Bekijk profielpagina

Trump Weekly - vrijdag 20 april 2018

Revue
 
Goedemorgen! Na een pauze zijn we weer terug met de Trump Weekly. Een bomvolle editie vandaag. We gaa
 

Arjen van der Horst

20 april · Editie #101 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Goedemorgen!
Na een pauze zijn we weer terug met de Trump Weekly. Een bomvolle editie vandaag. We gaan uitgebreid in op het juridische getouwtrek rond Trumps advocaat Michael Cohen en het boek van de ontslagen FBI-directeur James Comey. Verder: er zijn serieuze onderhandelingen gaande tussen Noord-Korea en Amerika en het regent terugtredende Republikeinen.
Veel leesplezier!

Michael Cohen: het echte gevaar voor Trump?
Trumps advocaat Michael Cohen verlaat de federale rechtbank in New York (foto: Reuters)
Een verwoed gevecht vindt in de New Yorkse rechtbanken plaats. Anderhalve week geleden viel de FBI binnen bij het kantoor en een hotelkamer van Trumps advocaat Michael Cohen. De federale politie nam een hele berg informatie in beslag: computers, externe schijven, zakelijke documenten en e-mails, inclusief correspondentie met de president. 
De inval heeft waarschijnlijk te maken met betalingen aan pornoactrice Stormy Daniels en Playboy-model Karen McDougal. Het geld was bedoeld om vermeende seksaffaires met Trump in de doofpot te stoppen. Mogelijk heeft Cohen daarbij de campagneregels overtreden. Drie dagen na de inval is Cohen ook officieel als verdachte aangemerkt, als is nog steeds niet duidelijk waarvan hij precies verdacht wordt
De FBI-operatie kwam ongeveer zo tot stand. Speciaal aanklager Mueller stuitte op belastende gegevens over Cohen, die niet direct met het Rusland-onderzoek te maken hadden. Hij besteedde dit uit aan de federale aanklager in New York, die vervolgens toestemming vroeg (en kreeg) van een rechter om een inval te doen bij Cohen. Pikant detail: de operatie werd tevens goedgekeurd door onderminister Rosenstein van Justitie, die het Mueller-onderzoek overziet.
Het besluit van Mueller om dit onderzoek uit te besteden aan de New Yorkse aanklagers kan een tactische zet zijn geweest. Cohen is de zelfverklaarde fixer en consigliere van de president, die in het verleden bij tal van zakendeals was betrokken. Trump heeft herhaaldelijk een rode lijn getrokken bij zijn zakenactiviteiten. Volgens de president is Mueller niet gemachtigd te neuzen in zijn zakenverleden (wat overigens niet klopt; het officiële mandaat van Mueller is erg breed). 
We weten inmiddels dat Trump meerdere keren overwogen heeft Mueller en Rosenstein te ontslaan. De president heeft het Rusland-onderzoek een “heksenjacht” genoemd en de vrees bestaat dat hij het onderzoek probeert te beïnvloeden door sleutelfiguren aan de kant te zetten. Na de inval bij Cohen speculeerde hij openlijk over het ontslag van Mueller. Het onderzoek naar Cohen is in ieder geval veiliggesteld door het uit te besteden aan de aanklagers New York. Zelfs als Mueller en Rosenstein hun baan verliezen, kunnen de federale aanklagers ongehinderd doorgaan met hun strafzaak rond Cohen.
Stephanie Clifford, beter bekend als pornoactrice Stormy Daniels, staat de pers te woord na de zitting van de federale rechtbank in New York (foto: Reuters)
Attorney-client privilege
Michael Cohen beroept zich op dit principe dat de communicatie tussen de advocaat en zijn cliënt beschermt. Hij probeert via de rechter te voorkomen dat de FBI-onderzoekers inzage krijgen in de stukken die in beslag zijn genomen. Ook president Trump kwam met een (hoogst ongebruikelijk) verzoek: hij wilde de in beslag genomen stukken eerst inzien, voordat de FBI-onderzoekers toegang kregen. 
De aanklagers waren echter goed voorbereid. In deze repliek maakten ze gehakt van Cohens en Trumps argumenten:
  • De wet voorziet in uitzonderingen. Correspondentie en communicatie met een cliënt zijn niet beschermd als de advocaat zelf verdacht is van het plegen van misdrijven.
