Bekijk profielpagina

Trump Weekly - vrijdag 18 oktober 2019

Revue
 
Good morning folks, Trump beleefde deze week zijn duizendste dag van zijn presidentschap. En wat voor
 

Arjen van der Horst

18 oktober · Editie #165 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Good morning folks,
Trump beleefde deze week zijn duizendste dag van zijn presidentschap. En wat voor een dag! De president sloeg wild om zich heen na alle kritiek die hij over zich heen had gekregen nadat hij Turkije het groene lucht had gegeven voor een invasie in Noord-Syrië. Hij kwam onder vuur te liggen van het Huis van Afgevaardigden, waar een overweldigende meerderheid zijn besluit afwees om Amerikaanse militairen terug te trekken uit Syrië. Hij had een rumoerige ontmoeting met Congresleiders, die al snel ontaardde in een partijtje moddergooien met de Democratische leider Pelosi. Een dag later lag er ineens een staak-het-vuren op tafel in Turkije. Intussen ploegde het impeachmentonderzoek gewoon door. Tal van huidige en voormalige regeringsmedewerkers getuigden deze week voor het Congres en schetsten een vernietigend beeld over het Oekraïnebeleid van Trump. Maar de verrassendste twist in de impeachmentsaga kwam uit het Witte Huis zelf.
Veel leesplezier!
Deze nieuwsbrief heeft een lengte van 4.600 woorden met een leestijd van 22-23 minuten
U kunt ons ook volgen op Twitter: @ArjenUSA

Syrië? "It's not our problem"
Syrische regeringstroepen trekken de grensplaats Ain Issa binnen, waar tot vorige week Amerikaanse troepen en Koerdische milities het nog voor het zeggen hadden (foto: Reuters)
In deze ene zin vatte Trump deze week zijn hele Syrië-beleid samen. Ondanks alle kritiek en de chaos die de Turkse invasie heeft veroorzaakt, liet Trump andermaal blijken dat het Syrische strijdtoneel hem weinig kon schelen. Amerikaanse militairen hebben inmiddels halsoverkop het land verlaten, nadat Trump dit weekend besloot ze weg te halen. De algehele terugtrekking is wat telt voor de America First-president, die herhaalt dat de Verenigde Staten niet langer de politieman van de wereld is. Hoewel Trump volhoudt dat Amerika niets te zoeken heeft in het Midden-Oosten, stuurde hij deze week wel 3.000 extra militairen naar Saoedi-Arabië.
Deze rubriek had ik daarom evengoed één lange Bullshit du Jour kunnen noemen, omdat Trump alle kanten uitwapperde toen hij zijn besluiten verdedigde. Afgelopen weekend hield hij nog vol dat Amerika de Koerdische milities niet in de steek had gelaten. De werkelijkheid was natuurlijk anders. De Koerdische YPG-milities, die jarenlang de meest waardevolle bondgenoot waren van de Amerikanen in de strijd tegen de Islamitische Staat, waren zo in het nauw gekomen door het Turkse offensief, dat het een monsterverbond sloot met het regime van Assad.
Kort daarna stroomden Syrische regeringsroepen en Russische eenheden het vacuüm in dat de Amerikanen hebben achtergelaten in Noord-Syrië. Dit is waarvoor het Pentagon en veel Republikeinen in het Congres hadden gewaarschuwd: de positie van Rusland en Assad wordt alleen maar sterker door Trumps besluit. Tot overmaat van ramp slaagden honderden IS-gevangenen te ontsnappen uit kampen, die tot voor kort bewaakt werden door de Koerdische milities.
Naar buiten toe doet Trump alsof het hem niets kan schelen, maar hij is wel degelijk geraakt door de kritiek van zijn eigen partij. Senator Lindsey Graham, doorgaans een trouwe cheerleader van de president, concludeerde dat Trump “bloed aan zijn handen” heeft met zijn besluit de Koerden als een baksteen te laten vallen.
Lindsey Graham
I hope President Trump is right in his belief that Turkeys invasion of Syria is of no concern to us, abandoning the Kurds won’t come back to haunt us, ISIS won’t reemerge, and Iran will not fill the vacuum created by this decision.
6:06 PM - 16 Oct 2019
Lindsey Graham
However, I firmly believe that if President Trump continues to make such statements this will be a disaster worse than President Obama’s decision to leave Iraq.
