationale Veiligheidsadviseur McMaster. Die hebben keer op keer benadrukt dat Amerika trouw blijft aan de NAVO. Toch sloeg Trump bij zijn bezoek aan het NAVO-hoofdkwartier in Brussel weer een harde toon aan.
“Two percent is the bare minimum for confronting today’s very real and very vicious threats. If NATO countries made their full and complete contributions, then NATO would be even stronger than it is today. Twenty-three of the 28 member nations are still not paying what they should be paying.”
Die kritiek zal de NAVO-partners niet verrast hebben. Het is immers een van de stokpaardjes van Trump en verschillende landen hebben al toegezegd hun defensiebudget te verhogen. De NAVO maakt zich wél zorgen over wat Trump niet zegt. De Amerikaanse president heeft zich nog steeds niet expliciet gecommitteerd aan Artikel 5 van het NAVO-handvest.
In Artikel 5 is het één-voor-allen-en-allen-voor-één-principe vastgelegd. Een aanval op een NAVO-land geldt als een aanval op alle bondgenoten. Eén keer is het artikel in werking getreden (na de aanslagen van elf september). Pence en Mattis hebben eerder dit jaar verklaard dat Amerika trouw blijft aan Artikel 5, maar Trump heeft nog steeds niet die belofte geuit. Ook in Brussel bleef de Amerikaanse president vaag. “We never forsake the friends that stood by our side”, zei hij in zijn toespraak in Brussel. Maar Artikel 5 noemde hij niet een keer. 
Trump en de Europese Unie
Over de ontmoeting tussen Trump en de EU-leiders kunnen we kort zijn. De Amerikaanse president heeft een stroeve relatie met Brussel. Trump is een voorstander van Brexit en heeft er geen moeite mee als de Europese Unie uit elkaar valt. Alhoewel, tijdens zijn bezoek aan Brussel had de president tegenover de EU-leiders Tusk en Juncker zijn zorgen geuit over de impact van Brexit op Amerikaanse banen.
L'affaire russe
De speciale aanklager Bob Mueller (foto: Reuters)
Twee weken lang buitelde de ene na de andere onthulling over elkaar. Nadat de gedegen Bob Mueller is aangesteld als speciale aanklager, is de rust wat teruggekeerd in Washington. Nu het stof is neergedwarreld is het handig de balans op te maken van alle onthullingen.
  • Het begint allemaal met het ontslag van FBI-directeur James Comey op 9 mei. Trump zegt aanvankelijk in een geschreven verklaring dat hij Comey had ontslagen op basis van het advies van zijn onderminister van Financiën.
  • Een dag later heeft Trump in het Witte Huis een ontmoeting met de Russische minister van Buitenlandse Zaken. Intussen komt het Witte Huis met afwijkende verklaringen over het ontslag van Comey. 
  • Uiteindelijk zegt Trump zelf in een interview met NBC News op 11 mei dat hij altijd al van plan was Comey te ontslaan. Hij suggereert dat het Rusland-onderzoek wel degelijk een rol speelde bij die beslissing.  “You know, this Russia thing with Trump and Russia is a made up story, it’s an excuse by the Democrats for having lost an election that they should’ve won.”
  • Een memo van de ontslagen FBI-directeur James Comey lekt uit op 16 mei. Daarin staat een verslag van een gesprek dat Comey had met Trump in februari. De president vraagt aan Comey het onderzoek naar de ontslagen Nationale Veiligheidsadviseur Michael Flynn te staken. “I hope you can let this go.”
  • Onderminister Rosenstein van Financiën stelt Bob Mueller aan als speciale aanklager. Mueller gaat het onderzoek leiden naar de Ruslandconnecties van Team Trump.
