Bekijk profielpagina

Trump Weekly - vrijdag 12 januari 2018

Revue
 
Happy New Year! De Trump Weekly nadert zijn eerste verjaardag en nog altijd is er geen gebrek aan mat
 

Arjen van der Horst

12 januari · Editie #90 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Happy New Year!
De Trump Weekly nadert zijn eerste verjaardag en nog altijd is er geen gebrek aan materiaal over de president van de Verenigde Staten. Uiteraard blikken we in deze editie uitgebreid terug op de publicatie van het explosieve boek Fire & Fury en het vertrek van Steve Bannon. Verder staat immigratie centraal deze maand, zet Trump de onderhandelingen over de Dreamers op scherp met uitspraken over “shithole countries” en speculeert politiek Washington er lustig op los over Oprah Winfrey. 
Veel leesplezier!

Sloppy Steve uitgekotst
Steve Bannon stapte deze week op bij Breitbart (foto: Reuters)
Nog niet zo lang geleden was Steve Bannon een van de invloedrijkste figuren in Washington. Hij speelde een cruciale rol in de verkiezingsoverwinning van Trump en werd de zelfverklaarde vaandeldrager van het Trumpiaanse gedachtegoed. Hij gaf vorm aan de eerst zes maanden van Trumps presidentschap. Denk het reisverbod. Denk het schrappen van het klimaatakkoord van Parijs. Denk aan het beëindigen van de onderhandelingen over het vrijhandelsverdrag TPP.
Zelfs na zijn ontslag bleef Bannon invloed hebben op het Witte Huis. Hij voelde zich bevrijd en verheugde zich op zijn terugkeer als hoofdredacteur van Breitbart News, de rechts-populistische website die populair is bij de Trump-aanhang. “I’ve got my hands back on my weapons”, zei hij met zichtbaar genoegen. Ondanks zijn ontslag bleef hij een direct lijntje houden met de president, die huiverig was zijn aanhang te verliezen.
Bannon is nu uitgekotst door zijn eigen beweging. De eerste barsten in de Trump-Bannon coalitie verschenen in december toen de Republikeinen een Senaatszetel in het oerconservatieve Alabama verloren aan de Democraten. Bannon steunde de extremistische kandidaat Roy Moore en haalde Trump over hetzelfde te doen. Het dramatische verlies van Moore dreef voor het eerst een wig tussen hem en de president.
Het boek Fire & Fury van Michael Wolff (later daarover meer) gaf hem de nekslag. Daarin haalde Bannon snoeihard uit naar Trumps zoon Donald jr. en schoonzoon Jared Kushner, die hij van landverraad beschuldigde. Het leverde een woedende reactie op van Trump. “When he was fired, he not only lost his job, he lost his mind.”
Donald J. Trump
Michael Wolff is a total loser who made up stories in order to sell this really boring and untruthful book. He used Sloppy Steve Bannon, who cried when he got fired and begged for his job. Now Sloppy Steve has been dumped like a dog by almost everyone. Too bad! https://t.co/mEeUhk5ZV9
5:32 AM - 6 Jan 2018
Steve Bannon bood nog zijn excuses aan, maar toen was het al te laat. Een beslissend moment kwam met de verklaring die de steenrijke Mercer-familie uitgaf. Ze is de belangrijkste financier van Breitbart en het was Rebekah Mercer die Trump overhaalde Bannon aan te stellen als verkiezingsstrateeg in de zomer van 2016. De Mercers kozen in de ruzie tussen Bannon en Trump de kant van de president. Ze maakten duidelijk dat ze het werk van Breitbart bleven steunen, maar dat ze alle banden verbraken met diens hoofdredacteur. Daarmee was het lot van Bannon bezegeld.
Dat wil niet zeggen dat Bannonisme dood is. Al is Trump steeds meer gaan lijken op een traditionele Republikein (denk aan het belastingplan), ideeën over economisch nationalisme en een hard immigratiebeleid leven voort in het Witte Huis. Steve Miller, een protegé van Bannon, is nog altijd adviseur van Trump en hij zwaait fier de America First-vlag, getuige dit explosieve interview met CNN-presenator Jake Tapper. 