6:09 PM - 16 Oct 2019
Trump sloeg onmiddellijk terug. “Lindsey Graham wil dat we nog duizend jaar langer blijven in het Midden-Oosten met duizenden soldaten die de oorlogen van anderen uitvechten.” In latere persmomenten waste Trump zijn handen in onschuld en deed hij een aantal denigrerende uitspraken over de Koerdische milities.
“Onze soldaten zitten de gevechten in Syrië niet langer in de weg en zo moet het ook. Twee partijen vechten nu om een land waarmee wij niets te maken hebben. Het is nu veel veiliger voor de Koerden op dit moment. De Koerden weten hoe ze moeten vechten en ze zijn geen engelen. Ze hebben met ons gevochten. We hebben ze veel geld betaald om met ons te vechten, maar dat is okay. Het ging goed toen ze met ons vochten en het gaat niet zo goed, nu ze niet langer met ons meevechten.
Trump heeft er ook geen moeite mee dat Rusland en de Syrische regering gebruik maken van de situatie om hun positie te verstevigen.
"Syrië krijgt hulp van Rusland. Dat is prima. Het is ons probleem niet. Ze hebben veel zand daar. Ze hebben veel zand waarmee ze kunnen spelen. Ik wens ze allemaal succes toe.”
Trump says Kurds are "not angels"
"Wees geen dwaas!"
Op andere momenten haalde Trump weer snoeihard uit naar de Turkse president Erdogan. Maandag kondigde hij een aantal sancties af tegen Turkije. Twee dagen later lekte een bizarre brief uit die Trump naar de Turkse president Erdogan had gestuurd op 9 oktober, enkele uren voordat de invasie begon. Aanvankelijk wilden Amerikaanse media de brief niet publiceren, omdat ze dachten dat het een hoax was. Als je brief leest begrijp je ook waarom.
In de brief spoorde de Amerikaanse president Erdogan aan om een “good deal” te sluiten. “Jij wil niet verantwoordelijk zijn voor het afslachten van duizenden mensen. Ik wil niet verantwoordelijk zijn voor de vernietiging van de Turkse economie, al ben ik wel bereid dat te doen. […] Je zal positief de geschiedenis ingaan als je dit op de juiste en humane wijze doet. Iedereen zal je als de duivel zien wanneer je slechte dingen laat gebeuren. Wees geen stoere vent! Wees geen dwaas! Ik zal je later bellen.” Getekend: Donald J. Trump.
Met de brief wilde Trump bewijzen dat hij de Turkse president wel degelijk onder druk had gezet. Maar goed, dit was drie dagen nadat hij het groene licht al had gegeven voor de Turkse invasie. Het was rijkelijk laat. De brief had dan ook nul impact in Ankara, want Erdogan zette zijn plannen voor een invasie gewoon door. Trump stuurde vervolgens vice-president Pence naar Ankara om te bemiddelen tussen de strijdende partijen. Die eiste dat Erdogan onmiddellijk een einde maakte aan de invasie.
“President Trump communicated to him very clearly that the United States of America wants Turkey to stop the invasion, implement an immediate ceasefire and to begin to negotiate with Kurdish forces in Syria to bring an end to the violence.“
Pence: Trump told Erdogan he wanted immediate end to Turkish incursion into Syria
Dat was een knap staaltje Orwelliaanse omkering. Pence vergat voor het gemak erbij te vermelden dat juist Trump de lont in het Syrisch-Turkse kruitvat had gestoken. In zijn telefoontje met de Turkse president Erdogan had hij anderhalve week eerder min of meer toestemming gegeven voor de invasie (waarvan hij nu de onmiddellijke stopzetting eiste). Trump ontkende -uiteraard- dat hij het groene licht had gegeven, maar er is geen manier waarop je dat telefoontje anders kon interpreteren.
Zo bleef het Witte Huis tegenstrijdige boodschappen rondstrooien. Hij stuurde vice-president Pence om einde te maken aan de strijd, maar tegelijkertijd riep Trump dat Turkije, Syrië en de Koerden het maar zelf moeten uitzoeken.
“If Turkey goes into Syria, that’s between Turkey and Syria. It’s not between Turkey and the United States, like a lot of stupid people would like us to.”
