Bekijk profielpagina

Trump Weekly - vrijdag 22 juni 2018

Revue
 
Dag! Deze Trump Weekly staat (bijna) geheel in het teken van de politieke crisis rond het migratiedeb
 

Arjen van der Horst

23 juni · Editie #110 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Dag!
Deze Trump Weekly staat (bijna) geheel in het teken van de politieke crisis rond het migratiedebat.
Groet!
PS: U kunt ons ook volgen op Twitter: @ArjenUSA

Trumps migratiecrisis
Dit beeld van een huilende peuter die samen met haar moeder uit Honduras aan de Mexicaans-Amerikaanse grens werd opgepakt, ging viral. Het was een belangrijk kantelmoment in het migratiedebat deze week (foto: John Moore/Getty Images)
Eigenlijk wisten we het al weken. Begin mei had minister Sessions van Justitie aangekondigd dat hij alle migranten die illegaal de grens oversteken, zou vervolgen en opsluiten, ook als ze asiel aanvroegen. Dit betekende dat ouders en hun kinderen gescheiden zouden worden. “If you are smuggling a child, then we will prosecute you and that child will be separated from you as required by law”, zei Sessions op 7 mei.
Jeff Sessions: 'If You Are Smuggling A Child, We Will Prosecute You'
De maatregel was bedoeld om illegale immigranten af te schrikken, zoals Trumps chef-staf John Kelly dat een paar dagen later zou bevestigen. Dit zei hij in een vraaggesprek met NPR op 11 mei.
Kelly: A big name of the game is deterrence.”
Verslaggever: “Family separation stands as a pretty tough deterrent.”
Kelly: “It could be a tough deterrent — would be a tough deterrent. A much faster turnaround on asylum seekers.”
Verslaggever: “Even though people say that’s cruel and heartless to take a mother away from her children?”
Kelly: “I wouldn’t put it quite that way. The children will be taken care of — put into foster care or whatever.”
Dit gesprek leidde begin mei tot enige ophef, maar niet tot orkaan van protesten die de afgelopen week losbarstte. Wat maakte het verschil? Er waren twee belangrijke kantelmomenten. Allereerst was daar de foto die helemaal bovenaan deze nieuwsbrief staat. Het beeld kwam symbool te staan voor het zero-tolerancebeleid van president Trump. Een paar dagen later maakte het ministerie van Binnenlandse Veiligheid bekend dat in april en mei bijna 2.000 kinderen van hun migrantenouders gescheiden waren
En toen publiceerde het journalistenplatform Pro Publica een audio-opname die in het geheim was opgenomen in een detentiecentrum. Je hoort huilende kinderen die vragen naar hun vaders en moeders. De opname werd eindeloos afgespeeld op de Amerikaanse nieuwszenders.
Listen to children who’ve just been separated from their parents at the border
Van alle kanten kwam kritiek. De oppositie kwam niet alleen van Democraten, maar ook van Trumps eigen partijgenoten en zelfs zijn eigen vrouw Melania. En opvallend genoeg: er was verzet van conservatieve christenen, bij wie Trump doorgaans heel populair is. Tal van kerkleiders noemden het besluit immoreel. Ook stoorden ze zich aan minister Sessions die zich beriep op de bijbel bij het uitvoeren van dit beleid. 
De verklaringen van Trumps regering, die onder steeds grotere druk kwam te staan, wapperden alle kanten uit. Trump zelf gaf, zoals wel vaker, de schuld aan de Democraten. “The children can be taken care of quickly, beautifully and immediately. The Democrats forced that law upon our nation. I hate it. I hate to see separation of parents and children.”
Trump deed alsof hij er niets aan kon doen en dat alleen het Congres een einde kon maken aan de praktijk. Dat was natuurlijk onzin, want het was zijn eigen minister van Justitie die dit nieuwe beleid (zie boven) had aangekondigd. 