Tapper cuts off Trump adviser interview: "I've wasted enough of my viewers' time"
Fire & Fury: de nasleep
De laatste keer dat ik lezers de bittere kou zag trotseren en in lange rijen zag staan voor boekenwinkels, was in 2007 toen de zevende en laatste editie van de Harry Potter-serie uitkwam. Vorige week trof ik in Washington een vergelijkbare scène aan. Bij Kramer Books, dé boekenwinkel van de Amerikaanse hoofdstad, stonden mensen vroeg in de rij, terwijl het kwik de min tien naderde. Dit keer ging het niet om een boek over jonge tovernaars, maar een politieke kraker over het eerste jaar van Trump: Fire & Fury. Het boek verkoopt als een malle en is inmiddels aan de elfde druk toe.
Auteur Michael Wolff volgde achttien maanden lang Donald Trump tijdens de verkiezingscampagne en in het Witte Huis. Dat leverde een ongebruikelijk boek op; meer geschreven in de stijl van de society-pagina van de Amerikaanse tabloids, dan dat van een traditionele inside story van een Witte Huis-verslaggever. Wolff is dan een ook geen politiek journalist, maar een chroniquer van de media-elite in Manhattan.
Dat gaf een ontluisterend beeld van het Witte Huis. Veel aandacht ging aanvankelijk uit naar de explosieve uitspraken van Bannon (die Wolffs voornaamste bron lijkt te zijn), maar de portée van dit wervelende boek is dat Trump totaal ongeschikt is voor het presidentschap. Het Witte Huis verkeert in voortdurende chaos. Trump is impulsief en ongeïnteresseerd. Hij weet niets van beleid of wetgeving en kan moeilijk de aandacht vasthouden. De president spendeert een groot deel van de dag met televisie kijken, tweets en het bellen van vrienden. 
Het boek vertelt ook over de dagelijkse worsteling en ruzies van de adviseurs om hem heen. De verschillende facties in het Witte Huis (de nationalisten onder leiding van Bannon, de globalisten met Kushner aan het roer en het partij-establisment onder leiding van Reince Priebus) verkeerden in voortdurende staat van oorlog. 
Je krijgt de indruk dat de Trump-getrouwen zich met alle macht vastklampen aan hun harnas, terwijl de rammelende achtbaan van het Witte Huis bijna dagelijks uit de bocht dreigt te vliegen. Trumps getrouwen en adviseurs noemen hem aan de lopende band een “idiot”, “fucking moron” of “stupid”, maar kijken tegelijkertijd de andere kant uit na de zoveelste wilde actie of uitspraak van Trump. “They all say he is like a child”, zei Wolff in zijn eerste interview na de publicatie van zijn boek.
Interview ‘Fire And Fury’ Author Michael Wolff.
De methoden van Michael Wolff
Veel is gezegd en geschreven over de betrouwbaarheid van Michael Wolff. In het verleden zou hij zich bezondigd hebben aan het verzinnen van verhalen (lees ook dit veel geciteerde stuk in New Republic). Ook op zijn nieuwste boek was vrij snel kritiek. Dat varieerde van simpele fouten (bijvoorbeeld dat de Republikeinse leider John Boehner in 2011 opstapte als voorzitter van Het Huis van Afgevaardigden, en niet 2015) tot dubieuzere stellingnames. Zo had Trump volgens Wolff helemaal geen zin de verkiezingen te winnen, wat niet strookt met tal van serieuze reconstructies die het afgelopen jaar geschreven zijn. 
De New York Times-verslaggeefster Maggie Haberman gaf mischien wel de beste typering van Fire & Fury. “He gets basic details wrong. He creates a narrative that is notionally true, conceptually true, the details are often wrong.” Met andere woorden: simpele details worden vaak verkeerd weergegeven, maar de achterliggende waarheid klopt (lees ook dit stuk uit de New Yorker). Veel komt immers overeen met het beeld dat kranten als de New York Times en de Washington Post al een jaar lang schetsen: het is chaos in het Witte Huis. 
De methoden die Wolff gebruikt, zijn -op zijn zachtst gezegd- ongebruikelijk in de anglo-saksische wereld van de politieke verslaggeving. Auteurs van politieke boeken zetten doorgaans in hun inleiding gedetailleerd uiteen hoe ze te werk gaan. Mensen die ze zelf interviewen, worden direct geciteerd. Verhalen die ze uit tweede hand horen, krijgen geen aanhalingstekens. Altijd maken ze duidelijk hoe de reconstructie van gebeurtenissen tot stand is gekomen.
