Bekijk profielpagina

Trump Weekly - vrijdag 14 december 2018

Revue
 
Good morning! In deze Trump Weekly gaan we in op de klimaatspagaat van Amerika. Verder: Trumps moeiza
 

Arjen van der Horst

14 december · Editie #135 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Good morning!
In deze Trump Weekly gaan we in op de klimaatspagaat van Amerika. Verder: Trumps moeizame zoektocht naar een nieuwe chef-staf, het Witte Huis als reality tv en het dilemma van de Democraten. Tot slot eindigen we met een lijvige editie van onze rubriek “It’s Mueller Time”. Het Rusland-onderzoek is duidelijk in een stroomversnelling geraakt. We proberen jullie wegwijs te maken te maken in de vele schuldbekentenissen, vonnissen en memo’s van de afgelopen weken.
Enjoy!
Leestijd is 16-17 minuten
Jullie kunnen ons ook volgen op Twitter: @ArjenUSA

Smeltend poolijs? Drill, baby, drill!
De afgelopen dertig jaar heeft de Noordpool 95% van haar dikste en oudste ijslaag verloren (foto: NASA)
Amerika zit, zoals wel vaker, in een spagaat als het gaat om de aanpak van klimaatverandering. Aan de ene kant heb je de federale overheid die onder Trump een radicaal andere klimaatkoers is gaan varen. De afgelopen twee jaar heeft de president de bijl gezet in de klimaatagenda van zijn voorganger Obama. Amerikaanse staten, aangevoerd door Californië, kiezen juist een tegengestelde richting en nemen nóg strengere klimaatwetten aan.
Ook deze week liet de Amerikaanse overheid zijn twee gezichten zien. Op de klimaattop in Parijs benadrukten Trumps vertegenwoordigers dat Amerika vooral doorgaat met het zoeken naar en exploiteren van fossiele brandstoffen. “We geloven dat geen enkel land zijn economische welvaart en energieveiligheid zou moeten opofferen voor het streven naar duurzaamheid”, aldus het Amerikaanse delegatielid Wells Griffith.
De toespraak van Wells Griffith op de klimaattop in Polen
Maar onderzoekers die in dienst zijn van diezelfde overheid, schetsen deze week een somber beeld over het poolijs. Volgens de laatste data heeft de Noordpool de afgelopen dertig jaar 95% van zijn oudste en dikste ijslagen verloren. De oorzaak is evident: klimaatverandering. In het Noordpoolgebied gaat de opwarming twee keer sneller dan de rest van de planeet.
Oude ijslagen zijn grotendeels verdwenen, zoals deze NASA-video laat zien (bron: NASA)
Wie wordt de nieuw chef-staf van Trump?
De chef-staf van het Witte Huis is een van de machtigste posities in de Amerikaanse politiek. Hij (het is tot nu toe altijd een man geweest) fungeert als poortwachter van de president, bepaalt de agenda en beslist wie wel en niet toegang heeft tot het Oval Office. Het is tevens een van de meest slopende banen in Washington DC. “Congratulations, you’ve got the worst fucking job in government”, was het advies dat James Baker (poortwachter onder Ronald Reagan) gaf aan aanstaande chefs-staf. Obama versleet vijf chefs-staf in acht jaar presidentschap. Trump is in nog geen twee jaar aan zijn derde toe, nu John Kelly opstapt.
Reince Priebus was de eerste chef-staf van Trump, maar die hield het nog geen zeven maanden vol. Priebus kreeg maar geen grip op het chaotische Witte Huis. Medewerkers negeerden hem en het Oval Office was een soort zoete inval waar iedereen probleemloos kon binnenwandelen voor een gesprek met de president. John Kelly volgde in augustus vorig jaar Priebus op om orde op zaken te stellen. De oud-generaal heerste aanvankelijk met strakke hand. Toegang tot de president werd beperkt en Kelly luisterde mee met elk telefoongesprek dat bedoeld was voor Trump.
