Bekijk profielpagina

Trump Weekly - vrijdag 24 november

Revue
 
Happy Thanksgiving! In de Trump Weekly vandaag: Trump spreekt voor het eerst over Roy Moore. De presi
 

Arjen van der Horst

24 november · Editie #86 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Happy Thanksgiving!
In de Trump Weekly vandaag: Trump spreekt voor het eerst over Roy Moore. De president bouwt een onzichtbare muur rond de VS. En: de overheid maakt een einde aan netneutraliteit.
Veel leesplezier!

Roy Moore: Trump spreekt
President Trump: "Roy Moore denies it. That's all I can say."
Kandidaat-senator Roy Moore, die beschuldigd is van aanranding en ontucht met minderjarigen, verdeelt de Republikeinse partij tot op het bot. De Republikeinse partijtop moet niets van hem hebben en vindt dat hij zich beter kan terugtrekken. Veel Republikeinse aanhangers in Alabama blijven Moore steunen en zijn juist méér geneigd op hem te stemmen door alle beschuldigingen. Ook de Republikeinse partijafdeling in Alabama blijft vierkant achter hem staan.
President Trump had zich in deze hele kwestie opvallend stilgehouden. Hij had geen moeite om uit te halen naar anderen (Al Franken, Harvey Weinstein) die in de #MeToo-maalstroom zijn beschuldigd van seksueel wangedrag, maar bij Moore hield hij zich lang op de vlakte (op een korte verklaring van zijn woordvoerster na).
Voor het eerst heeft de president zich uitgesproken over Moore. Anders dan zijn partijgenoten in het Congres roept hij niet op tot zijn aftreden. “Dit alles gebeurde veertig jaar geleden. Hij ontkent alles.” Het was geen directe steunbetuiging aan Moore, maar het kwam er in feite wel op neer. Op 12 december zijn er verkiezingen voor de Senaatzetel in Alabama. “We can’t have a liberal there”, zei Trump. 
Hij wilde maar zeggen: alles beter dan een Democraat in de Senaat. 
De onzichtbare muur
De Amerikaanse regering presenteerde onlangs acht prototypes voor de muur die Trump wil bouwen aan de Mexicaanse grens (foto: Reuters)
De Mexicaanse Muur was een van de meest potente (en controversiële) verkiezingsideeën van Donald Trump. Tijdens elke campagnebijeenkomst scandeerden zijn trouwe fans “build that wall!”. Die muur zou er komen en Mexico zou betalen.
Inmiddels weten we wel beter. Trump is al bijna een jaar president en van de muur bestaan hooguit enkele prototypes. Het Congres moet instemmen met de muur, die naar schatting tussen de $20 miljard en $70 miljard gaat kosten. Republikeinen maken vooralsnog weinig haast met de financiering. 
Toch is Trump bezig een stevige muur te bouwen rond Amerika, al is het een onzichtbare. In rap tempo krijgt een nieuw immigratiebeleid gestalte, dat wellicht effectiever is dan de Mexicaanse muur zelf. Het agentschap ICE, dat belast is met de deportatie van migranten zonder geldige verblijfspapieren, heeft de vrije teugels gekregen. Trump heeft een einde gemaakt aan DACA, dat bescherming biedt aan illegalen die als minderjarige het land binnenkwamen. 
Ook op de legale immigratie zet de regering een rem. Het ministerie van Binnenlandse Veiligheid maakte bekend dat er een einde komt aan de tijdelijke verblijfsstatus van ruim 60.000 Haïtianen en Nicaraguanen. De regels voor de zogeheten H-1B-visa, populair vooral onder getalenteerde techwerkers in Silicon Valley, worden aangescherpt. Amerika zal ook aanzienlijk minder vluchtelingen opnemen. Langzaam gaat de deur op slot.
In de categorie anti-Obama: netneutraliteit gaat eraan
Demontstranten betogen voor het behoud van netneutraliteit (foto: Reuters)
Er zit één constante in de acties van Trump: hij manifesteert zich voortdurend als de anti-Obama. Of het nu gaat om het klimaatakkoord, Obamacare, de Iran-deal, strengere milieuregels, het immigratiebeleid of de regulering van de financiële sector; stukje bij beetje sloopt de president de politieke erfenis van zijn voorganger. Zelfs aan een liefdadigheidsprogramma van Michelle Obama heeft hij een einde gemaakt.
Trumps laatste wapenfeit is een besluit dat verstrekkende gevolgen heeft voor alle Amerikanen. Obama legde in 2015 het principe van netneutraliteit vast in federale regelgeving. Netneutraliteit betekent dat internetproviders alle dataverkeer hetzelfde moeten behandelen en dat ze geen onderscheid mogen maken tussen verschillende gebruikers of websites. 