Minister Nielsen van Binnenlandse Veiligheid kwam weer met een heel andere verklaring. Zij zei dat er helemaal géén beleid was om kinderen van hun migrantenouders te scheiden. 
Sec. Kirstjen Nielsen
We do not have a policy of separating families at the border. Period.
11:52 PM - 17 Jun 2018
Nogal een merkwaardige uitspraak. Haar eigen ministerie had net een paar dagen eerder bekend gemaakt dat bijna 2.000 kinderen van hun ouders gescheiden waren. Andere woordvoerders van de regering ontkenden dat de maatregel bedoeld was als afschrikmiddel, terwijl Kelly en Sessions dit expliciet zo benoemd hadden. 
Migrantengezinnen worden opgevangen door een katholieke vrijwilligersorganisatie in McAllen, Texas (foto: Arjen van der Horst)
What about Obama.....
Toen de kritiek aanzwol, wezen veel Trump-aanhangers naar president Obama. Had hij ook niet kinderen in hun eentje opgesloten en van hun ouders gescheiden? Die beschuldiging was maar deels waar. In 2014 worstelde Obama met een acute migratiecrisis toen bijna 70.000 minderjarigen uit Midden-Amerika illegaal de grens overstaken. Hij wilde een einde maken aan de grote stroom van jonge kinderen en hele gezinnen die Amerika probeerden binnen te komen.
Veel Trump-aanhangers vragen zich af: waarom was er toen geen ophef? Nou, die was er wel degelijk. Obama stond bekend als de deporter-in-chief. In acht jaar presidentschap had hij meer dan 2,5 miljoen migranten laten deporteren. Nog nooit had een Amerikaanse president zoveel mensen het land uitgezet als hij. De linkse media waren erg kritisch (lees bijvoorbeeld dit hoofdcommentaar van de New York Times), terwijl de rechtse media vonden dat hij niet ver genoeg ging. 
Kinderen die in hun eentje de grens overstaken, kwamen terecht in detentiecentra, vaak voor langere periodes. Wat Obama nadrukkelijk niet deed was kinderen van hun ouders scheiden. Wat hij wel deed was hele gezinnen voor langere tijd opsluiten in detentiecentra. Er was niet alleen kritiek op dit beleid, maar er waren ook rechtszaken. In Amerika bestaat sinds de jaren negentig jurisprudentie die bepaalt dat jonge migrantenkinderen niet voor langere tijd mogen worden opgesloten. Een rechter oordeelde dat Obama’s beleid in strijd was met deze regels.  
Trump op een bijeenkomst van Amerikanen wier familieleden zijn vermoord door illegale immigranten. De president gebruikt dit voortdurend als argument om illegale immigranten het land uit te zetten (foto: Reuters)
Het verband tussen Obama's beleid en Trumps maatregel
In de latere fase van zijn presidentschap zag je dat Obama steeds meer van deze gezinnen vrijliet. Hij moest wel. Dat heet officieel catch & release. Dit is nou net de praktijk waar Trump zo'n hekel aan heeft en waaraan hij een einde wil maken. Volgens hem zouden migranten hun kinderen als vrijbrief gebruiken om Amerika binnen te komen. Hij was bang dat dit een aanzuigende werking zou hebben op illegale immigranten, die in zijn ogen alleen maar voor meer misdaad en hogere werkeloosheid zorgen. Om migranten af te schrikken presenteerde hij zijn zero-tolerancebeleid. 
Dit betekent dat alle migranten die het land illegaal binnenkomen, worden opgepakt en vervolgd als criminelen, ook als ze asiel aanvragen. Ouders belanden dan in de cel in afwachting van hun proces. De federale wet verbiedt het om kinderen samen op te sluiten met hun ouders. Vandaar dat ze gescheiden werden.
De president wilde dit ook gebruiken om de Democraten onder druk te zetten. Trump wil een muur aan de grens met Mexico bouwen en extra grensbewakers inzetten. Dat kost bakken vol met geld. Alleen al voor de bouw van de muur heeft hij 23 miljard dollar aan het Congres gevraagd, geld dat het Congres niet wil geven. Trump beloofde een einde te maken aan de scheiding van ouders en kinderen als Democraten over de brug kwamen. Zo gebruikte hij de kinderen om zijn zin te krijgen.