  • Bij invallen bij advocaten volgt de FBI zorgvuldige procedures om het “attorney-client privilege” te waarborgen. Extra waarborgmaatregelen zijn dus ongebruikelijk en onnodig.
  • Bovendien vragen de aanklagers zich af of het “attorney-client privilege” überhaupt van toepassing is. Michael Cohen is weliswaar advocaat, maar hij opereerde vaak als zaakgelastigde en deed allerlei klussen voor Trump die niets met juridisch werk te maken hadden.
  • Het onderzoek van de FBI richt zich onder meer op de betalingen aan pornoactrice Stormy Daniels. Cohen zegt haar uit eigen zak betaald te hebben. Trump zegt dat hij nooit geweten heeft van de betalingen. Hierbij was er dus geen sprake van een advocaat-cliënt relatie, argumenteren de aanklagers.
De rechter was het eens met deze argumenten en ze wees de verzoeken van Trump en Cohen af
Surprise, surprise!
Fox News-presentator Sean Hannity haalt hard uit naar de FBI voor de inval bij Trumps advocaat Michael Cohen (foto: Reuters)
Het juridische getouwtrek leverde nog een interessante verrassing op deze week. De rechter had Michael Cohen gevraagd zijn cliënten bekend te maken. Volgens Cohen waren er in totaal drie cliënten. Van twee wisten we de namen al: president Trump en de Republikeinse partijbestuurder Elliott Broidy. Cohen had de betaling van $1,6 miljoen geregeld aan een Playboy-model die zwanger was geraakt na een affaire met Broidy. De steenrijke Republikein stapte vorige week op als bestuurslid.
Maar wie was de derde cliënt? Cohen weigerde het bekend te maken, maar op last van de rechter moest hij dat toch doen. De onthulling leidde tot hoorbare kreten van verbazing op de publieke tribune: Sean Hannity, de omstreden en veelbekeken presentator van Fox News. Hannity had de inval bij Cohen fel bekritiseerd, zonder erbij te vermelden dat hij cliënt was van Cohen. Na de onthulling kwam Hannity met een verklaring die vol tegenstrijdigheden zat. 
Sean Hannity
Michael Cohen has never represented me in any matter. I never retained him, received an invoice, or paid legal fees. I have occasionally had brief discussions with him about legal questions about which I wanted his input and perspective.
9:58 PM - 16 Apr 2018
Sean Hannity
I assumed those conversations were confidential, but to be absolutely clear they never involved any matter between me and a third-party.
9:58 PM - 16 Apr 2018
Hannity zegt dat hij nooit vertegenwoordigd is door de advocaat Cohen, maar tegelijkertijd doet hij een beroep op het “attorney-client privilege” dat de communicatie tussen de advocaat en een cliënt beschermt. Maar hoe kun je een beroep doen op dat principe als je óók stelt dat er geen officiële relatie was tussen hem en Cohen? 
Een zeldzaamheid binnen Fox News: kritiek op Hannity
Fox News-presentator Sean Hannity is in opspraak na de onthullingen dat hij en Trump dezelfde advocaat delen (foto: Reuters)
Hannity is de grootste cheerleader van Trump en heeft een bijzonder innige band met de president. Ze spreken elkaar geregeld over de telefoon. Hannity heeft diners met Trump in het Witte Huis en onlangs ontving de president de Fox News-presentator op zijn buitenverblijf in Florida
Hannity steekt voortdurend de loftrompet over de president. Het maakt niet uit wat de president doet, Hannity zal hem altijd verdedigen. Hij maakt gehakt van Trumps tegenstanders: de Clintons, Obama, de zogeheten “deep state”, James Comey, de mainstream media, de FBI, noem maar op. Uiteraard noemt Hannity het onderzoek van speciaal aanklager Mueller “een heksenjacht” en heeft herhaaldelijk opgeroepen tot het ontslag van Mueller. Geen wonder dat Trump geregeld tweet over Hannity’s show.
