Bekijk profielpagina

Trump Weekly - vrijdag 26 april 2019

Revue
 
Goedemorgen! Het gevecht om de koers van de Democratische partij is nu in alle hevigheid losgebarsten
 

Arjen van der Horst

26 april · Editie #150 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Goedemorgen!
Het gevecht om de koers van de Democratische partij is nu in alle hevigheid losgebarsten. De zwaargewicht Joe Biden gooide zich in de strijd voor het presidentschap. We gaan natuurlijk ook uitgebreid in op de nasleep van het Mueller-rapport. President Trump kraaide aanvankelijk victorie, maar ging gaandeweg steeds wilder om zich heen slaan. Alhoewel het rapport niet leidt tot een vervolging van de president, schetste de inhoud niet bepaald een positief beeld van zijn presidentschap.
Veel leesplezier!
Leestijd is 22-23 minuten
Jullie kunnen ons ook volgen op Twitter: @ArjenUSA

He's running
De campagnevideo waarin Biden zijn kandidatuur lanceert
Het is een vraag die je als correspondent in Amerika voortdurend bezig houdt: wanneer ga je eens uitgebreid aandacht besteden aan de naderende presidentsverkiezingen? Verkiezingscampagnes in Nederland zijn altijd goddelijk kort, maar in de Verenigde Staten begint het hele circus al twee jaar voordat de kiezers daadwerkelijk hun stem uitbrengen. Deze nieuwsbrief leent zich natuurlijk uitstekend als grabbelton van allerlei verkiezingsnieuws, maar jullie zijn dan ook hypergeïnteresseerde volgers van de Amerikaanse politiek. Voor onze traditionele platforms bij de NOS en Nieuwsuur leggen we de lat echter een stuk hoger. We willen voorkomen dat onze luisteraars/kijkers/lezers al in een vroeg stadium vermoeid raken over alle wendingen van de verkiezingscampagnes.
Deze week kwam echter een geschikt moment om uitgebreid stil te staan bij de verkiezingsstrijd. Een oude bekende meldde zich als kandidaat voor de Democratische voorverkiezingen: voormalige vice-president en oud-senator Joe Biden. Hij is officieel de twintigste presidentskandidaat van de Democraten, een record (daarover later meer). Biden heeft één groot voordeel. Hij geniet van alle kandidaten de meeste naamsbekendheid. Toch staat hem een hele taaie verkiezingsstrijd te wachten.
Laten we beginnen met de recente ophef. Hij had zich nog niet aangemeld als kandidaat of hij kwam al in de problemen. Verschillende vrouwen traden vorige maand naar voren met verhalen over handtastelijkheden van Biden. Hij zegt altijd dat hij graag mensen aanraakt of knuffelt, maar veel vrouwen voelen zich ongemakkelijk als hij zijn handen op de schouders legt, aan hun haar begint te ruiken of zelfs ongevraagd het achterhoofd kust van vrouwen. Biden reageerde met dit filmpje:
Joe Biden issues statement on misconduct allegations
Biden zegt in het filmpje: “I get it. I understand it”. Maar begrijpt hij het werkelijk? De 76-jarige politicus liet vooral zien hoe tone deaf hij was. Hij was zich van geen kwaad bewust, maar zegt te begrijpen dat sociale normen over “private space” veranderd zijn. Dat is natuurlijk onzin. Vrouwen voelden zich dertig jaar geleden even ongemakkelijk door zijn aanrakingen als nu. Het verschil is alleen dat in het #MeToo tijdperk vrouwen meer moed hebben gekregen om dit gedrag openlijk aan de kaak te stellen. Dit zou wel eens de achilleshiel kunnen zijn tijdens de Democratische voorverkiezingen waar de stem van vrouwen erg machtig is geworden. 
Het is al de derde keer dat Biden zich kandidaat heeft gesteld voor de presidentsverkiezingen. Hij staat bekend om zijn vele blunders, die hem in het verleden al in de problemen brachten. Hij zat bijna veertig jaar in de Senaat en die lange carrière is een onuitputtelijke bron van munitie voor zijn politieke tegenstanders. Is de 76-jarige Biden bovendien de juiste man van het juiste moment in een partij die een stevige ruk naar links lijkt te maken?
Zo is hij in principe voorstander van het recht op abortus, maar hij heeft in het verleden meerdere malen voor wetten gestemd die dat recht inperken. Hij heeft zich altijd opgeworpen als de beschermheer van de financiële sector en Wall Street. Hij was in de jaren tachtig en negentig een van de architecten van snoeiharde misdaadwetten die leidden tot de massale opsluiting van zwarte mannen, wat tegenwoordig erg gevoelig ligt in de Democratische partij. Biden werpt zich vaak op als de erfgenaam van diverse Obama-coalitie van jonge en multiculturele kiezers, maar hij is verre van dat. Het duurde dan ook niet lang voordat de tegenaanval binnen de Democratische partij werd ingezet.