Trump had echter geen rekening gehouden met de enorme ophef die zou ontstaan. Het kreeg daardoor een averechts effect. Democraten (en ook een aantal Republikeinen) zijn nu nog minder geneigd samen te werken met Trump op het gebied van migratie. Verder is het hele overheidsapparaat niet berekend op zijn zero-tolerancebeleid. Detentiecentra zijn overvol en rechtbanken kunnen de grote stroom migranten niet aan. We zagen met eigen ogen aan de grens in Texas dat ook Trumps regering gedwongen was vele gezinnen weer vrij te laten.
Trump tekent een decreet waarmee hij een einde maakt aan de scheiding van kinderen en hun migrantenouders (foto: reuters)
Trump maakt een knieval... Of toch niet?
President Trump beweerde steeds dat alleen het Congres een einde kon maken aan de scheiding van kinderen en hun migrantenouders. Maar woensdag maakte hij een draai. Hij tekende een decreet waarmee een einde maakte aan die praktijk. Voortaan wil hij kinderen samen met hun ouders opsluiten in detentiecentra. 
Is het probleem hiermee opgelost? Waarschijnlijk niet. We hadden het al over jurisprudentie die het verbiedt minderjarige migranten voor langere tijd op te sluiten (de zogeheten Flores Ruling). Bovendien heeft Amerika allerlei internationale verdragen ondertekend die mogelijk in strijd zijn met deze praktijk. Het is dus maar de vraag of het decreet stand zal houden. Reken er maar op dat dit via de rechter wordt aangevochten. 
En heeft Trump nu echt een knieval gemaakt met dit decreet? Kinderen worden niet langer gescheiden van hun ouders, maar het betekent nog altijd dat de overheid minderjarigen opsluit, waarschijnlijk voor langere periodes. Bovendien heeft Trump niet aangekondigd dat hij een einde maakt aan zijn zero-tolerancebeleid. 
Nog even over die foto en de geheime audio-opname
Een bewerkte afbeelding van het huilende meisje belandde deze week op de coverpagina van Time magazine (foto: Time)
Wat gebeurde er met het huilende meisje op de foto die viral ging? Lange tijd wisten we het niet. De fotograaf (hier is zijn hele verhaal) zag dat moeder en kind samen in een busje van de grenspolitie stapten, maar hij vreesde dat ze in het detentiecentrum gescheiden zou worden. “I don’t know what the truth is. I fear they were split up", zei hij tegen de Washington Post.
Die vrees is niet uitgekomen. De Washington Post speurde de vader van het meisje op, die was achtergebleven in Honduras. Volgens hem zijn moeder en dochter bij elkaar gebleven. Een agent van de grenspolitie bevestigde tegen CBS dat moeder en kind in dit geval niet gescheiden waren.
Over de geheime audio-opname is er ook veel onduidelijk. Ze waren afkomstig van de migratieadvocaat Jennifer Harbury, die de opnames had gekregen van een cliënt. Wat we niet weten is waar de opnames gemaakt zijn en wanneer. Geen van de grote Amerikaanse mediaorganisaties heeft de opnames kunnen verifiëren, al werden ze wel wijdverspreid door alle media. 
Een barre tocht door Midden-Amerika
Migrantengezinnen die net zijn aangekomen in McAllen, Texas (foto: Arjen van der Horst)
We zagen ze de hele dag binnenkomen. Busladingen vol met migrantengezinnen uit Midden-Amerika. Moeders, vaders en veel jonge kinderen, vaak niet ouder dan één jaar. Ze waren een paar dagen eerder illegaal de Mexicaans-Amerikaanse grens overgestoken in McAllen, Texas. Vrijwel meteen werden ze opgepakt door de grenspolitie.