Donald J. Trump
Big show tonight on @seanhannity! 9:00 P.M. on @FoxNews
2:48 AM - 12 Apr 2018
We horen al geruime tijd dat de Fox News-redactie stevig moppert over die innige relatie. Fox News, dat in het verleden “fair and balanced” als slogan hanteerde, is het de facto partijorgaan geworden van de president met Hannity als grootste aanjager. De positie van Hannity, die met ruim 3 miljoen kijkers een van de best bekeken shows op de kabel heeft, is nagenoeg onaantastbaar.
De directie van Fox News wist niets van de relatie tussen Hannity en Cohen, maar zei in een verklaring dat het nog altijd achter zijn superster staat. Maar er is wel degelijk openlijke kritiek vanuit de Fox News-burelen en dat is een zeldzaamheid. Fox News-presentator Shepard Smith, die wel vaker in de clinch ligt met Hannity, noemde de onthulling over zijn collega “the elephant in the room”.
Fox New-presentator Shepard Smith over zijn collega Hannity
Verder was daar rechtsgeleerde Alan Derschowitz, die doorgaans bijzonder kritisch is op het onderzoek van speciaal aanklager Mueller (en om die reden een graag geziene gast bij de show van Hannity). Derschowitz zei in Hannity’s eigen uitzending dat de Fox News-presentator de relatie met Cohen “should have disclosed” aan zijn kijkers.
Alan Dershowitz tells Hannity he "should have disclosed" Cohen relationship
Een paar dagen later stelde Fox News-commentator Andrew Napolitano het nog scherper: “He can’t have it both ways.” De rechtbank mag in zijn ogen informatie vrijgeven over Hannity. 
Andrew Napolitano over de Cohen en Hannity bij Fox News
2x LEESTIP
Twee artikelen gingen het afgelopen weekend viral in Amerika. Het eerste was van Andrew McCarthy in het conservatieve tijdschrift de National Review. McCarthy, die zelf twintig jaar lang aanklager was in New York, is bijzonder kritisch en sceptisch over het Mueller-onderzoek. Hij vraagt zich voortdurend af of er werkelijk sprake is van een samenzwering met de Russische overheid en belemmering van de rechtsgang door Trump. Maar met de inval bij Cohen is er iets anders aan de hand, constateert hij. Onder de titel “The Real Investigation” schrijft hij dat Trump nu werkelijk in de problemen dreigt te komen.
“I’ve never thought “collusion with Russia” posed jeopardy. If there had been anything criminal to that storyline, the politicized anti-Trump factions in the intelligence and law-enforcement agencies would have leaked it. And, notwithstanding Trump’s nauseating nods to Putin, the administration has taken enough aggressive steps against Russia that it is past time for the Kremlin to broadcast the big kompromat file if it exists. […] The matter now under investigation by the FBI and federal prosecutors in the Southern District of New York (SDNY), however, is a very live criminal investigation. Anyone potentially connected to it should be worried.”
Adam Davidson van The New Yorker borduurt op hetzelfde thema voort. In zijn artikel (getiteld: Michael Cohen and the end stage of the presidency) maakt hij een vergelijking met de oorlog in Irak en de aanloop naar de financiële crisis van 2008. In 2003 verkondigde president Bush “mission accomplished”, terwijl er toen al genoeg aanwijzingen waren dat het geweldig uit de hand zou lopen in Irak. Het duurde echter een tijdje voordat dit besef doordrong bij de Amerikaanse bevolking. Hetzelfde gebeurde bij de financiële crisis. Al in 2007 waren er tal van voortekenen van het naderende onheil, maar veel mensen dachten dat het wel los zou lopen.
Volgens Davidson zijn we nu in zo'n fase beland. Er zijn genoeg aanwijzingen dat het presidentschap van Trump volledig uit de bocht vliegt, alleen de meeste Amerikanen zien nog niet dat het einde nabij is. 
“I thought of those earlier experiences this week as I began to feel a familiar clarity about what will unfold next in the Trump Presidency. There are lots of details and surprises to come, but the endgame of this Presidency seems as clear now as those of Iraq and the financial crisis did months before they unfolded. […] This is the week we know, with increasing certainty, that we are entering the last phase of the Trump Presidency. This doesn’t feel like a prophecy; it feels like a simple statement of the apparent truth.” 