ChuckModi
No other U.S. politician, Dem OR Republican, is more responsible for mass incarceration & New Jim Crow in America than Joe Biden. He didn’t just vote for Drug War Acts 1986 & 1988, 1994 Crime Bill, etc. he authored them.

His #1 Dem opponent will be CSPAN https://t.co/yMe6P13V53
3:06 PM - 25 Apr 2019
Biden probeert dit taaie debat binnen de partij te omzeilen. In zijn campagnevideo richtte hij meteen zijn pijlen op Trump. “We vechten om de ziel van onze natie. Straks kijken we terug op de vier jaar onder deze president en alles wat hij omarmt, als een abnormaal moment in onze geschiedenis. Als we Donald Trump acht jaar in het Witte Huis geven, zal hij voor altijd en fundamenteel het karakter van dit land veranderen en waar we voor staan. Ik kan niet werkeloos toekijken, terwijl dit zich afspeelt.“
Trump reageerde -uiteraard- per tweet.
Donald J. Trump
Welcome to the race Sleepy Joe. I only hope you have the intelligence, long in doubt, to wage a successful primary campaign. It will be nasty - you will be dealing with people who truly have some very sick & demented ideas. But if you make it, I will see you at the Starting Gate!
2:22 PM - 25 Apr 2019
Wat zegt dit alles over de kansen van Biden voor de Democratische nominatie? Geen idee. Biden staat al maanden bovenaan in de peilingen, maar dat zegt helemaal niets. Het is alsof je verslag doet van een marathon en na honderd meter al een voorspelling moet doen over de uiteindelijke winnaar. Vergeet niet wat er vier jaar geleden gebeurde. In deze fase waren de Republikeinen Jeb Bush, Scott Walker en Marco Rubio de favorieten in hun partij. Donald Trump bungelde ergens onderaan in de peilingen. We weten hoe dat scenario is afgelopen, dus laten we in deze fase vooral geen energie besteden aan glazen bollen.
De richtingenstrijd bij de Democraten
Met de officiële kandidatuur van Biden barst de richtingenstrijd binnen de partij in alle hevigheid los. Waarschijnlijk zal het deelnemersveld nog verder groeien, maar de bingokaart van de belangrijkste kandidaten is nu min of meer compleet. De Democraten zijn weliswaar verenigd in hun afkeer van Trump, maar onder de oppervlakte speelt zich een fundamentele strijd plaats over de koers van de partij. Die richtingenstrijd kwam vier jaar geleden ook al aan de oppervlakte in het gevecht tussen Hillary Clinton, die tegen het politieke midden aanschurkte, en progressieve kandidaat Bernie Sanders, die zich zelf een “democratische socialist” noemde.
Sindsdien heeft zich flinke verschuiving plaatsgevonden binnen de partij. Sanders was in 2016 nog een eenzame linksbuiten met zijn plannen voor een nationaal zorgstelsel, een hoger minimumloon, het opbreken van de banken en een fikse verhoging van de belastingen voor de allerrijksten. Drie jaar later hebben veel van zijn concurrenten zijn agenda overgenomen, aangevuurd door jonge Democratische nieuwkomers als Alexandria Ocasio Cortez. Daartegenover staan Democratische leiders als Nancy Pelosi en Chuck Schumer, die een middenkoers willen varen. Zij zijn representanten van de Derde Weg, zoals die populair werd onder Bill Clinton in de jaren negentig.
Hoe sluit dit aan bij de Democratische kiezers? Recent onderzoek van het Hidden Tree Project geeft een interessant inzicht. De progressieve stem laat nadrukkelijk van zich horen en drukt een grote stempel op het debat binnen de partij. De mondige linkervleugel van de partij is echter geen afspiegeling van de bredere Democratische kiezersgroep, zo blijkt uit de gegevens. Een meerderheid van de Democratische kiezers bestempelt zichzelf juist als gematigd en een aanzienlijk deel zelfs als conservatief.
Dat zal dan ook de pitch worden van een kandidaat als Biden. Hij waarschuwt dat de partij het politieke midden niet moet verlaten. Hij zal zich opwerpen als de kandidaat die de zorgen begrijpt van de groep (overwegend witte) kiezers die in 2016 de oversteek maakten van Obama naar Trump. Het is geen toeval dat Biden zijn campagne aftrapt in Pennsylvania, een staat die verrassend gewonnen werd door de president.