John Kelly (foto: Reuters)
Kelly had echter één probleem: hij diende onder een president die juist gedijt in chaos. Het duurde niet lang voordat Trump zich begon te ergeren aan de regels die Kelly hem oplegde. De president had geen zin in een babysitter en hij omzeilde zijn eigen chef-staf via andere kanalen. Het was geen geheim dat Kelly en Trump al geruime tijd met elkaar in onmin leefden. In het boek Fear van de legendarische journalist Bob Woodward (lees ook deze eerdere Trump Weekly) noemde Kelly de president “losgeslagen” en het Witte Huis bestempelde hij als “Crazytown”. De laatste weken spraken de twee mannen niet meer met elkaar.
Het kwam dan ook niet als een verrassing toen Trump afgelopen weekend het vertrek van Kelly aankondigde. Maar wie gaat hem opvolgen? Iedereen ging ervan uit dat Nick Ayers, de chef-staf van vice-president Pence, de gedoodverfde opvolger was. Ayers wordt gezien als een gedreven en talentvolle manager en hij genoot de steun van Trumps dochter en schoonzoon. Maar tot ieders verrassing maakte ook Ayers bekend dat hij zou opstappen. De president had gezegd dat hij binnen “enkele dagen” een opvolger bekend zou maken, maar die zoektocht lijkt nu een stuk langer te duren. Overigens, Trump doet alsof er niets aan de hand is.
Donald J. Trump
Fake News has it purposely wrong. Many, over ten, are vying for and wanting the White House Chief of Staff position. Why wouldn’t someone want one of the truly great and meaningful jobs in Washington. Please report news correctly. Thank you!
2:30 PM - 11 Dec 2018
Maar de praktijk is wat weerbarstiger. Verschillende namen circuleerden: Robert Lighthizer (handelsgezant van Trump), Mick Mulvaney (de budgetdirecteur van het Witte Huis), Steve Mnuchin (minister van Financiën) en Congreslid Mark Meadows. Maar allemaal hebben ze bedankt voor de eer.
De draaideur van het Witte Huis
Foto: Reuters
John Kelly is het zoveelste lid van Trumps regering die opstapt. Zelden was het verloop in het Witte Huis zo groot. Bovenstaand plaatje geeft de meest prominente ontslagen weer (ook handig voor uw volgende pubquiz!).
Bovenste rij, van links naar rechts en boven naar onder: Rex Tillerson (minister van Buitenlandse Zaken), John Kelly (chef-staf), Jeff Sessions (minister van Justitie), Michael Flynn (nationale veiligheidsadviseur), H.R McMaster (nationale veiligheidsadviseur), Scott Pruitt (hoofd van het milieuagentschap EPA), Tom Price (minister van Volksgezondheid), Nikki Haley (VN-ambassadeur)
Middelste rij, van links naar rechts: Anthony Scaramucci (directeur communicatie Witte Huis), Reince Priebus (chef-staf), Steve Bannon (adviseur van de president), Sean Spicer (directeur communicatie en woordvoerder Witte Huis), Gary Cohn (hoofd economische raad), Hope Hicks (directeur communicatie Witte Huis), Rob Porter (stafsecretaris), Omarosa Manigault-Newman (¯\_(ツ)_/¯).
Onderste rij, van links naar rechts: David Shulkin (minister Veteranenzaken), Rick Dearborn (vice-chef-staf), Joe Hagin (vice-chef-staf), Tom Bossert (veiligheidsadviseur), Sebastian Gorka (¯\_(ツ)_/¯), Dina Powell (plaatsvervangend nationale veiligheidsadviseur), Marc Short (directeur wetgevende zaken Witte Huis), and Don McGahn (raadsman Witte Huis).