Dat zijn nogal zware en enigszins bombastische conclusies. Ik vind het artikel van McCarthy dan ook een stuk overtuigender dan dat van Davidson. McCarthy kijkt meer naar het juridische perspectief en is een stuk voorzichter in zijn conclusies. Hij legt helder uit waarom juist dit deel van het onderzoek gevaarlijk kan zijn voor Trump. 
Davidson verkondigt al het einde van Trumps presidentschap. Voorspellingen doen over Trump is sowieso een riskante aangelegenheid. Wie had immers voorspeld dat Trump de verkiezingen zou winnen? Davidson staat niet echt stil bij de praktische implicaties. Het is niet eenvoudig een vroegtijdig einde te maken aan een presidentschap. Ongeacht wat er gebeurt in het Rusland-onderzoek of de Cohen-zaak, zijn er slechts vier opties:
  • De president kan zelf aftreden. Richard Nixon is tot nu toe de enige president geweest die dat ooit gedaan heeft. Trump heeft niet laten blijken dat hij daaraan denkt.
  • Het Congres kan een impeachment beginnen. Nog nooit is een afzettingsprocedure met succes afgerond. Met een Republikeinse meerderheid in zowel het Huis van Afgevaardigden als de Senaat lijkt dat vooralsnog uitgesloten.
  • Het 25ste Amendement kan ingeroepen worden. Hiermee kan het kabinet de president vrij simpel (in theorie althans) afzetten in het geval hij niet in staat is zijn ambt uit te voeren door bijvoorbeeld een ziekte of psychotische aandoening. Dat amendement is nog nooit gebruikt. Zeggen dat een president “morally unfit” is, is niet voldoende. Je moet kunnen aantonen dat hij “mentally and/or physically unfit” is. 
  • De Amerikanen kunnen Trump wegstemmen. Dat is het meest realistische scenario, maar het Amerikaanse politieke systeem kent geen vervroegde verkiezingen zoals in de meeste Westerse democratieën. De eerstvolgende presidentsverkiezingen zijn in 2020 aan het einde van Trumps termijn. Dat noem je nu niet bepaald de “eindfase”. 
Topoverleg met Noord-Korea
CIA-directeur Pompeo had tijdens het Paasweekeinde een geheime ontmoeting met Kim Jong-un in Pyongyang (foto: Reuters)
Toen het Witte Huis in maart bekend maakte dat Trump bereid was tot een tête-à-tête met de Noord-Koreaanse leider Kim Jong-un, verraste hij vriend en vijand. Het was een impulsief besluit. Zijn eigen ministerie van Buitenlandse Zaken en inlichtingendiensten wisten van niets. Daarna sloeg de twijfel toe. Gaat die topontmoeting werkelijk door? Zeker nadat Trump de ultrahaviken Mike Pompeo en John Bolton naar voren had geschoven als respectievelijk de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken en Nationale veiligheidsadviseur. Zowel Bolton als Pompeo heeft in het verleden voor militaire actie tegen Noord-Korea gepleit.
Afgelopen dinsdag hield Trump een persconferentie met de Japanse premier Abe. Daar bevestigde de president dat er directe besprekingen gaande waren tussen Washington en Pyongyang “at extremely high levels”. Trump gebruikt vaak de hyperbool, maar hieraan was geen woord aan gelogen. Een paar uur later zou blijken dat CIA-directeur Mike Pompeo (en aanstaande minister van Buitenlandse Zaken) tijdens het Paasweekeinde in Noord-Korea een geheime ontmoeting had met Kim Jong-un. Dat nota bene Pompeo die gesprekken voerde, was een teken dat er serieuze onderhandelingen plaatsvinden tussen de Verenigde Staten en Noord-Korea. 
We begrijpen dat alle contacten tussen Washington en Pyongyang via de geheime diensten van beide landen verlopen zijn. De diplomaten van het ministerie van Buitenlandse Zaken staan volledig buitenspel. Het was ook ergens wel logisch dat Mike Pompeo deze onderhandelingen leidde. Onder (de inmiddels ontslagen) Rex Tillerson was het ministerie van Buitenlandse Zaken al maanden vleuggellam. Diplomaten verlieten het ministerie, er werden grote bezuinigingen doorgevoerd en de overgebleven diplomaten vertrouwden Tillerson niet. Trump kon bovendien niet goed overweg met zijn minister van Buitenlandse Zaken, die hij vorige maand zou ontslaan. Pompeo daarentegen had de teugels strak in handen bij de CIA en hij geniet het volledige vertrouwen van de president.