Probeer met zo'n houding maar Erdogan op andere gedachten te brengen. Voordat Pence landde in Ankara wees de Turkse president een staakt-het-vuren al van de hand. Maar Pence en minister Pompeo van Buitenlandse Zaken slaagden er toch in een deal te sluiten. Turkije legt de wapens voor vijf dagen neer om zo de Koerdische milities de tijd te geven om de 30-kilometer-zone langs de Syrisch-Koerdische grens te verlaten. Als de milities gehoor geven aan die oproep, dan maakt Turkije definitief een einde aan de invasie.
Pence announces Turkish ceasefire in Syria
De vraag blijft of de Koerdische milities akkoord gaan met het staakt-het-vuren. Pence zei op zijn persconferentie dat de Koerdische milities aan boord zijn en dat ze hun terugtrekking al zijn begonnen. Maar is dat ook zo? Het heeft er alle schijn van dat de Koerden volledig buitenspel zijn gezet. Het is moeilijk voor te stellen dat de Koerdische milities akkoord gaan met een akkoord van de Amerikanen, die ze een week geleden nog bij het oud vuil hadden gezet. Hoe dan ook, het eindresultaat is een wens die Turkije al jarenlang koestert. Ankara stuurde al langer aan op een bufferzone aan langs de Turks-Syrisch grens. Dit keer krijgen ze hun zin, nu met toestemming van de Amerikanen.
Volgens Pence verdient president Trump alle lof voor het staakt-het vuren. Dat was een nogal cynische opmerking. Niet alleen had Trump al eerder deze week laten blijken dat het Syrische strijdtoneel hem weinig kon schelen, ook vormde zijn eerdere telefoontje met Erdogan de aanleiding van de gevechten. Het is alsof een pyromaan een huis in de fik steekt en later de credit claimt dat hij de brand deels geblust heeft.
Kan het de Amerikaanse kiezers wat schelen?
Over het algemeen raken Amerikanen niet zo opgewonden over buitenlands beleid. Als je met ze praat over Syrië, Turkije en Koerdische milities kun je bij veel kiezers een glazige blik verwachten. Anekdotisch zien we felle kritiek van militairen en veteranen, bij wie Trump veel steun geniet. Zij schamen zich ervoor dat de VS hun Koerdische strijdmakkers heeft laten stikken. Maar die kritiek is niet terug te lezen in de populariteitscijfers. Die zijn nog altijd historisch laag, maar ook extreem stabiel. De Turkse inval in Syrië lijkt daar nauwelijks invloed op te hebben.
Hoe populair is Donald Trump? Het gemiddelde van de peilingen (bron: FiveThirtyEight)
Bij zijn Republikeinse achterban is Trump nog ongekend populair. Tussen de 85% en 90% tevreden is met het optreden van de president. Opiniepeiler Yougov vroeg kiezers wat ze vonden van Trumps besluit om Amerikaanse militairen terug te trekken uit Syrië. Meer dan helft van de Republikeinen steunt Trumps besluit, 26 procent was tegen. Bij de Democraten zien we een geheel ander beeld. Driekwart van de ondervraagde Democraten is tegen.
Dat is op zich niet zo verrassend, maar tegelijkertijd toch opmerkelijk. Nog niet zo lang geleden waren de Republikeinen de partij van Bush, Bolton, Reagan, Cheney en Rumsfeld, die een agressief buitenland voorstonden waarbij Amerika militair machtsvertoon niet moest schuwen. De Democraten waren toch eerder voorstander van de softere, diplomatieke aanpak (dat is misschien iets te simplistisch voorgesteld, but you get the point). Onder Trump zijn die rollen omgedraaid. Democraten zijn nu van Mars, Republikeinen van Venus.
Maar het Congres kan het wel wat schelen...
De Republikeinse leider Mitch McConnell betreurt het besluit van Trump (foto: Reuters)
Woensdag stemde een overweldigende meerderheid van het Huis van Afgevaardigden voor een motie, waarmee het de Amerikaanse terugtrekking uit Syrië afkeurde. In een politiek systeem dat zo gepolariseerd is komt het bijna niet meer voor dat beide partijen het ergens over eens zijn. Maar dit was een van die zeldzame momenten. Tweederde van de Republikeinse Congresleden stemde met de voltallige Democratische fractie voor de motie.