Het meest diverse deelnemersveld ooit
Julian Castro, Kamala Harris en Pete Buttigieg (foto: Reuters)
Julian Castro, Kamala Harris en Pete Buttigieg (foto: Reuters)
Vrouwen speelden tot voor kort nauwelijks een rol in de strijd om de nominatie van een grote Amerikaanse partij (met Clinton als grote uitzondering natuurlijk), maar bij de Democraten doen nu vijf vrouwen mee (Warren, Harris, Gillibrand, Gabbard en Klobuchar). Verder telt het deelnemersveld twee zwarte kandidaten (Booker en Harris), een latino (Castro), een Aziatische Amerikaan (Yang), en een getrouwde homoseksuele man (Buttigieg). Voor het eerst doet ook een hindoe (Gabbard) mee.
Je zou dit de gezamenlijke erfenis van Obama, Hillary Clinton en president Trump kunnen noemen. Obama inspireerde een nieuwe generatie van jonge zwarte en latino politici. Hillary Clinton op haar beurt was een lansbreker voor vrouwelijke kandidaten en sloeg met haar nominatie drie jaar geleden stevige barsten in dat glazen plafond. Maar het is in een zekere zin óók een reactie op de huidige president, want al deze groepen voelen zich gemarginaliseerd onder Trump. Ze zijn erop gebrand de strijd aan te gaan met de zittende president.
Trump op ramkoers met het Congres
President Trump tijdens de jaarlijkse Easter Egg Roll (foto: Reuters)
President Trump tijdens de jaarlijkse Easter Egg Roll (foto: Reuters)
De ruzie tussen president en Democraten in het Congres escaleerde deze week. Een parlementaire commissie die onder leiding staat van de Democraten, wil via dagvaardingen de president dwingen zijn belastingaangiftes van de afgelopen zes jaar openbaar te maken. Het Congres wil onderzoeken of er sprake is van belangenverstrengeling aangezien Trump nog steeds eigenaar is van zijn vastgoedbedrijf in New York.
Trump was de eerste presidentskandidaat in veertig jaar die weigerde zijn belastingaangiftes vrij te geven (ondanks eerdere beloftes). Het Witte Huis verzet zich op alle mogelijke manieren tegen de dagvaarding van het Congres. Het ministerie van Financiën, waaronder de belastingdienst valt, negeerde tot twee keer toe een deadline die was ingesteld door het Congres. Trump zelf sloeg terug door de Democratische voorzitter van de parlementaire commissie voor de rechter te slepen.
Ook op een ander front ligt Trump op ramkoers met het Congres. In de nasleep van de publicatie van het Mueller-rapport (daarover later meer) willen Democraten verschillende huidige en voormalige medewerkers van Trump aan de tand voelen. Ze hebben inmiddels de voormalige Witte Huis-raadsman Donald McGahn gedagvaard voor een verhoor. McGahn bleek een van de meest waardevolle getuigen te zijn voor Mueller en leverde belangrijke informatie over mogelijke belemmering van de rechtsgang.
Het Witte Huis heeft het echter zijn (voormalige) medewerkers verboden te getuigen voor het Congres. “Er is geen enkele reden om door te gaan met nieuwe verhoren, zeker in een Congres dat erg partijdig is", zei de president in een telefonisch interview met de Washington Post. Trump dreigt zelfs een eventuele impeachmentprocedure via het Hooggerechtshof te blokkeren. Hij liet andermaal blijken dat hij nog weinig begrijpt van het constitutionele raamwerk van Amerika. De grondwet geeft immers exclusief en expliciet het Congres de bevoegdheid een impeachmentprocedure te initiëren.
Donald J. Trump
The Mueller Report, despite being written by Angry Democrats and Trump Haters, and with unlimited money behind it ($35,000,000), didn’t lay a glove on me. I DID NOTHING WRONG. If the partisan Dems ever tried to Impeach, I would first head to the U.S. Supreme Court. Not only......
2:10 PM - 24 Apr 2019
Donald J. Trump
.....are there no “High Crimes and Misdemeanors,” there are no Crimes by me at all. All of the Crimes were committed by Crooked Hillary, the Dems, the DNC and Dirty Cops - and we caught them in the act! We waited for Mueller and WON, so now the Dems look to Congress as last hope!
