Bekijk profielpagina

Trump Weekly - vrijdag 12 april 2019

Revue
 
Good morning! In deze Trump Weekly: de Amerikaanse overheid klaagt Julian Assange aan en heeft de Bri
 

Arjen van der Horst

12 april · Editie #149 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Good morning!
In deze Trump Weekly: de Amerikaanse overheid klaagt Julian Assange aan en heeft de Britten om zijn uitlevering gevraagd. Verder: er is veel onrust bij het ministerie van Binnenlandse Veiligheid nu daar veel koppen rollen. En: de illegale werknemers van Trump, chef-staf Mulvaney geeft de president alle ruimte en de zwijgende Democratische meerderheid.
Veel leesplezier!
Leestijd is 17-18 minuten
Jullie kunnen ons ook volgen op Twitter: @ArjenUSA

Julian Assange en een Amerikaans uitleveringsverzoek
Julian Assange in een politiebus na zijn arrestatie in Londen (foto: Reuters)
Het leek alweer een eeuwigheid geleden. In 2011 hobbelden mijn cameraman en ik achter een WikiLeaks-medewerker (codenaam: V) aan over kronkelige landweggetjes door het glooiende landschap van het Engelse graafschap Norfolk. Bestemming: de ‘geheime’ locatie waar we Julian Assange zouden interviewen. De WikiLeaks-voorman had zojuist aan de NOS een hele berg Amerikaanse ambtsberichten vrijgegeven die betrekking had op de Nederlandse regering.
Onze tocht had wel iets komisch. Assange was vrij paranoïde en was doodsbenauwd gevolgd of afgeluisterd te worden door Amerikaanse en Britse inlichtingendiensten. Vandaar de uitgebreide veiligheidsmaatregelen. Op dat moment liep een Zweeds uitleveringsverzoek tegen Assange in verband met een verkrachtingszaak. In afwachting van de uitspraak van de Britse rechter was hij op borgtocht vrijgelaten. Hij kreeg tijdelijk onderdak bij een aanhanger in Norfolk op voorwaarde dat hij zich elke ochtend op een vast tijdstip zou melden bij het plaatselijke politiebureau. Wie Assange wilde volgen, hoefde hem alleen maar op te wachten bij het politiebureau.
Ons interview met Julian Assange in 2011 (bron: NOS)
Die paranoia van Assange was niet geheel misplaatst. Hij vreesde dat het uitleveringsverzoek enkel bedoeld was als een truc om hem uiteindelijk in de Verenigde Staten te krijgen, waar hij dan vervolgd zou worden voor spionage. Die vrees is deels uitgekomen. Een Brits arrestatieteam pakte Assange donderdag op in de ambassade van Ecuador in Londen, waar hij in 2012 zijn toevlucht had gezocht. Ecuador had hem asiel verleend, maar was hem na bijna zeven jaar verblijf in het ambassadegebouw beu. Op verzoek van de Ecuadoriaanse regering werd Assange opgepakt. Hij werd door de rechter schuldig bevonden aan het schenden van de borgtochtvoorwaarden. Prompt diende de Amerikaanse regering een uitleveringsverzoek in bij de Britten.
De Amerikaanse justitie wil Assange nu niet vervolgen voor spionage, maar voor een vrij nauwe, technische aanklacht. Assange is beschuldigd van samenzwering met klokkenluider Chelsea Manning. Op een gegeven moment, zo stelt de aanklacht, assisteerde de WikiLeaks-voorman Manning bij het kraken van een wachtwoord van een overheidscomputer. Als dat gelukt was dan had Manning die computer onder een andere gebruikersnaam kunnen overnemen en dan was het voor de Amerikaanse overheid veel moeilijker geweest om de ware bron achter het lek te achterhalen. Maar als je de aanklacht goed leest, dan zie dat die poging kennelijk mislukt is. Assange en Manning zijn er dus nooit in geslaagd het wachtwoord te kraken.