Vergelijkbare geluiden horen we uit de Senaat. De Republikeinse leider Mitch McConnell begon zijn wekelijkse persconferentie met een spijtbetuiging. “Ik wil mijn dank betuigen voor de Koerden. Het spijt me dat we hier zijn aanbeland. Hoe chaotisch Syrië ook is, onze aanpak werkte tot nu toe prima. Met duizend militairen hielden we de Russen en Iraniërs buiten de deur en de slechteriken van IS in de gevangenis. De Koerden deden het zware werk hier.” Republikeinen en Democraten in de Senaat werken nu aan maatregelen om nog hardere sancties in te stellen tegen Turkije.
Diezelfde dag had Trump een bijeenkomst in het Witte Huis met leiders van het Congres. Dat ontaardde al snel in een ordinaire ruzie tussen de president en de Democratische leider Pelosi. Hij liet zich denigrerend uit over Pelosi die hij een “derderangs politicus” noemde. Pelosi verweet Trump dat Rusland nu nog meer voet krijgt in het Midden-Oosten door zijn besluit. “Alle wegen bij u leiden naar Poetin.” Al snel liepen de Democraten boos weg uit het overleg. “Ik zie jullie in het stemlokaal”, riep Trump hen nog na. Na afloop verklaarde Pelosi dat Trump in een “meltdown” was geraakt.
“What’s really sad about it is… I pray for the president all the time and I tell him that I pray for his safety and that of his family. I think now we have to pray for his health. This was a very serious meltdown on the part of the president.”
Nancy Pelosi: Trump had a meltdown in meeting
Dat kon Trump natuurlijk niet onbeantwoord laten.
Donald J. Trump
Nancy Pelosi needs help fast! There is either something wrong with her “upstairs,” or she just plain doesn’t like our great Country. She had a total meltdown in the White House today. It was very sad to watch. Pray for her, she is a very sick person!
2:00 AM - 17 Oct 2019
Kort daarvoor had hij ook al een foto van de bijeenkomst met Pelosi rondgestuurd.
Donald J. Trump
Nervous Nancy's unhinged meltdown! https://t.co/RDeUI7sfe7
12:29 AM - 17 Oct 2019
Dat pakte echter anders uit dan de president gedacht had. Aanhangers van Pelosi prezen juist de foto. Hier was een vrouw te zien die opstond tegen het mannenkabinet van Trump. De Democratische leider liet blijken dat ze zelf niet vies was van een beetje trollen. Kort erna veranderde ze haar profielfoto op Twitter.
Impeachment: barsten in de blokkade van Trump
Een week geleden nog maakte Trump in een brief aan het Congres bekend dat het op geen enkele manier zou meewerken met het impeachmentonderzoek. Elk verzoek voor documenten en getuigen zou hij afwijzen. Dat had onmiddellijke impact. Een verhoor van de Amerikaanse EU-ambassadeur Gordon Sondland werd op het laatste moment afgeblazen. Vice-president Mike Pence, minister Pompeo van Buitenlandse Zaken en Trumps advocaat Rudy Giuliani gaven allemaal gehoor aan Trumps oproep en verklaarden dat ze niet zouden meewerken.
Missie geslaagd? Toch niet helemaal. Er zijn inmiddels dikke barsten ontstaan in die totaalblokkade van de president. Deze week verschenen huidige en voormalige regeringsmedewerkers voor het Congres. Ondanks de tegenwerking van het Witte Huis legden ze een getuigenis af. Die verhoren vonden allemaal achter gesloten deuren plaats, maar via de Amerikaanse media lekte veel informatie naar buiten.
Fiona Hill (foto: Reuters)
Maandag verscheen Fiona Hill voor de onderzoekscommissie van het Congres. Hill was lid van de nationale veiligheidsraad en belangrijkste Rusland-adviseur van Trump. Afgelopen zomer nam ze ontslag. Ze vertelde tijdens haar verhoor dat verschillende Witte Huis-medewerkers gealarmeerd raakten over pogingen van Trump en zijn advocaat Giuliani om Oekraïne onder druk te zetten voor persoonlijke doeleinden. Een van die medewerkers was de toenmalige veiligheidsadviseur John Bolton (hij werd afgelopen zomer ontslagen door Trump). “Giuliani is een handgranaat die iedereen gaat opblazen”, zou Bolton tegen Hill gezegd hebben. Hill kreeg van Bolton het advies naar de raadsman van het Witte Huis te stappen.