2:18 PM - 24 Apr 2019
Mueller: geen criminele samenzwering
Na bijna twee jaar onderzoek kreeg Amerika het langverwachte eindrapport van speciaal aanklager Mueller te zien. Niet alles in het rapport is openbaar gemaakt. Delen van het 448 pagina’s tellende rapport waren met gekleurde balkjes bedekt, omdat ze bijvoorbeeld staatsgevoelige informatie bevatten of gegevens die nog een rol spelen in lopende rechtszaken. Ook al heeft de speciaal aanklager zijn werk afgerond, de strafzaken die voortvloeien uit zijn onderzoek zijn nog niet voorbij. Mueller heeft in totaal veertien afzonderlijke zaken overgedragen aan federale aanklagers (twaalf daarvan zijn nog geheim).
De president zegt al twee jaar dat er geen sprake is van “collusion” met de Russische autoriteiten. Voor hem stelt het Mueller-rapport hem volledig in het gelijk. “Total exoneration”, riep Trump bij herhaling de afgelopen dagen. Maar Mueller heeft hem geenszins “volledig vrijgepleit” (daarover later meer). Bovendien moeten we kanttekeningen plaatsen bij het woord “collusion”. Het hele begrip komt nauwelijks voor in het rapport van Mueller. Dat komt omdat “collusion” een brede, niet-juridische term is. Dit is de definitie van “collusion” volgens Black’s Law Dictionary: 
“A deceitful agreement or compact between two or more persons, for the one party to bring an action against the other for some evil purpose, as to defraud a third party of his right.”
Mueller gaat in zijn rapport één keer in op “collusion” om uit te leggen dat dit begrip voor hem niet relevant is.
“Collusion is not a specific offense or theory of liability found in the United States Code, nor is it a term of art in federal criminal law. For those reasons, the Office’s focus in analyzing questions of joint criminal liability was on conspiracy as defined in federal law.”
De speciaal aanklager onderzocht wél of er sprake was van een criminele samenzwering. Dit begrip heeft een nauwere juridische betekenis waarvoor de bewijslast hoog is. Mueller kwam tot de conclusie dat er geen sprake was van een criminele samenzwering. Op dit punt pleit de speciaal aanklager Trump dus volledig vrij. Toch schetst dit hoofdstuk in het rapport een vrij vernietigend beeld over de contacten die de Trump-campagne had met de Russische autoriteiten. Mueller gebruikt soms wollig taalgebruik met zinnen als deze:
“Hoewel het onderzoek vaststelt dat de Russische overheid ervan uitging dat ze baat zou hebben bij Trump als president, en zich inzette om die uitkomst te verzekeren, en hoewel de Trump-campagne verwachtte electoraal te profiteren van gestolen materiaal dat door Russische inzet werd verspreid, heeft het onderzoek niet vastgesteld dat leden van de Trump-campagne samenzwoeren of coördineerden met de Russische overheid in haar inmenging in de verkiezingen.”
In helder taalgebruik komt deze conclusie van Mueller hierop neer:
  • De speciaal aanklager stelt vast dat de Russische autoriteiten de presidentsverkiezingen van 2016 hebben proberen te beïnvloeden. Dat deden ze door desinformatie te verspreiden via sociale media en de emails van de Democratische partij te hacken, die ze vervolgens doorspeelden aan WikiLeaks.
  • De Russische actie was bedoeld om de kandidatuur van Trump te helpen en Hillary Clinton te beschadigen.
  • De Russische autoriteiten hebben de Trump-campagne aangeboden te helpen.
  • De Trump-campagne toonde bereidwilligheid om die hulp te ontvangen.
  • De campagne verwachtte dat Trump baat zou hebben bij de Russische inmenging.
  • Er waren 140 keer contacten tussen de medewerkers van de Trump-campagne en de Russen of hun tussenpersonen (zie ook dit handige overzicht van de New York Times)
  • De Trump-campagne, inclusief de president zelf, heeft voortdurend gelogen over die contacten.
Als je dit als leek zo leest, zou je denken: waarom heeft Mueller hier niet geconcludeerd dat er sprake was van een criminele samenzwering? Nogmaals, de bewijslast is erg hoog en moet aantonen dat Trump zich “beyond reasonable doubt” schuldig heeft gemaakt aan een misdrijf. Eén belangrijk element ontbrak in de bewijsvoering. De speciaal aanklager kon namelijk niet vaststellen dat er sprake was van coördinatie tussen de Trump-campagne en de Russen.