Het Witte Huis als reality tv
Pic du Jour: Pelosi, Pence, Trump en Schumer in het Oval Office (foto: Reuters)
Zelden heeft Amerika een president gehad die zoveel van de camera’s hield als Donald Trump. Als hij op weg is naar Marine One kan hij nooit de weerleiding weerstaan even te stoppen bij de meute journalisten die hem boven het helikoptergeluid vragen toeschreeuwen. Een persmoment met een bezoekende leider uit het buitenland ontaardt vaak in een impromptu persconferentie. De president laat camera’s toe bij bijeenkomsten met Congresleden die normaal achter gesloten deuren plaatsvinden. Trump is, zoals een echte reality tv-ster betaamt, duidelijk op zijn gemak in het bijzijn van de televisieploegen.
Hetzelfde gebeurde eerder deze week toen Trump de Democratische leiders Nancy Pelosi en Chuck Schumer op de thee had in het Oval Office. Op de agenda stond een overleg over de begroting. De deadline voor een zogeheten government shutdown nadert en de Republikeinen hebben de Democraten nodig om een sluiting van de overheid te voorkomen. Normaal komen de camera’s even binnen voor een photo op voordat het overleg daadwerkelijk begint.
Maar terwijl de camera’s al draaiden, begon de president met de onderhandelingen. Trump gebruikt dit soort moment om te laten zien dat hij in controle is en het overleg dirigeert. Hij wilde zijn achterban ook laten zien dat hij zijn verkiezingsbeloftes nakomt. In aanwezigheid van de pers zette hij Schumer en Pelosi onder druk om geld vrij te maken voor de bouw van de muur aan de grens met Mexico.
Die opzet slaagde niet helemaal. De Democratische leiders gaven aan dat ze liever de onderhandelingen voorzetten achter gesloten deuren, maar ze lieten zich niet zomaar opzij zetten door de agressieve onderhandelingstactiek van de president. Pelosi lokte hem uit de tent door het meteen als de “Trump Shutdown” te bestempelen. De president was duidelijk gepikeerd en Amerikanen kregen vervolgens een fel debat voorgeschoteld dat ze zelden hebben meegemaakt. Het was meteen een voorproefje wat we de komende twee jaar kunnen verwachten met een Democratische meerderheid in het Huis van Afgevaardigden.
Trump clashes with Pelosi, Schumer in Oval Office
Trump maakte duidelijk dat hij koste wat het kost de muur wil bouwen. Hij had er geen moeite mee om de overheid daarvoor op slot te doen. Sterker nog, hij zou er zelfs trots op zijn als het zover komt. Hij nam zo op voorhand al de verantwoordelijkheid van een eventuele shutdown op zich. “I am proud to shut down the government for border security. I will take the mantle. I will be the one to shut it down. I’m not going to blame you for it.”
Verzetten of samenwerken?
Democratisch leider Nancy Pelosi (foto: Reuters)
De Democraten hebben hernieuwde energie gekregen met hun winst tijdens de Congresverkiezingen. Maar hun meerderheid in het Huis van Afgevaardigden komt ook met plichten en dilemma’s. Ga je als oppositiepartij de president op alle mogelijke manieren dwarsbomen, zoals een aanzienlijk deel van de Democratische achterban eist? Of gebruik je de herwonnen macht om deals te sluiten met de president om de Democratische agenda gestalte te geven?
Veel zal afhangen van de dynamiek binnen de Democratische fractie. Fractieleider Nancy Pelosi is weliswaar niet enorm geliefd bij haar eigen partijgenoten, maar ze is wel een gewiekste dealmaker. Ze heeft het verzet tegen haar leiderschap vakkundig uitgeschakeld (leestip: Nancy Pelosi’s Last Battle). Ze moest ze wel beloven dat ze zou aanblijven tot uiterlijk 2022 als Speaker.