Georhe Kent (foto: Reuters)
Dinsdag was het de beurt aan George Kent, een hoge ambtenaar bij Buitenlandse Zaken die belast was met het Oekraïnebeleid. Kent verklaarde dat hij op alle mogelijke manieren omzeild werd door het Witte Huis als het ging om Oekraïne. De ambtenaar kreeg de expliciete instructie om zijn handen van het hele dossier af te trekken.
Rechts Michael McKinley (foto: Reuters)
Woensdag legde Michael McKinley een verklaring af voor het Congres. Net als Kent is hij een hoge ambtenaar bij het ministerie van Buitenlandse Zaken. Hij vertelde de onderzoekscommissie dat hij vorige week ontslag had genomen, omdat het Witte Huis alle gebruikelijke diplomatieke kanalen omzeilde in de gesprekken met Oekraïne. Ook hij bevestigde dat Trump Oekraïne onder druk had gezet om een onderzoek te beginnen naar de Democratische presidentskandidaat Joe Biden. McKinley waarschuwde dat de diplomatieke dienst onder Trump volledig gepolitiseerd is geraakt.
EU-ambassadeur Gordon Sondland (foto: Reuters)
Donderdag verscheen de belangrijkste getuige van deze week voor de onderzoekscommissie: de Amerikaanse EU-ambassadeur Gordon Sondland. Na een dagvaarding gaf hij alsnog een verklaring af. Sondland is een steenrijke hoteleigenaar die $1 miljoen dollar doneerde aan de verkiezingscampagne van Trump. Daarvoor werd hij beloond met een ambassadeurschap. Hij is dus een echte Trumpiaan. Juist hij neemt nu afstand van president Trump. In zijn uitgelekte openingsverklaring zegt hij dat tot zijn grote ergernis het hele Oekraïnebeleid van de regering was uitbesteed aan Trumps privé-advocaat Rudy Giuliani. Ook bevestigde hij dat het Witte Huis Oekraïne onder druk zette voor persoonlijke doeleinden.
Chef-staf: er was wél sprake van een "quid pro quo"
Trumps chef-staf Mick Mulvaney (foto: Reuters)
Het grootste impeachmentnieuws kwam deze week niet uit de verhoren in het Congres, maar uit het Witte Huis zelf. Trumps chef-staf Mick Mulvaney stond gisteren de pers te woord. Daarin erkende hij tot ieders verbijstering dat er wel degelijke sprake was van een voor-wat-hoort-wat, toen Trump op 25 juli belde met de Oekraïense president Zelensky. In dat gesprek vroeg Trump om twee gunsten. Allereerst, hij wilde dat Oekraïne een corruptieonderzoek zou opstarten tegen Joe Biden en zijn zoon Hunter.
Verder wilde Trump dat hij Oekraïne ging uitzoeken hoe het zat met Crowdstrike, het bedrijf dat als eerste de hack bij de Democratische partij in 2016 had ontdekt. De president gelooft nog steeds in een wilde en ongefundeerde samenzweringstheorie, waarbij de Democratische partij en Oekraïne samenspanden om de e-mails van Democratische kopstukken te hacken. Vervolgens schoven ze de schuld in de schoenen van Rusland om via die omweg de verkiezingsoverwinning van Trump in diskrediet te brengen (volgt u het nog?). Het bewijs daarvan zou terug te vinden zijn op een geheime server die het Democratische partijbestuur verstopt heeft in Oekraïne. Witte Huis-medewerkers hebben er keer op keer bij de president op gewezen dat die samenzweringstheorie een fabeltje is uit de krochten van het internet.
Een week voor het gesprek tussen Trump en Zelensky op 25 juli had de Verenigde Staten militaire steun ter waarde van $391 miljoen aan Oekraïne bevroren. Trump heeft steeds beweerd dat er absoluut geen sprake was van een quid pro quo. Maar Mulvaney zei gisteren dat het bevriezen van de militaire steun deels verbonden was aan het verzoek aan Oekraïne meer werk te maken van het onderzoek naar de (niet-bestaande) geheime server van de Democraten.
“Heeft Trump het in het verleden gehad over de corruptie die teruggaat tot de server van de Democraten? Absoluut. Daar bestaat geen twijfel over. Dat is waarom we de financiële steun [aan Oekraïne] hebben tegengehouden. Dit doen we wel vaker met buitenlands beleid.”