Hoewel er sprake is van een serieuze toenadering, zijn er nog tal van obstakels. Noord-Korea heeft toegezegd dat ze openstaan voor denuclearisatie, een noodzakelijke voorwaarde van de Amerikanen. Maar dat kun je op meerdere manieren uitleggen. Pyongyang zal ongetwijfeld inzetten op een denuclearisatie van het hele Koreaanse schiereiland, dus ook de verwijdering van kernwapens aan de Zuid-Koreaanse kant. En wat zullen Noord-Koreanen nog meer eisen? Een beëindiging van de militaire oefeningen van Amerika en Zuid-Korea in de regio, wat Kim Jong-un al langer een doorn in het oog is? Een gedeeltelijk of volledige terugtrekking van de Amerikaanse strijdkrachten uit Zuid-Korea?
Verder blijven er twijfels bestaan over de Noord-Koreaanse oprechtheid. Pyongyang heeft in het verleden vaker de hand gereikt, maar achteraf bleek dat vooral bedoeld om tijd te rekken om clandestiene doelen te verwezenlijken.
Wouter Zwart NOS
1) Het is me nog steeds een raadsel wat de strategie van de VS-regering is met Noord-Korea. Denkt men echt denuclearisatie te bereiken zonder gigantisch concessies? Hoe dan? De strategie vd Kims is al decennia dezelfde: 2 steps forward, 1 step back...
2:23 PM - 18 Apr 2018
Wouter Zwart NOS
2)....Tijd rekken en stug doorbouwen. Het leverde de Kims een kernbom, consolidering vd binnenlandse macht en de beste internationale onderhandelingspositie in jaren op. En dat gaat Kim Jong-un zomaar opgeven?
2:24 PM - 18 Apr 2018
Bush verkondigde in mei 2003 dat de invasie in Irak geslaagd was. Wat volgde, waren jaren van extreem geweld en chaos in Irak (foto: Reuters)
Trump: "Mission accomplished"
Het waren ontzettend beladen woorden voor een Amerikaanse president om uit te spreken. “Missie volbracht” tweette Trump na de aanval in Syrië, waarbij de Amerikaanse, Franse en Britse strijdkrachten drie locaties bestookt hadden met raketten. 
Donald J. Trump
A perfectly executed strike last night. Thank you to France and the United Kingdom for their wisdom and the power of their fine Military. Could not have had a better result. Mission Accomplished!
2:21 PM - 14 Apr 2018
Het deed meteen denken aan de beruchte uitspraak van president Bush in 2003. Die verklaarde dat de missie in Irak volbracht was. Irak zou tot op de dag van vandaag een gewelddadige puinhoop blijven. Je zou denken dat politieke leiders zich wel drie keer zouden bedenken voordat ze zulke besmette woorden gebruiken. Ari Fleischer, de voormalige Witte Huis-woordvoerder van George W. Bush, reageerde droogjes op de tweet van de president:
Ari Fleischer
Um...I would have recommended ending this tweet with not those two words. https://t.co/h5Fl7kjea6
2:42 PM - 14 Apr 2018
Trump kon slecht tegen de kritiek over zijn woordkeuze. Hij kwam met een klassieke Trumpiaanse double down.
Donald J. Trump
The Syrian raid was so perfectly carried out, with such precision, that the only way the Fake News Media could demean was by my use of the term “Mission Accomplished.” I knew they would seize on this but felt it is such a great Military term, it should be brought back. Use often!
2:19 PM - 15 Apr 2018
Hoe geslaagd de aanval was op de Syrische doelen, kunnen we niet met zekerheid weten. Het Pentagon toonde satellietbeelden die verwoeste gebouwen lieten zien, maar waren die gebouwen nog wel in gebruik? In de dagen voor de aanval hadden de Syriërs veel militair materieel verplaatst naar Russische luchtmachtbases in de verwachting dat de Amerikanen die ongemoeid zouden laten.