Veel aandacht is uitgegaan naar de uiterst links-progressieve Congresleden als Alexandria Ocasio-Cortez of Ilhan Omar, die luidruchtig van zich laten horen. Veel minder aandacht is gegaan naar de stillere leden. Het overgrote deel van de nieuwe lichting stuurt juist aan op méér samenwerking met de Republikeinse machthebbers. In een brief aan Pelosi schreven 46 van de 66 nieuwgekozen Democratische Congresleden dat “we verenigd zijn in ons geloof dat we een mandaat hebben om te samen te werken met de tegenpartij om wetgeving door het parlement te krijgen.” Ze willen liever dat de Democraten zich concentreren op wetgeving dan eindeloze parlementaire onderzoeken naar de president.
Het Rusland-onderzoek van Robert Mueller is duidelijk in een stroomversnelling gekomen. We zagen de afgelopen twee weken een hele reeks schuldbekentenissen, strafopleggingen en memo’s van de speciaal aanklager. Parallel aan dit onderzoek loopt de zaak van aanklagers in New York tegen Michael Cohen. Ook die zaak kan grote gevolgen hebben voor president Trump. Ik kan me voorstellen dat deze enorme brei aan informatie en onthullingen voor jullie verwarrend kan overkomen. Wat zegt dit alles over het Rusland-onderzoek? Hoe schadelijk is dit voor president Trump? Ik zal proberen enige duidelijkheid te scheppen.
Laat ik beginnen met een algemene opmerking. Als je alle aanklachten en veroordelingen over belastingontduiking, witwassen van geld, bankfraude en meineed wegfiltert, dan houd je in wezen twee samenzweringen over die bedoeld waren om de Amerikaanse verkiezingen op illegale wijze te beïnvloeden. De eerste is uiteraard de operatie van de Russische autoriteiten, die e-mails van Democratische partij hackten en desinformatie via trolfabrieken verspreidden. Dit onderzoek wordt geleid door speciaal aanklager Mueller.
De tweede samenzwering gaat over beïnvloeding van verkiezingen door middel van illegale campagnedonaties. Dit draait om de pogingen van Trump om schadelijke verhalen over seksaffaires de kop in te drukken. Dit onderzoek wordt geleid door aanklagers in New York. De kernvraag bij beide samenzweringen is: in welke mate speelde president Trump een actieve rol? Voordat ik een antwoord probeer te formuleren op die vraag, wil ik eerst de vier hoofdpersonen eruit lichten.
Michael Cohen: drie jaar gevangenis
Michael Cohen verlaat de rechtbank in New York (foto: Reuters)
Advocaat Michael Cohen, de zelfverklaarde fixer en pitbull van Donald Trump, begint een steeds groter gevaar te worden voor de president. In zowel het strafrechtelijke onderzoek van de New Yorkse aanklagers als het Rusland-onderzoek speelt hij een belangrijke rol. In zijn eerste schuldbekentenis gaf hij toe dat hij zich schuldig had gemaakt aan onder meer belastingontduiking, bankfraude en de overtreding van wetgeving voor campagnefinanciering.
Tegenover speciaal aanklager Mueller bekende Cohen dat hij tegen het Congres had gelogen over de zakenactiviteiten van Trump in Rusland. De advocaat verklaarde dat hij tot diep in het verkiezingsjaar 2016 met Russische autoriteiten onderhandelde over de bouw van een Trump Tower in Moskou (de president had tot dan toe altijd beweerd dat hij geen enkele zakelijke belangen had in Moskou). Ook verklaarde Cohen dat hij in 2015 benaderd was door een Rus die banden had met het Kremlin. Die had de Trump-campagne “synergie” met de regering van Poetin het vooruitzicht gesteld.
Een rechter veroordeelde hem eerder deze week tot een gevangenisstraf van drie jaar. Cohen toonde zijn berouw na deze uitspraak over het “vuile werk” dat hij opknapte voor Trump:
“I blame myself for the conduct which has brought me here today and it was my own weakness and a blind loyalty to this man that led me to choose a path of darkness over light. I felt it was my duty to cover up his dirty deeds. You deserve to know the truth and lying to you was unjust.”