Dat Mueller de president op dit punt vrijpleit, is natuurlijk goed nieuws voor Trump. Tegelijkertijd beschrijft hij een onthutsend beeld over de contacten die zijn campagnemedewerkers hadden met Russen. Het verklaart waarom Trump zo tegenstrijdig reageerde op het rapport. Het ene moment gebruikte hij het rapport als bewijs voor zijn “total exoneration” (nogmaals, dat klopt niet), dan weer noemde hij het onderzoek weer “total bullshit” en een “hit job”. De irritatie van Trump zag je per tweet gaandeweg toenemen (dit tot grote frustratie van zijn medewerkers die liever willen dat de president zijn mond houdt). Het leek bij Trump door te dringen dat hij er niet al te best van af kwam in het rapport.
Donald J. Trump
No Collusion, No Obstruction - there has NEVER been a President who has been more transparent. Millions of pages of documents were given to the Mueller Angry Dems, plus I allowed everyone to testify, including W.H. counsel. I didn’t have to do this, but now they want more.....
3:47 PM - 24 Apr 2019
Donald J. Trump
....Congress has no time to legislate, they only want to continue the Witch Hunt, which I have already won. They should start looking at The Criminals who are already very well known to all. This was a Rigged System - WE WILL DRAIN THE SWAMP!
3:52 PM - 24 Apr 2019
Belemmering van de rechtsgang
Tot twee keer toe poogde Trump Mueller te ontslaan (foto: Reuters)
Tot twee keer toe poogde Trump Mueller te ontslaan (foto: Reuters)
Het meest schadelijke voor Trump zat hem in het tweede hoofdstuk van Muellers rapport, dat volledig gewijd was aan zijn pogingen de rechtsgang te belemmeren. Dit was het onderdeel dat vooraf de meeste vragen had opgeworpen. Drie weken geleden had minister Barr van Justitie een beknopt verslag opgetikt op basis van Muellers bevindingen. Barr citeerde in dat verslag Mueller maar uiterst summier. “Dit rapport concludeert niet dat de president een misdaad heeft begaan, maar het pleit hem ook niet vrij.” Daarmee suggereerde de minister dat Mueller niet tot een conclusie kon komen. De vraag was: waarom niet?
Het rapport maakt dit duidelijk. Allereerst constateert de speciaal aanklager dat er tien momenten waren waarop Trump zich met de rechtsgang bemoeide. Zo wilde Trump onder anderen Mueller zelf ontslaan. Barr beweert ten onrechte dat Mueller niet tot een eindoordeel kan komen en dat de speciaal aanklager de conclusie over belemmering van de rechtsgang doelbewust had overgelaten aan de minister van Justitie (die prompt concludeerde dat Trump niet de rechtsgang had belemmerd).
Anders dan Barr beweert, kwam Mueller wel degelijk tot een weloverwogen en gelaagde afweging. Door een combinatie van factoren oordeelde hij dat hij de president niet formeel kon aanklagen. Een van de voornaamste redenen zijn de geldende richtlijnen van het ministerie van Justitie. Die bepalen dat je een zittende president niet kan vervolgen. Ook erkent Mueller dat de president verregaande bevoegdheden heeft als het gaat om het aanstellen en ontslaan van medewerkers (zoals FBI-directeur Comey). Bovendien moest hij “criminele opzet” aantonen, wat lastig was, omdat de president weigerde ondervraagd te worden door Mueller.
Wel stuurde Trump een aantal geschreven antwoorden op vragen van Mueller, maar de speciaal aanklager beschouwde die als “inadequate”. Trump weigerde vragen te beantwoorden over mogelijke belemmering van de rechtsgang en meer dan dertig keer antwoordde hij dat het zich allemaal niet goed kon herinneren (en dat voor een president die zich herhaaldelijk op de borst klopt dat hij een fenomenaal geheugen heeft). Hierdoor was het lastig voor Mueller om te bepalen wat de ware intenties waren achter de acties van de president.
Mueller liet ook meewegen dat Trumps pogingen om de rechtsgang te ondermijnen, uiteindelijk mislukten, omdat Witte Huis-medewerkers de president keer op keer dwarsboomden. De president zag Mueller van meet af aan als een bedreiging. Toen hij het nieuws hoorde dat Mueller was aangesteld als speciaal aanklager, reageerde hij ontzet. “Dit is het einde van mijn presidentschap. I’m fucked!” Al vrij snel probeerde de president Mueller pootje te lichten. Het eerste verzoek van Trump om Mueller te ontslaan werd eenvoudig genegeerd door Witte Huis-raadsman Don McGahn. Toen Trump opnieuw aandrong, dreigde McGahn met ontslag. Hij weigerde de “crazy shit” van de president uit te voeren (de president ontkent alles overigens). Uiteindelijk liet Trump het schieten. Het verzet van medewerkers als McGahn hebben uiteindelijk veel erger voorkomen voor Trump (al neemt de president hem dat niet in dank af).