  • Een verslag van de eerder genoemde ontmoeting tussen Trump en de Russische minister van Buitenlandse Zaken lekt uit op 19 mei via de New York Times. Het verslag is door het Witte Huis zelf opgesteld en beschrijft hoe Trump zich beklaagt over “mafketel” James Comey. Opnieuw suggereert hij dat het FBI-onderzoek naar de Ruslandconnecties een rol heeft gespeeld bij het ontslag van Comey. “I just fired the head of the F.B.I. He was crazy, a real nut job. I faced great pressure because of Russia. That’s taken off. I’m not under investigation.
  • Dezelfde dag maakt FBI-directer Comey bekend dat hij zal getuigen voor de Senaatscommissie Inlichtingen. Een datum is nog niet bekend, maar het zal pas plaatsvinden na Memorial Day op 29 mei.
  • Op 22 mei wordt bekend dat de Trump de Director of National Intelligence en de directeur van afluisterdienst NSA heeft gevraagd om in het openbaar te verklaren dat Trumps medewerkers niet samenspanden met de Russen. Beide inlichtingenbazen weigeren gehoor te geven aan dat verzoek.
  • De voormalige CIA-directeur John Brennan getuigt op 23 mei over de Russische inmenging in de Amerikaanse presidentsverkiezingen. “It should be clear to everyone that Russia brazenly interfered.” Hij wilde niet zeggen of de Russen samenspanden met campagnemedewerkers van Trump, maar “I saw interaction that in my mind raised questions of whether it was collusion.”
Twee observaties. Trump hekelt voortdurend de lekken uit de inlichtingendiensten en hij noemt het hele Ruslandonderzoek maar onzin. Toch heeft het Witte Huis de verhalen die gebaseerd zijn op diezelfde lekken, nauwelijks tegengesproken. Als je alle onthullingen bij elkaar optelt, wordt het steeds moeilijker voor Trump vol te houden dat het ontslag van Comey helemaal niets te maken heeft met het FBI-onderzoek naar de Ruslandconnecties.
Tweede observatie: de discussie in Washington gaat steeds minder over de Ruslandconnecties van Team Trump en steeds meer over de vermeende pogingen van Trump de hele affaire in de doofpot te stoppen. Een teken aan de wand is dat Republikeinse Congresleden minder bereid zijn het op te nemen voor de president. Dat leidt ons tot de volgende vraag: hoe gevaarlijk is dit voor Trump?
Watergate 2.0?
Het Watergatecomplex in Washington DC (foto: Reuters)
De afgelopen weken is vaak de vergelijking gemaakt met het Watergate-schandaal uit de jaren zeventig. De Republikeinen pleegden in 1972 een inbraak in het hoofdkwartier van de Democratische Partij in het Watergatecomplex in Washington. Het doel van de inbraak was documenten van de Democratische Partij te kopiëren en afluisterapparatuur te plaatsen. De Republikeinen hoopten zo kostbare informatie buit te maken waarmee ze president Nixons herverkiezing konden veilig stellen.
Het is nooit aangetoond dat president Nixon zelf opdracht heeft gegeven voor de inbraak. Wat de president uiteindelijk de kop kostte, was niet zozeer de misdaad, maar zijn pogingen om de hele affaire in de doofpot te stoppen. Sindsdien is de uitspraak “the cover-up is worse than than the crime” een gevleugeld begrip geworden in Washington.
Hoe verhoudt l'affaire russe zich met het Watergateschandaal? Op één punt gaat de vergelijking mank. Toen het Congres in 1974 de eerste stappen zette in de afzettingsprocedure van Nixon, stond al vast dat er een misdaad was gepleegd. In januari 1973 waren vijf mannen veroordeeld voor de inbraak in het kantoor van de Democratische Partij.  
De FBI onderzoekt al sinds vorig jaar juli de banden tussen medewerkers van Trump en de Russische autoriteiten. Inmiddels weten we dat er achttien keer contacten zijn geweest tussen Team Trump en de Russische autoriteiten. We weten ook dat het onderzoek zich richt op onder anderen de ontslagen Nationale Veiligheidsadviseur Michael Flynn, de voormalige campagneleider Paul Manafort en Trumps adviseurs Roger Stone en Carter Page.