Cohen had zwijggeld betaald aan porno-actrice Stormy Daniels, met wie Trump een affaire zou hebben gehad. Daniels wilde vlak voor de verkiezingen met haar verhaal naar buiten komen, maar Cohen drukte dat de kop in. Volgens de rechter en de aanklagers was dat een schending van de wetten voor campagnefinanciering. Alle betalingen die bedoeld zijn om de verkiezingscampagne te steunen, moeten aangemerkt worden als campagnedonatie. Het maximumbedrag voor een individuele donatie is $2.700. Het zwijggeld aan Stormy Daniels ($130.000) overschreed die limiet. Cohen zegt in zijn schuldbekentenis dat hij "in coördinatie met en in opdracht van” Trump handelde om campagnewetten te overtreden.
National Enquirer: bekent schuld
Trump speelde volgens de New Yorkse aanklagers ook een rol in de betaling aan Playboymodel Karen McDougal, met wie Trump in 2005 een langdurige affaire zou hebben gehad. Ook McDougal wilde vlak voor de verkiezingen van 2016 met haar verhaal naar buiten komen. Trump schakelde de hulp van het roddelblaadje National Enquirer in, waarvan de uitgever goede vrienden was met Trump. De National Enquirer kocht het verhaal voor $150.000, maar besloot het niet te publiceren. Met deze “catch & kill” constructie werd het verhaal vakkundig onder het tapijt geveegd. Ook die betaling was bedoeld om de verkiezingscampagne van Trump te helpen en had daarom aangemerkt moeten worden als een campagnedonatie, zo zeggen de aanklagers.
De National Enquirer had eerder nog ontkend dat het had meegewerkt aan een dergelijke opzet. Maar in rechtbankdocumenten heeft het roddelblad deze week erkend dat het wel degelijk “in samenspraak” met Trump de “catch & kill” constructie had bedacht. De National Enquirer verklaarde dat het met opzet “geen schadelijke informatie over de presidentskandidaat publiceerde voor de verkiezingen van 2016 en op die manier de verkiezingen heeft beïnvloed”. In ruil voor de schuldbekentenis krijgt het blad immuniteit van strafvervolging.
Paul Manafort: loog herhaaldelijk
Paul Manafort (foto: Reuters)
Een andere spil in het Rusland-onderzoek is Paul Manafort, de voormalige campagnevoorzitter van Trump. Lange tijd weigerde Manafort mee te werken met Mueller. Maar na zijn veroordeling voor onder meer bankfraude en belastingontduiking zwichtte hij alsnog. Hij tekende een schuldbekentenis en besloot mee te werken met de speciaal aanklager, die hem vele tientallen uren verhoorde. Aan die samenwerking kwam begin december een einde. Volgens Mueller had Manafort meerdere malen gelogen tijdens de verhoren.
Vorige week vrijdag maakte Mueller in een aantal memo’s aan de rechter duidelijk op welke wijze Manafort de onderzoekers om de tuin had proberen te leiden. Hij had gelogen over contacten met leden van Trumps regering. Ook had hij niet de waarheid gesproken over zijn communicatie met Konstantin Kilimnik, een Russische zakenpartner die volgens de CIA banden heeft met de Russische inlichtingendiensten. Via Kilimnik probeerde Manafort ooggetuigen te manipuleren. De Rus is al eerder door Mueller aangeklaagd voor belemmering van de rechtsgang. Manafort verdwijnt mogelijk voor de rest van zijn leven achter de tralies.