Toch wil Mueller de president ook weer niet vrijpleiten. Dit is de cruciale zinsnede in zijn rapport:
“Als we na een grondig onderzoek van de feiten ervan overtuigd waren geraakt dat de president duidelijk de rechtsgang niet had belemmerd, dan hadden we dat ook gezegd. Maar op basis van de feiten en de juridische maatstaven kunnen we onmogelijk tot die conclusie komen. Het bewijs dat we verzameld hebben over de acties en intenties van de president leidt ons tot een moeilijke situatie. Hierdoor kunnen we niet definitief concluderen dat de rechtsgang niet is belemmerd. Dit rapport concludeert dan ook niet dat de president een misdaad heeft begaan, maar het pleit hem ook niet vrij.“
Mueller weerspreekt hier dus Trumps bewering dat zijn rapport hem "volledig vrijpleit”. De speciaal aanklager suggereert zelfs dat Trump ná zijn presidentschap alsnog vervolgd zou kunnen worden. Hiermee plaatst de speciaal aanklager de bal bij het Congres. Hij zegt in feite: zolang Trump president is, kan ik niets doen. Het is hiermee automatisch een politieke kwestie geworden. Alleen het Congres heeft de bevoegdheid en de middelen om de president aan te pakken middels een afzettingsprocedure.
Maar: Democraten aarzelen over impeachment
Presidentskandidaat Elizabeth Warren wil dat de Democraten een impeachmentprocedure beginnen (foto: Reuters)
Presidentskandidaat Elizabeth Warren wil dat de Democraten een impeachmentprocedure beginnen (foto: Reuters)
Dat is nu het grote dilemma van de partij. Democraten willen aan de ene kant niet dat de president er ongestraft vanaf komt. Tegelijkertijd durft de partijleiding niet de grote sprong te wagen door een impeachmentprocedure te beginnen. De Democraten zien nu alles door de bril van de presidentsverkiezingen van 2020 en dat bepaalt hun afwegingen over een eventuele afzettingsprocedure. Boven dit alles hangt de mislukte impeachmentprocedure van Bill Clinton. De Republikeinen maakten dit zelfs tot een thema tijdens de campagne voor de tussentijdse Congresverkiezingen van 1998. Maar de kiezers oordeelden toen anders. Ze vonden dat de Republikeinen waren doorgeslagen en straften de GOP af. Toen de afzettingsprocedure strandde in de Senaat, stegen de populariteitscijfers van Clinton naar recordhoogte.
De Democraten zijn bang dat hetzelfde gebeurt als ze een impeachmentprocedure tegen Trump beginnen. Ze vrezen dat de rijen sluiten en dat Trumps achterban extra gemotiveerd zal raken om naar de stembus te gaan. Bovendien weten ze van tevoren al dat elke poging zal stranden in de Senaat, waar tweederde meerderheid nodig is om de president af te zetten. Republikeinen, die een meerderheid hebben in de Senaat, staan vooralsnog vierkant achter hun president. De Democraten merken ook dat hun kiezers weinig zin hebben in een afzettingsprocedure. Ze willen dat de verkiezingscampagne vooral gaat over zaken die hen raken, zoals de economie en de gezondheidszorg.
Tot nu hebben drie Democratische Congresleden de eerste stappen gezet voor een impeachmentprocedure. Maar zolang er geen meerderheid bestaat in de parlementaire commissie Justitiële Zaken, zijn die pogingen vruchteloos. De Democratische partijleiding liet andermaal blijken dat ze geen zin had in impeachment. Van alle Democratische presidentskandidaten pleit alleen Elizabeth Warren voor een afzettingsprocedure
Elizabeth Warren
The Mueller report lays out facts showing that a hostile foreign government attacked our 2016 election to help Donald Trump and Donald Trump welcomed that help. Once elected, Donald Trump obstructed the investigation into that attack.
10:05 PM - 19 Apr 2019
Elizabeth Warren
The severity of this misconduct demands that elected officials in both parties set aside political considerations and do their constitutional duty. That means the House should initiate impeachment proceedings against the President of the United States.
10:05 PM - 19 Apr 2019
Andere Democratische kandidaten waren een stuk voorzichtiger. Ze wilden impeachment niet uitsluiten, maar benadrukten dat ze zich vooral neerleggen bij de wens van het Huis van Afgevaardigden, waar een impeachmentprocedure zou moeten beginnen. Zelfs de reactie van Elizabeth Warren gaf die aarzeling weer. Ze haastte zich te zeggen dat ze in haar campagne vooral wil concentreren op “tabletop issues”, en niet alleen impeachment.