Ze hadden nog geluk. Deze ouders werden niet gescheiden van hun kinderen, zoals dat bij duizenden anderen wel gebeurde. Nadat de Amerikaanse immigratiedienst ze had geregistreerd en een paar dagen had vastgehouden, kwamen ze op vrije voeten. Sommigen mochten hun proces afwachten bij familie elders in Amerika. Anderen kregen onderdak in opvangcentra van vrijwilligersorganisaties. De meesten verdwijnen waarschijnlijk in de illegaliteit.
We spraken met een aantal gezinnen. Stuk voor stuk hoorden we hartverscheurende verhalen. De meesten komen uit Guatemala, Honduras en El Salvador. Ze ontvluchten extreme armoede en bendegeweld. Een moeder uit El Salvador vertelde hoe een bende haar oudste zoon van een dak had gegooid. Ze vluchtte meteen haar land uit. Ze wilde voorkomen dat haar andere kinderen hetzelfde lot overkwam. Bij een vader uit Guatemala werd op een dag aangeklopt door een groep jeugdige bendeleden. Ze wilden zijn 13-jarige dochter kidnappen en inzetten als prostitué. Hij verzette zich en werd in elkaar geslagen. Een dag later vluchtte hij met zijn gezin naar Amerika.
Mynor Daniel, een vader uit Guatemala, maakte samen met zijn 17-jarige zoon de gevaarlijke tocht door Mexico. Hij wilde de armoede in zijn land ontsnappen. Hij had smokkelbendes 7.000 dollar betaald om in Amerika te komen. Tijdens zijn reis door Mexico hoorde hij al van het zero-tolererance-beleid van Trump. Ook hoorde hij dat kinderen van hun ouders gescheiden werden. Dat weerhield hem niet. Terugkeren naar zijn land was een huiveringwekkender vooruitzicht. 
Het migratiedebat en mijn familiegeschiedenis
Foto’s uit het album van mijn moeder. Afgebeeld staat haar neef Anton Marsman, die een succesvol bouwbedrijf zou oprichten in Canada (foto: familie Marsman/De Laat)
Bij het horen van al die verhalen dacht ik meteen aan mijn familiegeschiedenis en die van mijn Ierse echtgenote. Begin jaren vijftig vertrokken Anton, Arnold, Rie, Nanda en Tonny Marsman naar Canada. Ze zijn neven en nichten van mijn moeder, die op het platteland buiten Wijk bij Duurstede opgroeiden. Ze ontvluchtten de armoede en huizentekorten in een land dat verwoest was door de Tweede Wereldoorlog.
Zij maakten onderdeel uit van de migratiegolf van 410.000 Nederlanders die na de oorlog emigreerden, aangespoord door de Nederlandse regering. De meesten vertrokken naar Canada, Amerika, Australië, Zuid-Afrika en Nieuw-Zeeland. De emigratie van mijn familieleden was een succes. Ze belandden aanvankelijk in de Canadese provincie Ontario. Ze zouden boerderijen opbouwen. Anton Marsman, de jongste neef van mijn moeder, werd miljonair met een bouwbedrijf.
Fast forward naar het Europa en Amerika van nu. Het heftige migratiedebat zegt alles over hoe sterk het huidige politieke klimaat is veranderd. Stel je voor dat ruim 400.000 mensen in jouw land een beter bestaan zoeken. We zouden nu spreken van een “tsunami” van migranten “die ons land dreigen te overspoelen”. We zouden ze waarschijnlijk weer terugsturen naar Nederland. De oorlog was toch immers voorbij en het was veilig genoeg om terug te keren?