De ontboezeming van Mulvaney heeft het Witte Huis in ernstige verlegenheid gebracht. Trump gaf zijn medewerkers meteen de opdracht dit verhaal met kracht te ontkennen. Later op de dag trok Mulvaney zijn verhaal weer in. Hij verweet de media dat ze zijn woorden verdraaid hebben. Dat was natuurlijk onzin, want zijn eerdere uitspraak kon je moeilijk anders interpreteren. Het kwaad was al geschied. Volgens Democraten is dit het duidelijkste bewijs dat Trump zijn ambt heeft misbruikt voor persoonlijke doeleinden.
Dems 2020
Je zou het bijna vergeten door al het rumoer rond Syrië en impeachment, maar de Democratische campagne voor de partijnominatie is in een hogere versnelling gegaan. Nog altijd doet een recordaantal van achttien presidentskandidaten mee bij de Democraten. Afgaande op de peilingen en de donaties begint zich steeds meer een kopgroep te vormen. Meest opmerkelijk is de opmars van senator Elizabeth Warren, die samen met Bernie Sanders de vaandeldrager is van de progressieve vleugel van de Democratische partij. In verschillende peilingen is ze inmiddels voormalig vice-president Joe Biden gepasseerd. Deze twee vormen een duidelijke kopgroep. Daarachter hobbelen Bernie Sanders, Pete Buttigieg en Kamala Harris op enige afstand, al harken zij nog wel vele miljoenen aan donaties binnen.
Het gemiddelde van de peilingen (bron: Real Clear Politics)
Deze week maakte de Amerikaanse kiescommissie bekend welke bedragen de Democratische kandidaten in het derde kwartaal hebben verzameld. Sanders en Warren steken met kop en schouders boven de rest uit. Het is opvallend hoe de geldmachine van Joe Biden hapert. Eén persoon staat niet op dit lijstje: Donald Trump. Hij vergaarde in het derde kwartaal maar liefst $40 miljoen.
  1. Sanders: $25.425.463
  2. Warren: $24.684.963
  3. Buttigieg: $19.211.493
  4. Biden: $15.741.432
  5. Harris: $11.849.290
De opmars van Elizabeth Warren weerspiegelde zich ook in het vierde televisiedebat dat de Democraten deze week hielden. In de eerste drie debatten was vooral Joe Biden het mikpunt van zijn concurrenten. Maar de Democratische presidentskandidaten zien Warren nu als een steeds grotere dreiging en voor het eerst kwam zij uit alle hoeken onder vuur te liggen. Over het algemeen bleef Warren redelijk overeind staan, maar een paar keer kwam ze in de moeilijkheden.
Zo is Warren net als Bernie Sanders voorstander van een landelijk ziekenfonds voor alle Amerikanen (het zogeheten Medicare-for-all). Sanders heeft al gezegd dat hij dit wil financieren met een scherpe belastingverhoging, waar ook de middenklasse last van gaat krijgen. Warren is een stuk vager over de financiering. Keer op keer kreeg ze een vraag of de middenklasse moest gaan betalen voor Medicare-for-all in de vorm van hogere belastingen, maar telkens gaf ze een ontwijkend antwoord.
Elizabeth Warren pressed on health care: Will taxes go up?
Het gedraai van Warren leidde tot een cynische reactie van Pete Buttigieg, de jonge burgemeester uit Indiana die als een van de grootste politieke talenten geldt van de Democratische partij.
“We heard it tonight. A yes or no question that didn’t get a yes or no answer. Look, this is why people here in the Midwest are so frustrated with Washington in general and Capitol Hill in particular. Your signature, senator, is to have a plan for everything. Except this.”
Er waren twee elephants in the room waar de Democraten omheen zeilden. Allereerst de gezondheidssituatie van Bernie Sanders. De kandidaat moest zijn campagne een tijdje stilleggen na een hartaanval. Na een operatie hervatte hij snel zijn campagne. Tijdens het debat deed Sanders luchtig over zijn hartkwaal. Het was duidelijk dat hij dit onderwerp liever wilde overslaan. Wel leidde het tot een algemene vraag over de hoge leeftijd van een aantal Democratische presidentskandidaten (Biden is 76 jaar, Sanders 78 en Warren 70). Biden kwam met het cliché antwoord dat het land juist een man met veel ervaring nodig had. De energieke Warren antwoordde dat ze iedereen in de verkiezingen zou wegmeppen, ongeacht hun leeftijd.