 De Federal Communications Commission maakte deze week bekend dat er een einde komt aan dat beginsel. De afschaffing van netneutraliteit is een overwinning voor de grote telecombedrijven. Zij kunnen meer geld vragen aan bijvoorbeeld websites die veel internetverkeer genereren (zoals Netflix) of de toegang tot bepaalde sites ontzeggen. Het zou de providers veel meer controle kunnen geven over de inhoud van websites. 
Leestip: "The nationalist's delusion"
Een mijnwerker in West-Virginia
Sinds de verkiezingen van vorig jaar raast een debat over wat de Trump-stemmers werkelijk drijft. Is het economische achterstand of spelen raciale sentimenten een hoofdrol?
De typische Trump-kiezer is vaak neergezet als een vertegenwoordiger van de witte arbeidersklasse uit de vergane industriegebieden in het Midwesten of de verpauperde mijnstreken in de Appalachian Mountains, die de slachtoffers zijn van de globalisering. Dat stereotype suggereert dat vooral economische motieven de belangrijkste drijfveer waren voor Trump-stemmers.
Maar is dat wel zo? Uit onderzoek is al gebleken dat de Trump-stemmer (mediaan jaarinkomen $72.000) aanzienlijk welvarender was dan de Clinton-stemmer ($61.000). Als economische motieven een belangrijke stemmentrekker waren voor Trump, waarom stemden zwarte Amerikanen en latino’s uit de arbeidersklasse massaal op de Democraten?
In zijn longread voor tijdschrift The Atlantic (The Nationalist’s delusion) maakt Adam Serwer korte metten met de mythe van de Trump-stemmer uit de arbeidersklasse. Als er iets de Trump-stemmers verbond, was het vooral hun witte identiteit. Als je de witte bevolking onderverdeelt in vijf inkomensklassen, zie je dat de Trump in alle economische lagen won, van arm tot rijk. 
“Trump won white voters at every level of class and income. He won workers, he won managers, he won owners, he won robber barons. This is not a working-class coalition; it is a nationalist one.”
Het grootste aandeel witte kiezers had Trump niet bij de twee laagste inkomensklassen, maar juist bij de middenklasse die tussen de $50.000 en $100.000 per jaar verdient. Niet bepaald de slachtoffers van globalisering.
The specific dissonance of Trumpism—advocacy for discriminatory, even cruel, policies combined with vehement denials that such policies are racially motivated—provides the emotional core of its appeal. It is the most recent manifestation of a contradiction as old as the United States, a society founded by slaveholders on the principle that all men are created equal.“
Serwer gaat in zijn analyse nog een stap verder. Het is niet zozeer het inkomen of opleidingsniveau wat de stem op Trump heeft bepaald. Nee, zo stelt hij, raciale sentimenten zijn de grote beslisser geweest. 
"When social scientists control for white voters’ racial attitudes—that is, whether those voters hold “racially resentful” views about blacks and immigrants—even the educational divide disappears. In other words, the relevant factor in support for Trump among white voters was not education, or even income, but the ideological frame with which they understood their challenges and misfortunes. It is also why voters of color—who suffered a genuine economic calamity in the decade before Trump’s election—were almost entirely immune to those same appeals.”
Trump verleent gratie aan een kalkoen (foto: Reuters)
Jive Turkey
Wat Trump ook doet, de geest van Obama waart nog altijd door de gangen van het Witte Huis. Althans, zo lijkt de president het zelf te ervaren. Zelfs bij de traditionele gratieverlening van een paar kalkoenen tijdens Thanksgiving, kon Trump het niet nalaten zijn voorganger te noemen. Obama had vorig jaar de kalkoenen Tater en Tot gratie verleend. Trump grapte of hij dat gratieverzoek niet ook kon terugdraaien. 
“As many of you know, I have been very active in overturning a number of executive actions by my predecessor. However, I have been informed by the White House counsel’s office that Tater and Tot’s pardons cannot, under any circumstances, be revoked.”
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.