Maar ik kan het niet vaak genoeg zeggen: we hebben tot nu toe geen enkel hard bewijs gezien dat Trumps medewerkers samenspanden met de Russen om de Amerikaanse presidentsverkiezingen te beïnvloeden. Laat staan dat Trump er zelf persoonlijk bij betrokken was. Het FBI-onderzoek is nog in volle gang en wellicht komt dat harde bewijs alsnog boven water, maar we hebben geen enkele aanwijzing gezien dat Trump of zijn medewerkers de wet hebben overtreden in hun contacten met Rusland.
Toch zit Trump met een probleem. We stelden al eerder in deze nieuwsbrief dat het steeds moeilijker wordt voor Trump om vol te houden dat het ontslag van FBI-directeur Comey helemaal niets te maken met het Ruslandonderzoek van de FBI. We hebben nu steeds meer aanwijzingen dat Trump wel degelijk het FBI-onderzoek probeerde te beïnvloeden. Zijn tegenstanders spreken al van “belemmering van de rechtsgang”, wat al de aanleiding kan zijn voor een afzettingsprocedure (zoals dat ook bij Nixon gebeurde).
Dat leidt meteen tot de volgende vraag. Stel dat het FBI-onderzoek naar de Ruslandconnecties tot niets leidt en dat Trump en zijn medewerkers vrijuit gaan. Kan Trump dan afgezet worden voor een cover-up van een niet-bestaande misdaad? Dát is natuurlijk het cruciale verschil met het Watergateschandaal, waar de aanvankelijke misdaad allang bewezen was.  
Een antwoord op die vraag is niet eenvoudig, maar lees ook dit stuk van Byron York. York is een conservatieve columnist van de Washington Examiner, wiens stukken ik graag lees. Het is een intelligente man die vrij nuchter verslag doet van alle ontwikkelingen in Washington en zich niet zo snel laat meeslepen door de hypesfeer rond alle schandalen van Trump. Hij stelt dat Trump wel degelijk in de gevarenzone is gekomen. Het ontslag van FBI-directeur Comey heeft zulke schadelijke onthullingen losgemaakt dat het volgens York niet meer uitmaakt of Trumps medewerkers wel of niet over de schreef gingen in hun contacten met Russische functionarissen.
Dat leidt tot nóg een vraag. Met alles wat we nu weten, kunnen we al concluderen dat er sprake is van belemmering van de rechtsgang? Het korte antwoord is: nee. Voor “obstruction of justice” moet je kunnen bewijzen dat er sprake is van opzet. Dat is nog lang niet duidelijk, al zal de speciale aanklager Mueller dit ongetwijfeld onderzoeken (LEESTIP: waarom Trump zich zorgen moet maken over de aanstelling van Mueller als speciale aanklager).
Nog één opmerking over de vergelijking met Watergate. Wellicht is een vergelijking met een ander politiek schandaal beter van toepassing: het Iran-Contra-schandaal. Onder Ronald Reagan verkochten Amerikaanse overheidsfunctionarissen in het geheim wapens aan het Iran van Ayatollah Khomeini, waartegen een wapenembargo was ingesteld. Met het geld dat de Amerikanen daarmee verdienden werden de Contra-rebellen in Nicaragua gefinancierd in hun strijd tegen de Sandinistische regering van Daniel Ortega.
Er kwam een speciale onderzoekscommissie, er waren hoorzittingen in het Congres, een aantal overheidsmedewerkers werd veroordeeld en de president bood zijn excuses aan voor de hele affaire. Maar de president kwam er uiteindelijk vrij ongeschonden uit. Dat scenario is niet ondenkbaar nu.
Het wensenlijstje van Trump
Terwijl Trump het Midden-Oosten en Europa bezocht, presenteerde zijn regering de begroting voor 2018. Al eerder had ze een minibegroting gepubliceerd (het zogeheten skinny budget), maar dit was de eerste, brede begroting die alle belangrijke pilaren van Trumps agenda omvatten (belastingverlaging, hervorming gezondheidszorg, enz).