Michael Flynn: lichte straf
Michael Flynn (foto: Reuters)
Michael Flynn was kortstondig de nationale veiligheidsadviseur van Trump. Hij had tegenover de FBI gelogen over zijn contacten met de Russische ambassadeur tijdens de overgangsperiode na de verkiezingen. Flynn ontkende aanvankelijk dat hij de sancties tegen Rusland had besproken, maar hij bleek ze wel degelijk besproken te hebben. Een jaar geleden tekende hij een schuldbekentenis en zegde hij samenwerking met Mueller toe.
De speciaal aanklager is dermate tevreden over de samenwerking dat hij de rechter heeft geadviseerd om een “lichte tot geen” gevangenisstraf op te leggen. Mueller noemde de samenwerking in een memo “substantieel” en bevredigend. “Zijn vroege medewerking was bijzonder waardevol, omdat hij een van de weinige mensen was die voor lange tijd inzicht had in de gebeurtenissen en kwesties die van belang zijn voor het onderzoek van de speciaal aanklager”. Wat die “gebeurtenissen en kwesties” precies zijn, wordt niet duidelijk uit de memo.
Samenzwering-1: schending van de campagnewetten
Michael Cohen bij de rechter in New York (foto: Reuters)
Deze “conspiracy vormt het meest acute gevaar voor Trump. Zowel Michael Cohen als de National Enquirer heeft hem in direct verband gebracht met het overtreden van de campagnewetten. Trump reageerde afwijzend op de verklaring van Cohen, al zei hij opvallend genoeg niets over de schuldbekentenis van National Enquirer. De president ontkende dat hij Cohen de opdracht had gegeven om de wet te overtreden.
Donald J. Trump
I never directed Michael Cohen to break the law. He was a lawyer and he is supposed to know the law. It is called “advice of counsel,” and a lawyer has great liability if a mistake is made. That is why they get paid. Despite that many campaign finance lawyers have strongly......
2:17 PM - 13 Dec 2018
Donald J. Trump
....stated that I did nothing wrong with respect to campaign finance laws, if they even apply, because this was not campaign finance. Cohen was guilty on many charges unrelated to me, but he plead to two campaign charges which were not criminal and of which he probably was not...
2:25 PM - 13 Dec 2018
Donald J. Trump
....guilty even on a civil basis. Those charges were just agreed to by him in order to embarrass the president and get a much reduced prison sentence, which he did-including the fact that his family was temporarily let off the hook. As a lawyer, Michael has great liability to me!
2:39 PM - 13 Dec 2018
Wat kunnen de New Yorkse aanklagers nu doen?
Ze hebben een viertal opties:
  1. Ze kunnen de president vervolgen, maar de vraag is wel of dit kan. Volgens richtlijnen van het ministerie van Justitie kan een zittende president niet vervolgd worden, al zijn niet alle rechtsgeleerden het daarmee eens. Het is nog nooit eerder voorgekomen dat een zittende president vervolgd is. Als de aanklagers die stap alsnog nemen, zal dit ongetwijfeld uitgevochten worden tot aan het Hooggerechtshof.
  2. Ze dienen wel een aanklacht in tegen de president, maar stellen verdere vervolging uit tot na zijn presidentschap.
  3. Ze besluiten de president niet te vervolgen, maar merken hem wel aan als een “unindicted co-conspirator” van Michael Cohen. Daarmee erkennen ze impliciet dat ze de president niet kunnen vervolgen, maar wel dat hij als medeplichtige wordt gezien in een misdrijf. Die bepaling is niet onbelangrijk. Voor het Congres kan dit reden zijn om een afzettingsprocedure te beginnen. Er is een precedent: Richard Nixon was in het Watergate-schandaal bestempeld als “unindicted co-conspirator”. Dit vormde de opmaat voor zijn uiteindelijke aftreden. Democraten hebben al gezegd dat zij het overtreden van de campagnewetten “certainly impeachable” vinden. Ook Trump zelf begint zich steeds meer zorgen te maken over een mogelijke afzettingsprocedure.