Het is nu aan de Britse rechter te bepalen of dit voldoende is voor uitlevering aan de Verenigde Staten. Dat proces alleen al gaat maanden duren en Assange kan ook nog in beroep gaan tegen een uitspraak. Voorlopig is Assange nog in het Verenigd Koninkrijk. Er zijn meerdere redenen waarom de rechter het uitleveringsverzoek kan afwijzen:
  • Op het misdrijf waarvoor Assange is aangeklaagd staat de doodstraf (is hier niet van toepassing)
  • Het vergrijp geldt niet als een misdrijf in het Verenigd Koninkrijk (idem)
  • Het proces in Amerika is politiek gemotiveerd. De advocaten van Assange zullen ongetwijfeld op dit punt hameren. Op het hacken van een overheidscomputer staat maximaal vijf jaar. De poging is niet eens mislukt, dus de straf zal waarschijnlijk veel lager uitvallen (als hij schuldig wordt bevonden). De Amerikaanse regering gebruikt dit relatief kleine vergrijp alleen maar om Assange te pakken, zo argumenteren de advocaten.
  • Het mag niet zo zijn dat deze aanklacht enkel gebruikt wordt om Assange in Amerika te krijgen, waar hij dan vervolgens een hele reeks nieuwe aanklachten aan zijn broek krijgt.
Julian Assange op het balkon van zijn kamer in de ambassade van Ecuador (foto: Reuters)
Het belangrijkste juridische gevecht in tijden
De rechtszaak tegen Julian Assange wordt een cruciale juridische krachtmeting die mogelijke verregaande gevolgen heeft voor journalistieke organisaties. Onder Obama wilde het ministerie van Justitie aanvankelijk Assange laten vervolgen voor de publicatie van de War Logs en Cablegate-documenten, die honderdduizenden diplomatieke ambtsberichten en militaire informatie van de Amerikaanse overheid bevatten. De publicatie legde onder meer oorlogsmisdrijven in Irak en Afghanistan bloot. Het beruchtste voorbeeld was de collateral murder video, waarop te zien is hoe een Amerikaanse helikoptereenheid burgers en journalisten in Irak doodschiet.
Collateral Murder - Wikileaks
Justitie zette uiteindelijk de vervolging niet door, omdat het in strijd was met het Eerste Amendement van de Amerikaanse grondwet, dat de persvrijheid waarborgt. De regering Obama noemde dit het “New York Times probleem”. Ze beschouwde WikiLeaks namelijk als een mediaorganisatie. De redenering was: als je WikiLeaks vervolgt dan zou je ook andere media moeten vervolgen die de Cablegate-documenten publiceerden, zoals de New York Times en de Washington Post.
Het Eerste Amendement van de grondwet is een stevige bescherming van de Amerikaanse persvrijheid, zoals meerdere uitspraken van het Supreme Court keer op keer bevestigd hebben. De belangrijkste jurisprudentie is vastgelegd in de beroemde uitspraak over de Pentagon Papers uit 1971. “Alleen een vrije en ongehinderde pers kan effectief misleiding door de regering blootleggen. Een van de belangrijkste verantwoordelijkheden van de vrije pers is de plicht te voorkomen dat de overheid burgers misleidt”, zo oordeelde het Hooggerechtshof destijds.
Die uitspraak is belangrijkste reden geweest voor de regering-Obama om Assange en WikiLeaks niet te vervolgen. Trump was in 2016 nog een fan van Wikileaks (“I love WikiLeaks”) en hij had zelfs een poster van Assange op zijn campagnekantoor hangen. Gisteren veranderde Trump van toon. “Ik weet niets over WikiLeaks”, zo zei hij in reactie op vragen van journalisten. Maar onder zijn regering was al veel eerder een draai gemaakt. Vorig jaar werd duidelijk dat er een verzegelde aanklacht tegen Assange bestond.
Trumps ministerie van Justitie zocht al sinds 2017 naar manieren om de grondwettelijke bescherming van WikiLeaks te omzeilen. Aanvankelijk leek het een uitweg te hebben gevonden door WikiLeaks niet langer als mediaorganisatie te bestempelen. In 2017 noemde Mike Pompeo (toen CIA-directeur, nu minister van Buitenlandse Zaken) Wikileaks een “vijandige inlichtingenorganisatie”. Assange zou dan van spionage beticht kunnen worden.
Justitie gooit het echter over een andere boeg. Ze beschuldigt Assange nu van medeplichtigheid aan het hacken van overheidscomputers. Volgens de New York Times is dit goed nieuws: “De aanklacht gaat niet over spionage. Dit is een belangrijk detail die grote opluchting zal leiden bij de voorvechters van de persvrijheid.” Door Assange niet aan te klagen voor spionage, erkent de regering-Trump impliciet dat de persvrijheid stevig verankerd is in de grondwet.