Michael Wolff doet niets van dat alles. Zelf zegt hij dit hierover in zijn inleiding:
“Many of the accounts of what has happened in the Trump White House are in conflict with one another; many, in Trumpian fashion, are baldly untrue. Those conflicts, and that looseness with the truth, if not with reality itself, are an elemental thread of the book. Sometimes I have let the players offer their versions, in turn allowing the reader to judge them. In other instances I have, through a consistency in accounts and through sources I have come to trust, settled on a version of events I believe to be true.”
Maar zo heeft Wolff het boek niet geschreven. Alles is beschreven in de vloeiende stijl van "zo is het gebeurd”. Als lezer is het moeilijk op te maken wie zijn directe bronnen zijn. Hij belooft dat de lezer zelf een oordeel mag vellen over de verschillende versies van de waarheid die de ingezetenheden van het Witte Huis hem voorspiegelen. Maar je leest zelden in het boek wat die verschillende versies zijn. Wolff lijkt ook journalistieke normen te overschrijden door mensen die hij waarschijnlijk “off the record” heeft geïnterviewd, direct te citeren. 
Dat maakt het een typisch Trumpiaans boek. Veel roddel en speculatie. Wervelend en smeuïg. Een losse omgang met de feiten. Een spectaculaire schrijfstijl. Een totale minachting voor geldende journalistieke normen. Zoals New Republic concludeert: Trump en Wolff verdienen elkaar. 
“This approach would be highly dubious if applied to a normal administration, where normal journalistic ethics would call for verifying quotes from multiple sources and testing them against the public record. But the Trump administration might be the ideal vehicle for Wolffian journalism. The president himself is an epic bullshit artist with little regard for the truth. Given the general unreality of the Trump administration, perhaps the truest account is one written not by a normal journalist but by a fabulist like Wolff.”
Michael Wolff kreeg ongekende toegang
Met een reputatie als ‘fabulist’, waarom is het Witte Huis er dan toch ingestonken? Dit interview met Meet the Press geeft een aardig inzicht hoe Wolff toegang kreeg tot het Witte Huis.
Michael Wolff in Meet The Press
Wolff zegt in zijn boek dat hij verbaasd was hoe makkelijk het was. 
“There was no one to say “Go away.” Hence I became more a constant interloper than an invited guest—something quite close to an actual fly on the wall—having accepted no rules nor having made any promises about what I might or might not write.“
Het boek van Wolff is des te opvallender, omdat hij vorig jaar nog zo kritisch was op de Trump-berichtgeving van de Amerikaanse media. Dit schreef Wolff een jaar geleden in Newsweek:
"To the media, it is a given that Trump is largely out of control and that the people around him are struggling at all times to save him from himself—and largely failing. This view persists, despite Trump’s victory flattening almost every media assumption about his supposed haplessness and lack of strategy.”
Vervolgens schrijft Wolff een boek waarin hij precies dat beschrijft: Trump is out of control. Collega-journalisten (jaloezie speelde ongetwijfeld een rol) speculeerden al snel dat Wolff kritisch was op de media om bij Trump in het gevlei te komen. Dat heeft Wolff ook min of meer toegegeven. “I said what was necessary to get the story.”
Maar bovenstaand interview met Meet the Press laat ook zien dat Wolff tot een nieuw inzicht kwam. De auteur stapte aanvankelijk met onbevangen blik het Witte Huis in. Ja, Trump was een ongebruikelijke president, maar wie weet? Misschien werkt het wel. “I would would have been delighted to write a contrarian account here. Donald Trump, this unexpected president, is actually going to succeed.”
Maar hoe langer Wolff in de West Wing rondhing, des te meer hij ervan overtuigd raakte dat de chaos in het Witte Huis veel erger was dan de media beschreven in al hun artikelen. “He is not going to succeed. This is worse than everybody thought. I have left out stuff that’s probably even more damning. This is alarming in every way.”
Donald Trump en Steve Bannon (foto: Reuters)
Hoe schadelijk is dit voor Trump?