William en Bridget McLaughlin ontvluchtten armoede en onderdrukking in Ierland. In Amerika zochten ze naar een beter bestaan (foto: O'Donnell family)
Ik moest ook denken aan William en Bridget McLaughlin, die je op de foto hierboven ziet. Zij zijn de overgrootouders van mijn Ierse echtgenote. Zij ontvluchtten extreme armoede en Britse onderdrukking. Zij waren onderdeel van de massale Ierse exodus die anderhalve eeuw zou aanhouden. De leegloop van Ierland begon met de “potato famine” in het midden van de 19de eeuw. Miljoenen Ieren ontvluchtten de hongersnood in hun land en de meesten trokken naar Amerika. 
Ierse handen en schouders hebben grote delen van Amerika opgebouwd. Het begrip “illegale immigrant” bestond lange tijd niet in de Verenigde Staten, want er waren simpelweg nauwelijks federale immigratiewetten. Dat begon te veranderen aan het einde van de 19de eeuw. Er kwam steeds meer weerstand tegen de migrantenstromen uit Ierland, Italië en China.
Amerika begon rond die tijd voor het eerst maatregelen te nemen om de immigratie in te dammen. Op Ellis Island in New York openden de autoriteiten in 1892 een immigratiecentrum, waar alle migranten zich moesten melden. Daar werd bepaald of ze mochten blijven. Voor het eerst dreigde deportatie voor de nieuwkomers. Dat weerhield de Ieren niet. Die bleven komen, legaal en illegaal. Tot op de dag van vandaag wonen naar schatting 50.000 Ieren zonder geldige verblijfspapieren in Amerika.
Een precies jaartal weten we niet, maar de overgrootouders van mijn echtgenote kwamen begin 20ste eeuw naar de Verenigde Staten. Ze hadden geen schoolopleiding en konden waarschijnlijk niet eens lezen en schrijven. Ze hadden hun hard bestaan. William McLaughlin werkte aanvankelijk in de mijnen van Montana. Bridget overleed in 1914 aan complicaties bij de geboorte van hun eerste kind, Sarah Bridget (de oma van mijn echtgenote). Bridget McLaughlins graf is in Butte, Montana. Haar echtgenoot zou ook op vroege leeftijd overlijden en ligt begraven in San Francisco, Californië.
Sarah Bridget O'Donnell, de oma van mijn Ierse vrouw. Ze zou in 2016 op 102-jarige leeftijd overlijden. Haar vele kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen wonen in Amerika, Ierland, het Verenigd Koninkrijk en Spanje (foto: AVDH)
Uit hun ene dochter, Sarah Bridget, vloeide een hele Amerikaanse familietak voort. Haar nakomelingen zijn nu verspreid over Chicago, Boston en New York en zij bouwden bloeiende bedrijven en glanzende carrières op. Toen ik de afgelopen week de migrantengezinnen tegenkwam aan de grens met Texas, dacht ik meteen aan de overgrootouders van mijn echtgenote. Ook zij ontvluchtten armoede en onderdrukking. Ook zij zochten een betere toekomst voor hen en hun kinderen. 
En opnieuw vroeg ik me meteen af wat er van hen terecht zou zijn gekomen als ze naar het Amerika van 2018 waren geëmigreerd. Trumps chef-staf John Kelly zou ze ongetwijfeld als volgt beschreven hebben, zoals hij laatst deed in een interview over migranten uit Latijns-Amerika.
“They are not people that would easily assimilate into the United States into our modern society. They’re overwhelmingly rural people. In the countries they come from, fourth-, fifth-, sixth-grade educations are kind of the norm. They don’t speak English […] They don’t integrate well. They don’t have skills.”
Ook de overgrootouders van mijn vrouw kwamen van het platteland en hadden bijna helemaal geen opleiding genoten. Hun achtergrond lijkt sterk op de migrantengezinnen uit Midden-Amerika die ik deze week sprak. Als zij nu aan de grens waren gekomen, zouden ze waarschijnlijk vrij snel weer het land zijn uitgezet richting Ierland. De Amerikaanse tak van mijn Ierse schoonfamilie had dan waarschijnlijk nooit bestaan.