Toch denk ik dat journalistieke organisaties zich wel degelijk zorgen moeten maken. Het is een hellend vlak. Als Assange veroordeeld wordt voor deze specifieke aanklacht, zie je al snel waartoe dit kan leiden. Justitie zal elke vorm van samenwerking tussen klokkenluiders en media aangrijpen om journalistieke organisaties te beschuldigen van medeplichtigheid aan misdrijven. Media zullen zich wel twee keer bedenken wanneer ze gelekt overheidsmateriaal publiceren. Onder Obama was al de oorlog verklaard aan klokkenluiders. Onder Trump dreigt dat verder te escaleren. De aanklacht tegen Assange kan leiden tot een verdere inperking van de persvrijheid.
KIJKTIP: Wat gebeurde er met Assange?
Voor wie het even kwijt was wat er de afgelopen negen jaar met Julian Assange is gebeurd, raad ik aan deze mooie video van mijn collega’s van NOS op 3 te bekijken. Die zetten nog alles keurig op een rijtje:
De man die liet zien wat de wereld niet mocht zien
Draaideur Witte Huis
Het zou een aparte rubriek in deze nieuwsbrief kunnen zijn: ministers en Witte Huis-medewerkers die opstappen dan wel ontslagen worden door Trump. Deze week was het de beurt aan Kirstjen Nielsen, de minister van Binnenlandse Veiligheid. Nielsen volgde in 2017 haar mentor John Kelly op, toen die twee jaar geleden op zijn beurt de opvolger werd van de ontslagen chef-staf Reince Priebus.
Kirstjen Nielsen en president Trump (foto: Reuters)
Nielsen lag van meet af aan overhoop met Trump, die haar verweet dat ze te weinig deed om illegale immigratie tegen te houden. De president is gefrustreerd omdat de bouw van de grensmuur nauwelijks van de grond komt. Bovendien was er de afgelopen maanden een scherpe stijging van het aantal illegale immigranten dat aan de grens wordt gearresteerd.
Donald J. Trump
More apprehensions (captures)
at the Southern Border than in many years. Border Patrol amazing! Country is FULL! System has been broken for many years. Democrats in Congress must agree to fix loopholes - No Open Borders (Crimes & Drugs). Will Close Southern Border If necessary...
2:45 AM - 8 Apr 2019
Lange tijd werd Nielsen beschermd door Kelly. Toen die eind vorig jaar opstapte als chef-staf, viel die bescherming weg. Ze had al eerder overwogen af te treden, maar afgelopen weekend wist ze zeker dat haar vertrek aanstaande was. Na een verhitte ontmoeting gaf de president aan dat de minister moest vertrekken. Ter plekke werd een ontslagbrief opgesteld met behulp van chef-staf Mulvaney. De president gaf haar niet de kans haar vertrek bekend te maken. Meteen na afloop van de ontmoeting maakte hij haar aftreden per tweet wereldkundig.
Donald J. Trump
Secretary of Homeland Security Kirstjen Nielsen will be leaving her position, and I would like to thank her for her service....
12:02 AM - 8 Apr 2019
Het bleef niet bij het vertrek van Nielsen. Drie andere hooggeplaatste ambtenaren van het ministerie van Binnenlandse Veiligheid, kregen te horen dat ze moeten vertrekken, onder wie de baas van de Secret Service, die verantwoordelijk is voor de beveiliging van de president. Dat laatste had mogelijk te maken met een Chinese vrouw, die vorige maand vrij eenvoudig een aantal veiligheidsmaatregelen op Trumps buitenverblijf Mar-a-Lago wist te omzeilen. Ze werd uiteindelijk gearresteerd met vier mobiele telefoons en een USB-stick met “kwaadaardige software” in haar bezit.
De grote schoonmaak (of “purge” zoals veel Amerikaanse media het noemen) bij het ministerie van Binnenlandse Veiligheid wordt gezien als een verscherping van Trumps immigratiebeleid. De reden voor Nielsens vertrek waren de steeds hardere eisen die de president stelde. Er circuleerden al dagen verhalen dat Trump van plan was de grens bij El Paso te sluiten. Nielsen weigerde echter gehoor te geven aan die eisen, omdat ze in strijd waren met de wet of onuitvoerbaar waren. Ook zou Trump opnieuw kinderen van hun ouders willen scheiden aan de grens, een maatregel die een jaar geleden nog voor enorme ophef zorgde.
De president ontkent dit laatste overigens, al denkt hij wel dat het scheiden van migrantenouders en hun kinderen een effectief afschrikmiddel is. “We gaan dit niet doen”, zei hij tegen journalisten in het Oval Office. “Maar wanneer je het niet doet, komen er wel meer mensen naar de grens.”