William Barr: de advocaat van de president
Minister Barr van Justitie. Rechts onderminister Rosenstein (foto: Reuters)
Minister Barr van Justitie. Rechts onderminister Rosenstein (foto: Reuters)
De attorney general van de Verenigde Staten heeft een andere functie dan we in Nederland gewend zijn van een minister van Justitie. In Amerika heeft die namelijk een veel actievere rol als leider van het openbaar ministerie. De attorney general is weliswaar lid van Trumps kabinet, maar hij wordt geacht (semi-)onafhankelijk te opereren van het Witte Huis. Dit om te voorkomen dat een president bijvoorbeeld de minister opdracht geeft om politieke opponenten te vervolgen.
Trump heeft echter maling aan die conventie. Hij heeft herhaaldelijk de minister opgeroepen om een strafrechtelijk onderzoek te beginnen naar Democraten en Hillary Clinton in het bijzonder. De president was ook bijzonder gepikeerd toen (de inmiddels ontslagen) minister van Justitie Jeff Sessions zich terugtrok als toezichthouder op het Rusland-onderzoek in verband met belangenverstrengeling (Sessions was immers lid van het campagneteam waar de FBI onderzoek naar deed). Die rol kwam vervolgens in handen van onderminister Rosenstein, die op zijn beurt speciaal aanklager Mueller aanstelde na het ontslag van FBI-directeur Comey. Sindsdien was Sessions aangeschoten wild in het Witte Huis.
Trump verlangt van zijn minister van Justitie absolute loyaliteit en eist dat die koste wat het kost de president beschermt (zoveel maakt ook het eindrapport van Mueller duidelijk). Om die reden was de benoeming van William Barr als opvolger van Sessions altijd controversieel. Een jaar geleden stuurde hij ongevraagd een memo naar het ministerie van Justitie, die destijds werd opgevat als een verkapte sollicitatie (Sessions zou pas in november zijn baan verliezen). In de memo stelt hij dat Muellers onderzoek naar belemmering van de rechtsgang overbodig is. Trump heeft immers ruime bevoegdheden om mensen als Comey te ontstaan. Bovendien, stelt Barr, als er geen onderliggende misdaad is, dan is er ook geen sprake van belemmering van de rechtsgang. Als blijkt dat Trump niet heeft samengespannen met de Russen, welke rechtsgang valt er dan te belemmeren?
Dit was de voornaamste reden dat Barr de president vrijpleitte van belemmering van de rechtsgang. Mueller maakt overigens in zijn eindrapport gehakt van die redenering. Hij stelt dat de rechtsgang wel degelijk belemmerd kan worden, ook als er geen sprake is van een onderliggende misdaad. Ook op andere punten wekt Barr de indruk dat zijn best heeft gedaan om de president te verdedigen. In maart publiceerde hij een vier pagina’s tellend verslag dat hij had opgesteld op basis van Muellers bevindingen. Terwijl Muellers eindrapport 448 pagina’s telde, haalt Barr de speciaal aanklager slechts twee keer direct aan en het zijn niet eens complete citaten.
Dit schrijft Barr over criminele samenzwering:
“The investigation did not establish that members of the Trump Campaign conspired or coordinated with the Russian government in its election interference activities.”
Hiermee koos Barr de gunstigste beschrijving voor Trump. Maar de hele zin in het rapport van Mueller heeft een net iets andere lading:
“Although the investigation established that the Russian government perceived it would benefit from a Trump presidency and worked to secure that outcome, and that the Campaign expected it would benefit electorally from information stolen and released through Russian efforts, the investigation did not establish that members of the Trump Campaign conspired or coordinated with the Russian government in its election interference activities.”
Barr doet hetzelfde met de conclusies over belemmering van de rechtsgang:
“While this report does not conclude that the President committed a crime, it also does not exonerate him.”
Opnieuw is de lading in het eindrapport van Mueller anders. Dit is de hele passage:
“If we had confidence after a thorough investigation of the facts that the President clearly did not commit obstruction of justice, we would so state. Based on the facts and the applicable legal standards, however, we are unable to reach that judgment. The evidence we obtained about the President’s actions and intent presents difficult issues that prevent us from conclusively determining that no criminal conduct occurred. Accordingly, while this report does not conclude that the President committed a crime, it also does not exonerate him.”
Dat eerste verslag van Barr bepaalde al snel de discussie over Trump. Het werd breed geïnterpreteerd als een grote overwinning voor de president en het haalde de wind uit de zeilen van Democraten die stiekem gehoopt hadden op een eenduidig en vernietigend oordeel van Mueller. Het uiteindelijke eindrapport is ook niet eenduidig, maar schetst desalniettemin een negatief beeld over het gedrag van de president. Het zet het Witte Huis neer als de firma leugen & bedrog.