Dit is inmiddels een standaardvraag geworden die we herhaaldelijk stellen bij Trump en zijn shenanigans. De woeste reactie van Trump (hij bleef dagenlang tweeten over het boek) bevestigde in zekere zin het beeld dat het boek schetst over hem. Want welke politicus noemt zichzelf nu een “stable genius” en roept bij herhaling dat hij mentaal in orde is? 
Donald J. Trump
....Actually, throughout my life, my two greatest assets have been mental stability and being, like, really smart. Crooked Hillary Clinton also played these cards very hard and, as everyone knows, went down in flames. I went from VERY successful businessman, to top T.V. Star.....
1:27 PM - 6 Jan 2018
Donald J. Trump
....to President of the United States (on my first try). I think that would qualify as not smart, but genius....and a very stable genius at that!
1:30 PM - 6 Jan 2018
Na Trumps tweets dienden trollende Democraten meteen een wetsvoorstel in: de Stable Genius Act (dat staat voor de Standardizing Testing and Accountability Before Large Elections Giving Electors Necessary Information for Unobstructed Selection Act). Hiermee willen ze presidenten voortaan dwingen een psychische test te ondergaan.
Trump kwam nog met de kolderieke verklaring dat hij Wolff nooit toegang had gegeven tot het Witte Huis en dat hij de auteur zelfs nooit gesproken had (terwijl tal van Witte Huis-verslaggevers bevestigen dat ze de auteur geregeld op de zitbank zagen zitten in de West Wing).
Donald J. Trump
I authorized Zero access to White House (actually turned him down many times) for author of phony book! I never spoke to him for book. Full of lies, misrepresentations and sources that don’t exist. Look at this guy’s past and watch what happens to him and Sloppy Steve!
4:52 AM - 5 Jan 2018
Trumps reactie hinkt op twee gedachten. Aan de ene kant doet hij het boek af als totale onzin (“phony book!”), maar hij is tegelijkertijd woest op de uitspraken van Steve Bannon over zijn familie, die dus kennelijk wel waarheidsgetrouw zijn. 
De president leek bijzonder geraakt te zijn door de conclusie dat hij mentaal instabiel is. Trump deed zijn best het tegendeel te bewijzen. Afgelopen dinsdag belegde hij in het Witte Huis een vergadering met Democratische en Republikeinse Congresleden over immigratiewetgeving (later daarover meer). 
Wat aanvankelijk leek op een kort persmoment voorafgaand aan een vergadering, werd een uniek inkijkje achter de schermen. Vijfenveertig minuten lang liet president Trump de pers dinsdag meekijken met onderhandelingen over het immigratiebeleid. En het bijzondere: de vergadering werd live uitgezonden op tv.
WATCH: President Trump holds bipartisan immigration meeting
Het leek voor de president een uitgekiend persmoment om de aandacht te verleggen van de controverse rond Fire & Fury. De president wilde bewijzen dat hij allesbehalve instabiel is. Daarin slaagde hij deels. Trump was kalm en in controle, er kwam een echt debat op gang en hij benadrukte dat hij wil samenwerken met de Democraten.
Tegelijkertijd bevestigde de ontmoeting het beeld dat Fire & Fury schetst. De president had geen aantekeningen, was duidelijk onvoorbereid en had geen grip op de details. Zijn standpunten wapperden alle kanten uit. Het ene moment leek hij volledig mee te gaan met Democraten, om vervolgens tot de orde geroepen te worden door zijn eigen partijgenoten. Dit was de bullshitter-in-chief in actie, zoals het boek hem vaak beschrijft.
Toch betwijfel ik of dit boek echt een negatieve impact heeft voor de president. Voor de Trump-haters is dit een bevestiging van wat ze al wisten: het is een puinhoop in het Witte Huis. Voor de Trump-fans is dit het zoveelste bewijs dat de media hem kapot willen maken en ze wijzen met graagte op de dubieuze methoden van Wolff.
Je zou zelfs kunnen beargumenteren dat Trump er sterker is uitgekomen. In de vendetta die snel ontstond tussen Bannon en Trump, koos iedereen de kant van de president. De trouwste bondgenoten van Bannon (Roger Stone, Alex Jones, de Mercers) namen afstand van de Breitbart-voorman. 