Ik zal hier de belangrijkste punten opsommen:
  • Alle ministeries moeten bezuinigen, behalve de departementen Defensie, Binnenlandse Veiligheid en Veteranenzaken.
  • Grensbewaking krijgt er $2,6 miljard bij. Ruim de helft daarvan wordt besteed aan de bouw van een muur aan de grens met Mexico.
  • Het defensiebudget gaat omhoog met $56 miljard.
  • Medicaid, de zorgvoorziening voor de allerarmsten, moet $800 miljard bezuinigen de komende tien jaar
  • Tal van hulpprogramma’s voor armen, ouderen, gehandicapten en studenten verdwijnen of verliezen een groot deel van hun budget.
  • Het budget voor wetenschap en het milieuagentschap EPA wordt gekortwiekt.
  • In 2027 is het begrotingstekort weggewerkt, ervan uitgaande de economie elk jaar met 3 procent groeit.
Trump klopte zich altijd op de borst dat zijn rijkdom hem onafhankelijk maakte. Hij was immuun voor de invloeden van Wall Street en lobbyisten die politiek Washington in hun zak hadden. Trump zou voor eens en altijd het moeras van Washington droogleggen. Drain the swamp! Bij zijn inauguratie verkondigde Trump dat “the forgotten men and women of our country will be forgotten no longer”. Dit was de man die plechtig beloofde de sociale zekerheid van Amerika ongemoeid te laten.
Intussen heeft de president zijn kabinet volgeplempt met Wall Street-bankers, hedgefondsmanagers en lobbyisten. Het zal je niet verbazen dat zij de architecten waren van deze begroting. Voor de zogeheten fiscale conservatieven, libertairen en laissez-faire kapitalisten is dit natuurlijk een droombegroting. 
Hier zit een politiek gevaar voor Trump. Een groot deel van zijn achterban is juist afhankelijk van al die voorzieningen die hij nu wil afschaffen. De kleine man en vrouw van Fly-Over Country moet niets hebben van Wall Street of K Street, is gehecht aan voorzieningen als Medicaid en zal zonder die voorzieningen er stevig op achteruit gaan. Trumps achterban is tevreden met zijn pogingen illegalen aan te pakken, maar zullen ze ook de drastische bezuinigingen slikken?
Tot nu toe geniet Trump nog grote steun onder zijn achterban. Er zijn maar weinig Trump-kiezers die spijt hebben. Maar de eerste tekenen zijn ongunstig van Trump. Zelfs voor de ultraconservatieven in het Congres gaan de bezuinigingen te ver. “Meals on Wheels (een voorziening voor arme bejaarden - AVDH), even for some of us who are considered to be fiscal hawks, may be a bridge too far", verklaarde Congreslid Mark Meadows, die voorzitter is van de ultraconservatieve Freedom Caucus.
Republikeinen begrijpen dan ook weinig van Trumps omslag. “The politics of this make no sense to me whatsoever, in the sense that the population that brought them to the dance are the populists out there in the Midwest and South who rely on these programs that he’s talking about reducing”, aldus de Republikeinse begrotingsexpert William Hoagland.
Een begroting van het Witte Huis is uiteindelijk niet meer dan een wensenlijstje. Het Congres heeft het laatste woord over de overheidsfinanciën en tal van Republikeinen hebben al aangegeven dat ze nooit zullen instemmen met deze begroting. Hetzelfde geldt voor de Republikeinse zorgwet die Obamacare moet vervangen. Volgens een doorrekening van de rekenkamer CBO zullen er 23 miljoen onverzekerden bijkomen als Trump zijn zin krijgt. Republikeinen in de Senaat hebben al aangegeven dat ze de hele wet willen herschrijven
Trump kan op veel verzet rekenen, en niet alleen van Democraten.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.