Trump says he isn't looking to separate families at border
De nieuwe koers is een overwinning van de hardliners in het Witte Huis en in het bijzonder Stephen Miller, een van de weinigen die de talloze ontslagrondes heeft overleefd. Miller stuurt als een onzichtbare hand het immigratiebeleid van het Witte Huis. Volgens verschillende Amerikaanse media was het Miller die op het ontslag van Nielsen had aangedrongen.
Trump omzeilt de Senaat
Kevin McAleenan is aangesteld als tijdelijke opvolger van Nielsen (foto: Reuters)
Trump heeft nu Kevin McAleenan benoemd als waarnemend minister van Binnenlandse Veiligheid. Dat begint nu een trend te worden in zijn regering. De ministeries van Defensie en Binnenlandse Zaken staan onder leiding van waarnemend ministers. Mick Mulvaney is sinds het ontslag van John Kelly waarnemend chef-staf. Het Office of Management and Budget van het Witte Huis, het ambassadeurschap in de VN, de Small Business Administration: allemaal staan ze onder leiding van waarnemende bestuurders.
De president zelf vindt dit prettig. “Ik houd van waarnemende ministers. Het geeft me meer flexibiliteit”, zei hij vorige maand nog. Maar Trump betreedt hiermee wel een grijs gebied. Een waarnemend minister is natuurlijk een tijdelijke functie, maar de wet legt geen tijdslimieten vast voor tijdelijke vervangers. Mulvaney is inmiddels ruim drie maanden chef-staf (later meer over hem), maar hij maakt geen aanstalten om binnenkort plaats te maken voor een permanente opvolger.
Je begrijpt wel waarom Trump dit handig vindt. Hij kan een waarnemend minister of staatssecretaris zo aanstellen, maar de voordracht van een permanente vervanger moet eerst goedgekeurd worden door de Senaat. Door overal waarnemende bestuurders aan te stellen, omzeilt hij de controlerende functie van de Senaat.
Bullshit du Jour
Trump beweerde deze week andermaal dat Obama begonnen was met het scheiden van migrantenouders en hun kinderen aan de grens. Ook beweerde de president dat hij eigenhandig een einde had gemaakt aan Obama’s praktijk. Dit was een typisch geval van gaslighting, een methode die Trump vaak en effectief hanteert. Veel Trump-aanhangers geloven oprecht dat het Obama was die kinderen van hun ouders scheidde. Die beschuldiging gaat terug tot 2014. Obama worstelde dat jaar met een acute migratiecrisis toen bijna 70.000 minderjarigen uit Midden-Amerika illegaal de grens overstaken. Hij wilde een einde maken aan de grote stroom van jonge kinderen en hele gezinnen die Amerika probeerden binnen te komen.
Veel Trump-aanhangers vragen zich af: waarom was er toen geen ophef? Nou, die was er wel degelijk. Obama stond bekend als de deporter-in-chief. In acht jaar presidentschap had hij meer dan 2,5 miljoen migranten laten deporteren. Nog nooit had een Amerikaanse president zoveel mensen het land uitgezet als hij. De linkse media waren erg kritisch (lees bijvoorbeeld dit hoofdcommentaar van de New York Times), terwijl de rechtse media vonden dat hij niet ver genoeg ging. 
Kinderen die in hun eentje het land binnenkwamen, belandden in detentiecentra, vaak voor langere periodes. Wat Obama nadrukkelijk niet deed was kinderen van hun ouders scheiden als ze samen de grens hadden overgestoken (op enkele uitzonderingen na. Bijvoorbeeld als immigratiebeambten vermoedden dat ze niet de echte ouders van een kind waren of als er een verdenking was van kindermishandeling). Wat Obama wel deed was de ouders samen met hun kinderen voor langere tijd opsluiten in detentiecentra. Er was niet alleen kritiek op dit beleid, maar er waren ook rechtszaken. In Amerika bestaat sinds de jaren negentig jurisprudentie die bepaalt dat jonge migrantenkinderen niet voor langere tijd mogen worden opgesloten. Een rechter oordeelde dat Obama’s beleid in strijd was met deze regels.  