De tweede olifant was Hunter Biden (daarover later meer). Er valt natuurlijk genoeg op te merken over de zakenpraktijken van de zoon van Joe Biden. Hij heeft zelf toegegeven dat hij zonder zijn beroemde achternaam waarschijnlijk niet zo ver was gekomen in het zakenleven. Je had hier een interessant debat kunnen hebben over nepotisme, maar Bidens tegenstanders op het podium meden liever dit onderwerp. Hunter Biden speelt een centrale rol in het impeachmentonderzoek van het Congres. De Democratische kandidaten hadden duidelijk geen zin om Trump meer munitie te geven in dit gevecht. Op dit vlak waren ze eensgezind.
See what Democratic candidates said about impeaching Trump
Biden zelf kreeg één vraag over zijn zoon. “Mijn zoon heeft niets verkeerds gedaan. Ik heb niets verkeerd gedaan”, antwoordde Joe Biden. “Ik voerde enkel het beleid uit van de Amerikaanse regering. Dat beleid was erop gericht om corruptie te bestrijden in Oekraïne en daarop zouden we ons moeten concentreren.”
Kijk- en luistertip: Hunter Biden spreekt
Hunter en Joe Biden (foto: Reuters)
Hunter Biden had tot nu toe zijn mond gehouden in deze hele saga. De jongste zoon van Joe Biden werkte van 2014 tot 2019 voor het Oekraïense energiebedrijf Burisma. De gasleverancier was in die tijd het onderwerp van een corruptie-onderzoek van de openbaar aanklager van Oekraïne. Biden stuurde als vice-president aan op het ontslag van de aanklager. Volgens Trump deed Biden dat om zijn zoon te beschermen, een beschuldiging die ongefundeerd is. Sterker nog, Biden eiste het ontslag van de openbaar aanklager, omdat die juist te weinig deed aan corruptie. Toch heeft Trump Oekraïne meerdere malen gevraagd een corruptie-onderzoek te beginnen naar de Bidens, wat de aanleiding was voor het impeachmentonderzoek.
Hunter Biden gaf deze week zijn eerste interview (bij ABC News) sinds het begin van het impeachmentonderzoek. Op de vraag of hij die mooie baantjes ook had gekregen als hij niet de zoon was geweest van een beroemde politicus:
“I don’t know. I don’t know. Probably not, in retrospect. But that’s—you know—I don’t think that there’s a lot of things that would have happened in my life if my last name wasn’t Biden.”
Hunter Biden defends ethics of foreign ventures l ABC News
Had hij achteraf spijt van zijn werk voor Burisma en was het niet fout om die baan aan te nemen, terwijl zijn vader vice-president was van de Verenigde Staten? Hij benadrukte dat hij niets illegaals heeft gedaan, maar het speet hem wel dat hij de kansen van zijn vader heeft beschadigd.
“Did I make a mistake? Maybe in the grand scheme of things, yeah. But did I make a mistake based on some ethical lapse? Absolutely not. I gave a hook to some very unethical people to act in illegal ways to try to do some harm to my father… That’s where I made the mistake. So I take full responsibility for that. Did I do anything improper? No, not in any way. Not in any way whatsoever.”
Ik wil jullie ook nog wijzen op twee andere lijvige artikelen over Hunter Biden. Dit inzichtelijke stuk in de New Yorker gaat dieper in op de vraag of Hunter Biden de kansen van zijn vader heeft beschadigd. Dit geweldige artikel in The Economist legt zeer gedetailleerd uit hoe jarenlange schimmige zakenpraktijken in de Oekraïne hebben kunnen uitmonden in een impeachmentonderzoek.
De lezersvraag
Terug van weggeweest: de lezersvraag. We krijgen elke week honderden e-mails en reacties van trouwe lezers van de Trump Weekly. Ik probeer die zoveel mogelijk te lezen, want het geeft me een goed idee waar jullie in geïnteresseerd zijn. Ik zal in deze rubriek ingaan op een aantal vragen.