Er zat wel een wrange ironie achter die uitspraak van John Kelly. Zeven van de acht overgrootouders van Kelly waren net als William en Bridget McLaughlin geëmigreerd uit Ierland en Italië. Eén van Kelly’s overgrootvaders was spoorwerker, een ander was marskramer, een derde overgrootvader was koetsier. Zijn overgrootmoeder Crescenza, die oorspronkelijk uit Italië kwam, woonde dertig jaar in Amerika zonder maar één woord Engels te kunnen spreken. Ook zijn familieachtergrond verschilt niet zoveel van die van mij, mijn vrouw en al die honderdduizenden migranten uit Midden-Amerika die een beter bestaan zoeken in Amerika. 
LEESTIP: Een kijkje in de pensionado-enclave die vol achter Trump staat
Gepensioneerden spelen golf in The Villages
Wit, arm en werkloos en woonachtig in de vervallen rustbelt-steden van Amerika. Het is de bekende karikatuur van de Trump-stemmer, die al eerder werd onderuitgehaald. De gemiddelde Trump-stemmer verdiende juist meer dan de 50.000 dollar, wat het gemiddelde inkomen van een Amerikaans huishouden is. Politico Magazine ging kijken bij de minder bekende bevolkingsgroep die massaal op Trump stemde en bij de aankomende midterm-verkiezingen een belangrijke rol gaat spelen: pensionado’s in het zonnige Florida.
Zij brengen hun dagen door in gebieden zoals The Villages waar Politico Magazine naartoe ging. The Villages ligt vlakbij de liberale stad Orlando. De dagbesteding van de bewoners is nagenoeg gelijk aan die van president Trump als hij in Mar-a-Lago is: Fox News kijken en golf spelen. Vervoer in het stadje gaat per golfkar en naast golf is ‘pickleball’ razend populair. Het spel is een samensmelting van badminton en tennis voor ouderen.
Volgens Politico zijn deze gepensioneerden de reden van Trumps winst bij de afgelopen verkiezingen en vormen ze een bedreiging voor de Democraten die in november hun slag willen slaan:
“In Florida, economically secure retirement meccas like The Villages are the real reason Trump won in 2016—and why the state’s Republicans, who have controlled Tallahassee for two decades, think they can avoid a blue wave in 2018 and help reelect Trump in 2020. For all the hype about Puerto Ricans moving to the Sunshine State after Hurricane Maria, or high school students like the Parkland gun control activists turning 18 and registering to vote, any Democratic surge could be offset by the migration of Republican-leaning seniors who like Florida’s balmy weather and lack of income tax.” 
De babyboomers die zich in enclaves zoals The Villages vestigen komen vaak uit het Midwesten van de Verenigde Staten. Het gebied The Villages doet hen denken aan de dorpen en kleine steden waarin zij zelf zijn opgegroeid. Het gebied is inmiddels uitgegroeid tot de grootste pensionadogemeenschap van de wereld.
In president Trump zien de mensen in The Villages iemand die hun normen en waarden van weleer vertegenwoordigd. 98 procent van de bewoners is wit en Trumps aanvallen op Afro-Amerikaanse footballspelers die tegen politiegeweld demonstreren wordt er enthousiast onthaald:
Harman, a former Marine, is much more excited about Trump’s crusade against the National Football League. “Players taking a knee, that’s bullshit!” Harman told me. “I’m with the president 100 percent: Throw your hand over your heart and respect our flag.”
Of de pensionado’s Trump in 2018 kunnen beschermen tegen de groeiende populariteit van de Democraten en hem in 2020 aan een nieuwe termijn helpen komt neer op een vraag. Groeien de enclaves van de gepensioneerden sneller dan de nabijgelegen stedelijke gebieden vol jongeren:
The middle still matters in American politics, and if Trump keeps alienating independent voters, Democrats will keep winning elections in unlikely places. But future results will depend a lot on whether white, older, exurban enclaves like The Villages keep growing faster than the multiracial, younger, urban enclaves of the left.
Leestijd: 20 minuten
Met dank aan de bijdrage van Victor Pak!
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.