In de latere fase van zijn presidentschap zag je dat Obama steeds meer van deze gezinnen vrijliet. Hij moest wel. Dat heet officieel catch & release. Dit is nou net de praktijk waar Trump zo'n hekel aan heeft en waaraan hij een einde wil maken. Volgens hem zouden migranten hun kinderen als vrijbrief gebruiken om Amerika binnen te komen. Hij was bang dat dit een aanzuigende werking zou hebben op illegale immigranten, die in zijn ogen alleen maar voor meer misdaad en hogere werkeloosheid zorgen. Om migranten af te schrikken voerde Trump vorig jaar een zero-tolerancebeleid in. 
Dit betekende dat alle migranten die het land illegaal binnenkwamen, automatisch werden opgepakt en vervolgd als criminelen, ook als ze asiel aanvroegen. De ouders belandden dan in de cel in afwachting van hun proces. De federale wet verbiedt het om kinderen samen op te sluiten met hun ouders. Zo leidde het zero-tolerancebeleid tot een systematische (en automatische) scheiding van ouders en kinderen. Het was Trump die als eerste dit beleid invoerde, niet Obama.
Picture du Jour
Foto: John Moore
Deze foto van de Amerikaanse fotograaf John Moore won gisteren de World Press Photo van 2019. Het beeld kwam symbool te staan voor het beleid van president Trump om migrantenouders van hun kinderen te scheiden aan de grens. We schreven een jaar geleden al in de Trump Weekly over deze iconische plaat:
Wat gebeurde er met het huilende meisje op de foto die viral ging? Lange tijd wisten we het niet. De fotograaf (hier is zijn hele verhaal) zag dat moeder en kind samen in een busje van de grenspolitie stapten, maar hij vreesde dat ze in het detentiecentrum gescheiden zou worden. “I don’t know what the truth is. I fear they were split up", zei hij tegen de Washington Post.
Die vrees is niet uitgekomen. De Washington Post speurde de vader van het meisje op, die was achtergebleven in Honduras. Volgens hem zijn moeder en dochter bij elkaar gebleven. Een agent van de grenspolitie bevestigde tegen CBS dat moeder en kind in dit geval niet gescheiden waren. 
LEESTIP-1: Let Trump be Trump
Mick Mulvaney, de waarnemend chef-staf van Trump (foto: Reuters)
Bovenstaande zin was het mantra van Trumps eerste campagnevoorzitter, Corey Lewandowski (het was ook de titel van zijn anekdotische boek over Trumps verkiezingscampagne). Lewandowski zag snel in dat presidentskandidaat Trump zijn instincten volgde en maar moeilijk te sturen was. Hij wilde Trump niet dwarsliggen, zodat hij vrijelijk zijn gang kon gaan. Met andere woorden: Let Trump be Trump.
Trumps eerste twee chefs-staf, Reince Priebus en John Kelly, negeerden dat advies. Ze probeerden Trumps wildste instincten in te tomen en enige orde te scheppen in de chaos die het gevolg was van zijn impulsieve besluiten. Beiden liepen uiteindelijk tegen een muur op. Mick Mulvaney, die sinds december de waarnemend chef-staf is, lijkt Lewandowski’s mantra wel ter harte te nemen. Hij probeert de president eerder te faciliteren dan tegen te houden. De New York Times schreef dit portret van het voormalige Congreslid.
Op sommige vlakken moedigt Mulvaney radicale stappen van de president juist aan. Mulvaney was een voorstander van de shutdown eerder dit jaar. Tegen de adviezen van verschillende ministers in spoorde hij de president aan de zuidgrens te sluiten en een hernieuwde poging te wagen Obamacare te ontmantelen (twee voornemens die Trump overigens snel zou intrekken). Er zitten ook duidelijke voordelen aan de managementstijl van de waarnemend chef-staf. John Kelly liet duidelijk blijken dat hij een hekel had aan zijn baan. Zijn opvolger Mulvaney is een stuk positiever en dat heeft bijgedragen aan een betere werksfeer in het Witte Huis.
De illegale werknemers van Trump
Victorina Morales werkt voor Trumps golf resort in New Jersey en is al sinds 1999 zonder geldige verblijfspapieren in Amerika
De president heeft beloofd banen uit het buitenland terug te halen en hekelt illegale immigranten die werk van Amerikaanse burgers afpakken. Maar het principe van America First geldt kennelijk niet voor Trumps eigen bedrijf. Het is niet bepaald een geheim dat een aanzienlijk deel van Trumps personeel uit het buitenland komt en dan met name op de verschillende golf resorts van de president. Velen werken legaal in Amerika met visa die bedoeld zijn voor seizoensarbeiders, maar een aantal heeft geen geldige verblijfspapieren.