“Wat mij verbaast is het aantal mensen bij de Democraten die zich kandidaat mochten stellen. Waarom is er geen preselectie?” - J. KAMP
Anders dan bij Nederlandse politieke partij hebben de Democraten veel minder grip op de mensen die zich kandidaten stellen namens de partij. Iedereen kan zich in principe aanmelden en het is onmogelijk voor het partijbestuur om dwars te liggen. Er zijn ook geen partijcongressen waar gestemd wordt over een kandidatenlijst. Pre-selectie bestaat in wezen niet. De enige rem die de Democraten hebben ingebouwd zijn de zogeheten supergedelegeerden. Tijdens de voorverkiezingen stemmen kiezers in de afzonderlijke staten op hun kandidaat. Elke staat wordt vertegenwoordigd door een aantal gedelegeerden die dan namens de kiezers hun stem uitbrengen op de partijconventie in de zomer. De kandidaat die meer dan de helft van de 3.769 gedelegeerden achter zich heeft, wint de nominatie. De Democratische partij heeft ook nog 766 supergedelegeerden die hoofdzakelijk bestaan uit partijbonzen en Congresleden. Supergedelegeerden konden in het verleden stemmen op wie ze wilden, ongeacht de uitslagen in de voorverkiezingen. Zij werden na 1968 toegevoegd aan de partijconventie om te voorkomen dat kiezers een kandidaat zouden nomineren die in de ogen van het partij-establishment te radicaal was. Na de verkiezingen van 2016 heeft de Democratische partij echter een reeks hervormingen ingevoerd, waarmee de invloed van deze supergedelegeerden danig is ingeperkt.
“Ik vraag me af hoewel het wellicht gebruikelijk is dat een zittende president na de eerste ambtstermijn zich herkiesbaar stelt, is het ooit voorgekomen dat de partij van de zittende president de kandidatuur niet heeft aangenomen? Zijn er procedures die daarvoor nodig zijn?” - RON EMANON
De zittende president zit doorgaans op een fluwelen zetel. Hoewel de partij van een zittend president officieel voorverkiezingen organiseert, is het gebruikelijk dat geen enkele partijgenoot de president uitdaagt. Dat is nu anders. President Trump heeft in 2020 maar liefst drie Republikeinse uitdagers, dus in theorie zou hij de Republikeinse nominatie kunnen verliezen. Ik durf nu al te zeggen dat het niet gaat gebeuren. Je hebt namelijk een aantal enorme voordelen als zittende president, alleen al door de enorme media-aandacht die het presidentschap genereert. Bovendien is Trump bijzonder populair bij zijn achterban. Het is onwaarschijnlijk dat Republikeinse kiezers hem massaal in de steek zullen laten. Het is de naoorlogse geschiedenis wel twee keer voorgekomen dat een zittend president (Johnson en Truman) zich terugtrok uit de verkiezingsrace, omdat ze inzagen dat hun herverkiezing weinig kans van slagen zou hebben. Voordat politieke partijen voorverkiezingen invoerden was het veel makkelijker voor het partijkader om een zittend president te wippen. Zo is in de 19de eeuw de nominatie van een zittend president vier keer geblokkeerd bij zijn herverkiezing. Voor meer informatie lees ook dit stuk.
“Kan je misschien uitleggen hoe de VS in een twee-partijen systeem is beland?” - THEO BAAS
Het twee-partijenstelsel ontstond al vrij vroeg in de jonge Amerikaanse republiek, ook probeerden de founding fathers dat juist te voorkomen. Zij wilden niet dat het embryonale politieke systeem ontregeld zou worden door partijpolitieke ruzies. Amerika’s eerste president, George Washington, was geen lid van een politieke partij en sprak bij zijn afscheidsrede de hoop uit dat er geen politieke partijen zouden komen. Toch ontstonden er al snel twee facties, de Federalisten onder leiding van Alexander Hamilton en de Democratic Republican Party (opgericht door Thomas Jefferson en James Madison), die een voorloper was van de huidige Democratische Partij. Na dertig jaar zou de Federalist Party (1892-1824) aan kracht inboeten en plaats maken voor de Whig Party. De Whig Party op haar beurt zou verdwijnen na de opkomst van de Republikeinse Partij. Vanaf dat moment zouden de Democraten en Republikeinen het politieke landschap domineren. Sinds 1852 zijn alle presidentsverkiezingen gewonnen door Democratische en Republikeinse kandidaten. Als je je verder wil verdiepen in de ontstaansgeschiedenis van het Amerikaanse twee-partijenstelsel, lees dan ook deze artikelen (hier en hier).
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.