  4. Ze doen helemaal niets.
Samenzwering-2: Russische inmenging
Speciaal aanklager Robert Mueller (foto: Reuters)
Verschillende Amerikaanse media hebben al geconcludeerd dat het Rusland-onderzoek van Mueller in de eindfase is beland. Ik vind die conclusie nogal voorbarig. We weten gewoonweg te weinig over de bewegingen van Mueller, die tot nu toe zo gesloten is als een oester over zijn eigen onderzoek. De speciaal aanklager spreekt enkel via zijn aanklachten en schuldbekentenissen tot ons. Het zijn voor ons de enige concrete bronnen die een indruk geven over de richting van Muellers onderzoek. Na de memo’s over Paul Manafort, Michael Flynn en Michael Cohen zijn er weer een paar puzzelstukjes op hun plaats gevallen. Daarin zitten passages die dreigend klinken voor Trump, zoals deze:
“Michael Cohen has provided our office with credible and reliable information about core Russia-related issues under investigation and within the purview of the Special Counsel’s Office.“
Maar wat zijn die "core Russia-related issues” dan? Het blijft deels puur giswerk omdat grote delen van de memo’s zijn zwartgemaakt. Ook is nog steeds niet duidelijk (anders dan bij de samenzwering-1) of de president een actieve rol heeft gespeeld.
Dit kunnen we wél opmaken uit de memo’s en schuldbekentenissen van de afgelopen weken:
  • Niemand twijfelt eraan dat de Russische overheid de Amerikaanse presidentsverkiezingen heeft proberen te beïnvloeden ten gunste van Donald Trump. De aanklachten tegen 26 Russen en drie Russische bedrijven leggen dat tot in details vast.
  • Er zijn op meerdere niveaus contacten geweest tussen Trump Wereld en de Russische autoriteiten (dan wel contactpersonen die zich aandienden als communicatiekanaal voor de Russische regering)
  • Die contacten vonden plaats tijdens de verkiezingscampagne (Cohen, Trump jr, Sessions, Manafort, Gates, Papadopoulos, Kushner), de overgangsperiode tussen de verkiezingen en de inauguratie (Michael Flynn) en ná de inauguratie (Manafort). Rode draad is dat al deze figuren gelogen hebben over hun contacten met de Russen.
  • Twee personen (George Papadopoulos en Donald “I love it” Trump jr.). toonden zich bereid om belastende informatie over Clinton van de Russische regering te ontvangen.
  • De memo’s van Mueller duiden erop dat er nog veel meer contacten waren tussen Trump Wereld en Moskou, maar het is (nog) niet duidelijk in welke mate.
  • Anders dan Trump altijd beweerd heeft, blijkt hij wel degelijk zakenbelangen te hebben gehad in Rusland (tot vlak voor de Republikeinse conventie nog). Michael Cohen voerde tot juli 2016 besprekingen over de bouw van Trump Tower in Moskou. Trump was op de hoogte van die onderhandelingen.
LEESTIP: Ben Shapiro, een nieuw rechts geluid
Eerst was hij een Never Trumper, maar tegenwoordig is hij eerder een Sometimes Trumper. Ben Shapiro heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld als een van de bekendste conservatieve geluiden in Amerika. Hij is onderdeel van een nieuwe generatie activisten/columnisten/auteurs die via nieuwe media een groot publiek bereiken. Shapiro is hoofdredacteur van de Daily Wire, heeft tal van boeken op zijn naam staan, schrijft columns voor het conservatieve tijdschrift National Review, publiceert een populaire podcast (The Ben Shapiro Show) en treedt vaak op als commentator bij de propagandazender Fox News. Vanity Fair schreef een boeiend portret over Shapiro, waarin het tijdschrift laat zien hoe conservatieven de cultuuroorlog als winstgevende nicheproduct op de markt zetten.
“Shapiro isn’t the first to turn the culture war into an entertainment product, but they have been among the most successful. The business model is not activism, or even news. The business model is personality.”
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.