Binnen de Republikeinse partij sloten de rijen zich. Zelfs de grootste Republikeinse critici van Trump (Bob Corker, Lindsey Graham) steunden de president. Dat deden ze deels uit eigenbelang, want ze hebben de achterban van Trump straks hard nodig bij de tussentijdse Congresverkiezingen in november. Maar voor Republikeinen in het Congres, die Bannon haten, was dit uiteraard ook dé uitgelezen kans om de invloedrijke hoofdredacteur van Breitbart een kopje kleiner te maken.
De muur, Dreamers en El Salvador
In San Diego zijn acht prototypes van de Mexicaanse muur onthuld (foto: Reuters)
De maand januari staat in het teken van immigratie. President Trump vroeg het Congres om $18 miljard voor de bouw van de muur aan de grens met Mexico. Ruim 200.000 migranten uit El Salvador, die al vele jaren in de VS wonen, kregen te horen dat er een einde komt aan hun tijdelijke verblijfstatus. Het ministerie van Justitie is begonnen met Operation Janus dat leidde tot de eerste denaturalisatie van een Amerikaanse staatsburger. Een rechter in San Francisco blokkeerde een eerder besluit van Trump waarmee hij de beschermde status van de zogeheten Dreamers had afgenomen. 
Het DACA-programma staat nu centraal in het politieke debat. DACA was een decreet van president Obama die illegalen die als minderjarige Amerika waren binnengekomen (de Dreamers), een beschermde status gaf. President Trump maakte in september een einde aan DACA, al gaf hij het Congres zes maanden de tijd om met een wettelijke oplossing te komen. 
Het Congres heeft nu haast. Volgende week bereikt de Amerikaanse overheid haar schuldenplafond. Als het plafond niet verhoogd wordt, kan de federale regering niet langer geld lenen (lees voor meer uitleg dit stuk). Met andere woorden: de overheid zit dan zonder geld en gaat op slot. Om een zogeheten governnment shutdown te voorkomen, hebben de Republikeinen de steun nodig van de Democraten. De Democraten zijn best bereid het schuldenplafond te verhogen, maar wel op voorwaarde dat er een permanente oplossing komt voor de Dreamers.
De eerder genoemde bijeenkomst van Trump met Congresleden leek hoop te bieden voor de Dreamers. Bij alle partijen is er bereidheid om tot een deal te komen. Trump suggereerde zelfs dat ze het binnen enkele dagen konden regelen. Het succes gaat afhangen van de voorwaarden die Trump zelf stelt. De president opperde eerder dat hij pas akkoord gaat, als de Democraten op hun beurt akkkoord gaan met de financiering van De Muur, de beëindiging van gezinshereniging en het stopzetten van de Green Card Lottery. Vooral de bouw van de grensmuur is voor de meeste Democraten een rode lijn.
De president ging nog een stap verder. Als het Congres een akkoord bereikt over de Dreamers, maakt dat ook de weg vrij voor een veel bredere hervorming van de Amerikaanse immigratiewetgeving. Hij suggereerde dat de naar schatting 11 miljoen illegalen in Amerika de kans zouden krijgen een legale status te bemachtigen. Een opvallend (en onrealistisch) gebaar dat waarschijnlijk slecht zal vallen bij zijn achterban. Maar Trump was er laconiek over.
“I will take all the heat you want to give me and take the heat off the Democrats and the Republicans. I don’t care.”
Trump overlegt met Congresleden over de hervorming van de immigratiewetten. Amerikaanse TV-kijkers konden de beraadslagingen live volgen (foto: Reuters)
"Shithole countries"
Het probleem bij Trump is dat hij zo weer van gedachten kan veranderen. Over immigratie laat hij vaak tegenstrijdige geluiden horen. De president had afgelopen najaar ook al beloofd om Dreamers een permanente status te geven, maar die belofte belandde vrij snel in de prullenbak. Gisteren bevestigde een tweede Witte Huis-overleg andermaal de wispelturigheid van de president.
Een Democratische en Republikeinse senator bezochten Trump om de laatste immigratievoorstellen te bespreken. Toen de twee senatoren de beschermde verblijfstatus van migranten uit Haïti, El Salvador en een paar Afrikaanse landen ter sprake brachten, uitte de president woorden die meteen de hele discussie op scherp zetten.