Hoe dan ook, het was een beperkte en eenmalige aanval. Het Pentagon had een hele lijst met mogelijke doelen opgesteld, maar het wilde tegelijkertijd zo veel mogelijk burgerslachtoffers voorkomen. En er was nog een reden dat de aanval beperkt was. Minister Mattis van Defensie had zijn zorgen geuit over een mogelijke escalatie van de strijd. Een dag voor de aanval zei hij nog letterlijk: “We zijn in Syrië om de Islamitische Staat te verslaan. Niet om ons te mengen in de burgeroorlog.” De Amerikanen hadden duidelijk geen zin de confrontatie aan te gaan met Iran en Rusland, twee belangrijke bondgenoten van het Syrische regime.
Het Amerikaanse marineschip USS Monterey lanceert kruisraketten op doelen van het Syrische regime (foto: Reuters)
Maar wat is de missie?
Betekende de missie het platleggen van een aantal gebouwen die te maken hebben met het chemische wapenprogramma van het Syrische regime? In dat geval kan je wellicht spreken van een succes. Maar de Amerikanen hadden óók nadrukkelijk gezegd dat ze het Syrische regime wilden afschrikken, zodat ze geen chemische of biologische wapens zouden inzetten tegen hun burgers. Maar het is de vraag of Damascus zich echt zorgen maakt over de aanval.
Een paar weken geleden nog zei Trump dat hij Amerikaanse troepen onmiddellijk wilde terugtrekken uit Syrië. Daarmee verraste hij zijn eigen militaire leiding. De generaals gaven vervolgens wat tegengas, waarop Trump met tegenzin toegaf dat de Amerikanen wat langer zouden blijven (al zou dat niet meer dan enkele maanden zijn). Maar na de aanval leek Trump weer een ander signaal te geven. “We are prepared to sustain this response until the Syrian regime stops its use of prohibited chemical agents.”
Trump's statement on Syria air strikes in full
Is Trump van gedachten veranderd? Daar lijkt het ook weer niet op. In diezelfde toespraak zei hij ook dat “America does not seek an indefinite presence in Syria, under no circumstances”. Dit is nog steeds een president die heel nadrukkelijk naar de uitgang kijkt in Syrië.
Hij laat zien in wat voor spagaat de Amerikanen verkeren. Het militaire establishment wil dat de Amerikaanse strijdkrachten langer blijven. Trumps instinct vertelt hem: wegwezen. Maar hij pleit óók voor het verslaan van de Islamitische Staat en harde represailles tegen het Syrische regime. Het resultaat is een stuurloos Syrië-beleid.
Als je cynisch bent, zou je kunnen concluderen dat na afgelopen weekend alle partijen tevreden kunnen zijn. Amerika en zijn bondgenoten, omdat zij hun belofte hebben waargemaakt. Ze hadden immers de aanval in Douma vergolden. Maar ook Syrië en Rusland kunnen tevreden zijn, omdat het bij een beperkte actie is gebleven, die niet eens zo veel schade heeft aangericht.
Damascus heeft bovendien een belangrijk strategisch doel bereikt. Het Syrische regime vecht al jaren om het rebellenbolwerk in Douma in te nemen. De rebellen hebben na de vermeende gifgasaanval Douma verlaten. Dat doel heeft Damascus bereikt. Assad protesteert natuurlijk luid tegen de militaire actie van de Westerse bondgenoten, maar voor hem was het waard deze klap te incasseren. Ondanks de Amerikaanse aanvallen heeft het regime zijn grip op het land weten te verstevigen.
Een omstreden boek van een omstreden FBI-directeur
De ontslagen FBI-directeur James Comey op boektournee (foto: Reuters)
Er ging een uitgekiende pr-campagne aan vooraf. Dagenlang wist de ontslagen FBI-directeur James Comey het nieuws te beheersen. Comey had namelijk een boek te verkopen (“A Higher Loyalty”), dat afgelopen dinsdag in de boekenwinkels verscheen. Het boek gaat over zijn carrière als aanklager en FBI-baas, maar een aanzienlijk deel is gewijd aan zijn korte loopbaan onder president Trump, die hem op 9 mei vorig jaar aan de kant zette. Zijn ontslag leidde uiteindelijk tot de aanstelling van speciaal aanklager Mueller. 