Op de dag van de publicatie van het rapport kwam Barr met een tweede opvallende stap. Hij hield een persconferentie voordat hij het rapport vrijgaf. Opnieuw leek hij de discussie al een bepaalde richting in te willen duwen. Zo stelde Barr dat het Witte Huis “volledig heeft meegewerkt” met de speciaal aanklager. Maar het eindrapport van Mueller komt tot een andere conclusie. Trump probeerde keer op keer het onderzoek te ontregelen. Hij weigerde verhoord te woorden door het team van Mueller. Hij stuurde weliswaar geschreven antwoorden naar Mueller, maar die beschouwde ze als ontoereikend. Medewerkers van de Trump verwijderden emails en gebruikte versleutelde apps om informatie verborgen te houden voor de speciaal aanklager.
Twee jaar geleden beschouwde Trump de aanstelling van Mueller als de grootste bedreiging van zijn presidentschap. “I’m fucked”, was zijn eerste reactie. Zijn toenmalige adviseur Steve Bannon zou later stellen dat het ontslag van FBI-directeur Comey (dat zou leiden tot de aanstelling van Mueller) de “grootste fout in de moderne politieke geschiedenis” was. Barrs benoeming als minister van Justitie blijkt achteraf gezien een meesterzet te zijn geweest van de president. Trump komt misschien niet best naar voren in Muellers eindverslag, zijn presidentschap is niet in gevaar gekomen, mede door het ingrijpen van Barr. Trump kreeg zo uiteindelijk de attorney general die hij altijd al wilde: een minister die optreedt als het verdedigingsschild van de president.
Don't tell the boss
De inmiddels afgetreden minister Nielsen en president Trump (foto: Reuters)
De inmiddels afgetreden minister Nielsen en president Trump (foto: Reuters)
Terwijl de Amerikaanse media zich nog vooral bezighouden met de Russische inmenging van de laatste presidentsverkiezing, maken de veiligheidsdiensten zich al zorgen over de volgende verkiezingen. In de laatste maanden van haar ministerschap raakte (de pas afgetreden) minister Nielsen van Binnenlandse Veiligheid steeds meer gealarmeerd over de Russische pogingen de naderende presidentsverkiezingen te beïnvloeden. Nielsen wilde dat het Witte Huis maatregelen zou nemen om deze dreiging het hoofd te bieden. Maar volgens de New York Times kreeg ze van de chef-staf te horen dat ze maar beter haar zorgen niet met de president zou delen. “It wasn’t a great subject and should be kept below his level”, zo zei chef-staf Mick Mulvaney. Hij maakte duidelijk dat de president de erkenning van de Russische dreiging zou opvatten als een aanslag op zijn legitimiteit als president.
Een Golan-cadeautje voor Trump
De Golan Hoogvlakte (foto: Reuters)
De Golan Hoogvlakte (foto: Reuters)
Alhoewel de banden tussen Israël en de Verenigde Staten innig zijn, is de persoonlijke relatie tussen de leiders van beide landen soms een stuk stroever. Dat gaat echter niet op voor de huidige leiders: Donald Trump en Benjamin Netanyahu zijn elkaars beste matties. De president kon niet meer stuk bij de Israëlische premier toen hij besloot de Amerikaanse ambassade naar Jeruzalem te verhuizen. Vorige maand volgde een tweede besluit dat tot grote vreugde leidde bij Netanyahu. Trump erkende de Israëlische annexatie van de Golan Hoogvlakte, een stuk Syrisch grondgebied dat sinds de Zesdaagse Oorlog in 1967 bezet wordt door Israël. De annexatie is nooit erkend door de internationale gemeenschap.
Donald J. Trump
After 52 years it is time for the United States to fully recognize Israel’s Sovereignty over the Golan Heights, which is of critical strategic and security importance to the State of Israel and Regional Stability!
5:50 PM - 21 Mar 2019
De erkenning van Trump was dan ook een opsteker voor Netanyahu die een taaie verkiezingsstrijd was verwikkeld met de politieke nieuwkomer Benny Gantz. Netanyahu won de verkiezingen en gaat nu zijn vijfde ambtstermijn in als premier. De Israëlische premier is zo dankbaar voor de electorale steun die hij van de Amerikaanse president kreeg, dat hij heeft aangekondigd een nederzetting op de Golan Hoogvlakte naar Trump te vernoemen.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.