“Why are we having all these people from shithole countries come here?”, zei de Trump volgens verschillende aanwezigen. Over Haïtianen: “Why do we need more Haitians? Take them out.” De president zag liever immigranten uit Noorwegen komen. De uitspraken lekten snel uit via de Amerikaanse media. Een woordvoerder van het Witte Huis probeerde de president nog te verdedigen, maar hij ontkende niet dat Trump dit had gezegd.
“Certain Washington politicians choose to fight for foreign countries, but President Trump will always fight for the American people. Like other nations that have merit-based immigration, President Trump is fighting for permanent solutions that make our country stronger by welcoming those who can contribute to our society, grow our economy and assimilate into our great nation.”
De uitspraken leidden tot afschuw bij zowel Democraten als Republikeinen. “Democrats and Republicans in the Senate made a proposal. The answer is this racist outburst of the president. How can you take him seriously?“, vroeg het Democratische Congreslid Luis Gutiérrez af. Zijn Republikeinse collega Mia Love noemde Trumps woorden "unkind, divisive, elitist, and fly in the face of our nation’s values. This behavior is unacceptable from the leader of our nation.” 
Trumps bondgenoten, zoals de bekende hardliner Ann Coulter, juichten de uitspraken juist toe. 
Ann Coulter
He's trying to win me back. https://t.co/JEmlyqd7ZY
10:42 PM - 11 Jan 2018
Ann Coulter
Okay, yes -- Trump shouldn't call them "shithole countries." A little respect is in order. They are shithole nations.
12:19 AM - 12 Jan 2018
Hoe dan ook, de onderhandelingen over de Dreamers dreigen te ontsporen door Trumps racistische uitspraken. “I didn’t go well”, merkte een van de deelnemers somber op. 
Nadert het einde voor de Iran-deal?
Zaterdag nadert de eerste van een reeks belangrijke deadlines. De komende week moet het Congres beslissen of het opnieuw sancties instelt tegen Iran. Dit is het gevolg van een besluit dat Trump in het najaar nam. De president gaf geen goedkeuring over de automatische verlenging van de nucleaire deal met Iran. Het besluit betekende niet het einde van het akkoord en de Republikeinen willen dit als drukmiddel gebruiken om tot een nieuwe deal te komen. 
We zijn inmiddels drie maanden verder en er ligt nog steeds niets op tafel. Europese bondgenoten dringen er bij Trump op aan om het deal voort te zetten. Diplomaten verwachten dat Trump het akkoord vooralsnog intact laat, maar dat hij mogelijk wel nieuwe sancties instelt tegen Iran voor zaken die niet direct met de nucleaire deal te maken hebben (zoals Teherans steun aan Hezbollah). Later vandaag zal Trump een definitief besluit aankondigen, zo melden verschillende Amerikaanse media
De Obamas en Oprah Winfrey in 2008 (foto: Reuters)
Oprah for president!
Progressief Amerika trok in een orgastische juichstuip na de daverende toespraak van Oprah Winfrey bij de Golden Globe-uitreiking. Oprah for president! De hashtag #Oprah2020 was meteen trending.
De toespraak van Oprah Winfrey bij de Golden Globe Awards
De toespraak maakte zoveel indruk dat tout Washington meteen heftig speculeerde over Oprah’s kansen op het presidentschap. Twee vrienden van Oprah zeiden tegen CNN dat ze met de gedachte speelt. Ook haar partner bevestigde dit op de rode loper. Toch lijkt dit hoogst onwaarschijnlijk en uiterst voorbarig met nog drie jaar te gaan tot de volgende presidentsverkiezingen. Oprah zelf heeft altijd gezegd dat ze een hekel heeft aan de politiek (lees ook dit verhaal). 
Zit Amerika bovendien wel te wachten op de volgende steenrijke TV-ster die een gooi doet naar het Witte Huis - de enthousiaste reacties van Democraten ten spijt? De geschiedenis leert dat Amerikanen doorgaans een tegenpool kiezen. Zo was Trump de tegenpool van Obama, zoals Obama de tegenpool was van George W. Bush en Bush weer de tegenpool van Clinton. Wellicht dat de Amerikanen na Trump weer snakken naar een saaie doorsneepoliticus.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.