In de aanloop naar de publicatie lekte er dagelijks een sappig citaat. Twee dagen voor de publicatie gaf Comey een groot interview bij ABC News. De zender gaf het interview in opgeknipte delen vrij op YouTube, die je hier allemaal kan terugvinden. Het volledige transcript van het interview kun je hier terugvinden. 
Comey thinks Donald Trump is unfit to be president
Uiteraard deed president Trump ook zijn best om de boekverkoop omhoog te stuwen, want bijna dagelijks twitterde de president over de aanstaande publicatie. 
Donald J. Trump
James Comey is a proven LEAKER & LIAR. Virtually everyone in Washington thought he should be fired for the terrible job he did-until he was, in fact, fired. He leaked CLASSIFIED information, for which he should be prosecuted. He lied to Congress under OATH. He is a weak and.....
2:01 PM - 13 Apr 2018
Donald J. Trump
....untruthful slime ball who was, as time has proven, a terrible Director of the FBI. His handling of the Crooked Hillary Clinton case, and the events surrounding it, will go down as one of the worst “botch jobs” of history. It was my great honor to fire James Comey!
2:17 PM - 13 Apr 2018
Donald J. Trump
The big questions in Comey’s badly reviewed book aren’t answered like, how come he gave up Classified Information (jail), why did he lie to Congress (jail), why did the DNC refuse to give Server to the FBI (why didn’t they TAKE it), why the phony memos, McCabe’s $700,000 & more?
1:57 PM - 15 Apr 2018
De meest opmerkelijke uitspraken en passages
Trump is niet geschikt voor het presidentschap
“A person who sees moral equivalence in Charlottesville, who talks about and treats women like they’re pieces of meat, who lies constantly about matters big and small and insists the American people believe it, that person’s not fit to be president of the United States.”
Comey vergelijkt Trump met een maffiabaas
“The silent circle of assent. The boss in complete control. The loyalty oaths. The us-versus-them worldview. The lying about all things, large and small, in service to some code of loyalty that put the organization above morality and above the truth.” 
Waarom maakte Comey vlak voor de verkiezingsdag bekend dat hij het FBI-onderzoek tegen Clinton heropende?
“I was operating in a world where Hillary Clinton was going to beat Donald Trump. And so I’m sure that it - that it was a factor. I don’t remember spelling it out, but it had to have been. That - that she’s going to be elected president, and if I hide this from the American people, she’ll be illegitimate the moment she’s elected, the moment this comes out.”
Op de vraag of het Congres Trump moet afzetten
“I hope not, because I think impeaching and removing Donald Trump from office would let the American people off the hook and have something happen indirectly that I believe they’re duty bound to do directly. People in this country need to stand up and go to the voting booth and vote their values. And so impeachment, in a way, would short circuit that.”
De New Yorkse politie bewaakt een boekenwinkel in Manhattan waar James Comey zijn boek signeert (foto: Reuters)
De zwakte van James Comey
Comey is een begenadigd schrijver en zijn boek leest als een trein. Rode draad van zijn verhaal is ethisch leiderschap, maar vaak krijg je de indruk dat het ook om een persoonlijke afrekening met de president gaat. Over Trumps uiterlijk laat hij zich denigrerend uit: 
“His face appeared slightly orange, with bright white half-moons under his eyes where I assumed he placed small tanning goggles, and impressively coiffed, bright blond hair, which upon close inspection looked to be all his.”
Hij ging ook in op het befaamde Steele-dossier van de Britse ex-spion Christopher Steele. Die had via zijn Russische bronnen vernomen dat Trump prostituees liet plassen op een hotelbed in Moskou waar de Obama’s eens overnacht hadden. De Russen zouden dit met verborgen camera’s opgenomen hebben om dit als kompromat tegen Trump te kunnen gebruiken. Nergens is hiervan ooit hard bewijs getoond. Dit zegt Comey erover:
“I honestly never thought these words would come out of my mouth, but I don’t know whether the current president of the United States was with prostitutes peeing on each other in Moscow in 2013. It’s possible, but I don’t know.”
Met zijn achtergrond als voormalige aanklager en FBI-directeur, zou je denken: als je het niet zeker weet, dan zeg je toch niets. Met zijn “nudge, nudge, wink, wink” blijft er een verdenking sluimeren, wat een voormalige FBI-baas onwaardig is. Daardoor komt Comey soms over als iemand die wrok draagt en een rekening te vereffenen heeft. 