De laatste groep is vaak in dienst van bedrijven die door Trump ingehuurd worden. Ze behoren de verblijfstatus van hun werknemers te checken, maar kennelijk is dat niet gebeurd. Een aantal illegale werknemers van Trump trad eind vorig jaar al in de publiciteit (hier en hier). Na al deze verhalen is Trumps bedrijf stilletjes begonnen met het verwijderen van deze illegale werkers. Sommigen werkten al vele jaren voor Trump.
Voor het eerst sinds de afronding van het eindrapport van Robert Mueller kreeg het Congres de kans om minister Barr van Justitie aan de tand te voelen. Het Amerikaanse parlement en het bredere publiek heeft nog steeds niet het rapport van de speciaal aanklager gezien. Alleen een vier pagina’s tellend verslag van Barr, dat gebaseerd is op de bevindingen van Mueller, is openbaar gemaakt.
Barr beloofde tijdens het verhoor dat hij het rapport van Mueller “binnen een week” zal publiceren. Dat gebeurt echter in geredigeerde vorm. Onder meer gegevens uit lopende strafprocedures, materiaal van de zogeheten Grand Jury en geheime informatie van inlichtingendiensten worden met de bekende zwarte balkjes afgedekt.
Barr: Expect redacted Mueller report within a week
Mueller kreeg herhaaldelijk vragen over het meest controversiële onderdeel van zijn verslag. Robert Mueller laat in het midden of Trump zich schuldig heeft gemaakt aan belemmering van de rechtsgang. De speciaal aanklager zegt (in een van de weinige zinnen die Barr letterlijk citeert in zijn verslag): “Het rapport concludeert niet dat de president een misdrijf heeft begaan, maar het pleit hem ook niet vrij.” 
Mueller liet het aan de minister over om te bepalen of Trump zich schuldig heeft gemaakt aan belemmering van de rechtsgang. Barr pleitte de president Trump prompt vrij. Congresleden wilden weten hoe Barr tot zijn conclusie was gekomen, maar de minister weigerde daarop in te gaan. Hij zegt dat hij met een uitgebreidere verklaring komt na de publicatie van het geredigeerde eindrapport van Mueller.
Barr maakte wel bekend dat hij gaat onderzoeken of de inlichtingendiensten Trumps kandidatuur probeerde te ondermijnen met het Rusland-onderzoek. “Ik ga zowel het begin van dit onderzoek als het gedrag van inlichtingendiensten dat gericht was tegen de campagne van Trump in 2016, onderzoeken. Een politieke campagne bespioneren is een zeer ernstige zaak.” Op de vraag of hij ervan overtuigd was dat er daadwerkelijk sprake was van spionage, antwoordde hij: “I think spying did occur.”
LEESTIP-2: De zwijgende Democratische meerderheid
Het almaar uitdijende Democratische deelnemersveld
De strijd om de Democratische nominatie voor het presidentschap begint bizarre vormen aan te nemen. Kennelijk is de overtuiging zo sterk dat president Trump eenvoudig te verslaan is, dat zelfs vrij onbekende Democraten zich aanmelden voor de voorverkiezingen, zoals de Congresleden Eric Swallwell en Tim Ryan of burgemeester Wayne Messam van het plaatsje Miramar in Florida. De teller staan nu op negentien, maar de verwachting is dat dit aantal nog verder zal groeien (denk: Joe Biden).
Als er één gemene deler is aan te wijzen bij deze brede waaier aan kandidaten is het de ruk naar links die de partij lijkt te maken (met de nadruk op lijkt). Waar Bernie Sanders met zijn voorstellen voor een nationaal zorgstelsel en hoger minimumloon vier jaar geleden nog een buitenstaander was, zijn veel van zijn ideeën inmiddels overgenomen door zijn concurrenten.
Het debat binnen de partij wordt ook aangestuurd door een luidruchtige, progressieve generatie die via sociale media een stevige stempel drukt op de partij. Maar hoe representatief is deze groep eigenlijk voor de Democraten? Data van het Hidden Tribes Project schetsen een interessant beeld. De mondige linkervleugel van de partij is geen afspiegeling van de bredere Democratische kiezersgroep, zo blijkt uit de gegevens. Het overgrote deel van de Democratische kiezers beschrijft zich als gematigd en een aanzienlijke groep noemt zich zelfs conservatief.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.