Aan het begin van het boek schrijft Comey:
“Ethical leaders do not run from criticism, especially self-criticism, and they don’t hide from uncomfortable questions. They welcome them. All people have flaws and I have many. […] There are plenty of moments I look back on and wish I had things differently, and a few that I am downright embarrassed by them.”
Maar bij zijn meest controversiële beslissing blijft die zelfreflectie en zelfkritiek deels achterwege. Hij verdedigt nog altijd zijn besluit om vlak voor verkiezingsdag bekend te maken dat hij het onderzoek naar de Clinton e-mails had heropend. Daarmee schond hij een ongeschreven regel van de FBI om niet het verkiezingsproces te beïnvloeden (en dat besluit had wel degelijk een invloed op het stemgedrag, zouden de data-analisten van FiveThirtyEight aantonen).
Comey beschrijft zijn dilemma als een “you’re damned if you don’t, damned if you do” keuze. Er waren geen perfecte opties. Hij wilde achteraf niet het verwijt krijgen dat hij cruciale informatie had achtergehouden voor de Amerikaanse kiezers. Ook dat kan je immers zien als beïnvloeding van de verkiezingen, zo beargumenteert Comey. Ik kan die redenering tot op zekere hoogte volgen, maar als Comey consequent was geweest, dan had hij óók bekend moeten maken dat de FBI in diezelfde periode onderzoek deed naar de Trump-campagne. Waarom de een wel, en de ander niet?
Zo blijft Comey een controversiële figuur. De ontslagen FBI-directeur portretteert zichzelf als een leider die vooral zijn land wil dienen en zich boven alle politieke gekrakeel verheft. Maar met zijn boek en uitspraken plaatst hij zich nadrukkelijk aan één zijde van een van de felste politieke gevechten uit de moderne Amerikaanse geschiedenis.  
Maakt dit zijn getuigenis ongeloofwaardig? Zijn tegenstanders zeggen uiteraard van wel. De Republikeinse partij had al ver voor de publicatie van het boek de aanval geopend op Comey (die overigens Republikein is) en begon zelfs een aparte website om hem in diskrediet te brengen. Maar de waarde van zijn woorden is uiteindelijk niet zo belangrijk in het strijdtoneel van propaganda en publieke opinie. Wat echt telt is wat zijn getuigenis waard is in het onderzoek van speciaal aanklager Robert Mueller. 
Comey is een sleutelfiguur in dat deel van het onderzoek dat gaat over belemmering van de rechtsgang. Comey maakte aantekeningen van zijn gesprekken met de president. Memo’s van een FBI-agent hebben in een rechtszaal de kracht van een proces-verbaal en gelden als wettelijk bewijs. Mueller moet het woord wegen van Comey tegen het woord van Trump. Wie is uiteindelijke de echte leugenaar: Comey of Trump? Ik betwijfel ten sterkste of de president die slag zal winnen.
Het regent terugtredende Republikeinen
De Republikeinse leider Paul Ryan maakt bekend dat hij zich niet verkiesbaar stelt (foto: Reuters)
We hebben nog ruim een half jaar te gaan tot de cruciale tussentijdse verkiezingen in november, maar langzaam komt het circus op stoom. De campagnes voor de voorverkiezingen zijn in verschillende staten begonnen. Twee dingen die opvallen. Democraten gaan met hernieuwde energie deze verkiezingen in. Een recordaantal kandidaten heeft zich gemeld (onder wie veel vrouwen). 
De Republikeinen zetten zich juist schrap. Het Republikeinse Congreslid Charlie Dent maakte deze week bekend dat hij opstapt. Hij sluit zich aan bij een lange rij Republikeinen die zich niet meer verkiesbaar stellen voor de verkiezingen van november. De teller staat nu op 43 Republikeinen, een record. De meest prominente Republikein is natuurlijk Paul Ryan, de voorzitter van het Huis van Afgevaardigden. Eens was hij hèt grote talent van de Republikeinen, maar voor hem lijkt geen plaats meer na de Trumpiaanse overname van de Grand Old Party. 
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.