Bekijk profielpagina

Trump Weekly - vrijdag 10 mei 2019

Revue
 
Goedemorgen! Alle ogen zijn vandaag gericht op Washington waar een Chinese handelsdelegatie onderhand
 

Arjen van der Horst

10 mei · Editie #152 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Goedemorgen!
Alle ogen zijn vandaag gericht op Washington waar een Chinese handelsdelegatie onderhandelt met het Witte Huis. Hoewel de onderhandelingen later vandaag doorgaan, besloot de Amerikaanse regering de importheffingen voor Chinese producten fors te verhogen. Verder escaleerde de strijd tussen Trump en het Congres en prikte de New York Times andermaal door de mythe van Trump als succesvol zakenman.
Veel leesplezier!
Leestijd is 14-15 minuten
Jullie kunnen ons ook volgen op Twitter: @ArjenUSA

De handelsoorlog met China escaleert
De Chinese vice-premier Lui He is in Washington voor handelsbesprekingen met de Amerikaanse regering (foto: Reuters)
Het handelsconflict tussen Amerika en China is vandaag in een hogere versnelling gegaan. Om precies 6.01u Nederlandse tijd verhoogde Washington de importheffing op $200 miljard aan Chinese producten naar 25 procent. Op dit moment is een Chinese delegatie onder leiding van vice-premier Liu He in de Amerikaanse hoofdstad om te praten over een handelsdeal. Donderdag leverde de besprekingen tussen Liu He, de Amerikaanse handelsgezant Robert Lighthizer en minister Mnuchin van Financiën nog niets op. Ondanks de verhoging van de importheffingen gaan die onderhandelingen in de loop van vrijdag gewoon door.
Een week geleden leek een handelsakkoord nog in zicht, maar Beijing trok op het allerlaatste moment een aantal toezeggingen in. Dit leidde tot grote woede bij president Trump, die dreigde de importheffingen op Chinese producten te verhogen van 10 procent naar 25 procent. Trump dreigde ook “binnenkort” een importheffing van 25 procent in te voeren voor Chinese producten die tot nu toe ongemoeid waren gebleven. Die goederen hadden een totale waarde van $325 miljard. Als je bedenkt dat de Verenigde Staten in 2018 voor $539 miljard aan Chinese producten invoerde, dan weet je dat de maatregel nagenoeg de gehele import uit China zou raken.
Donald J. Trump
For 10 months, China has been paying Tariffs to the USA of 25% on 50 Billion Dollars of High Tech, and 10% on 200 Billion Dollars of other goods. These payments are partially responsible for our great economic results. The 10% will go up to 25% on Friday. 325 Billions Dollars....
6:08 PM - 5 May 2019
Donald J. Trump
....of additional goods sent to us by China remain untaxed, but will be shortly, at a rate of 25%. The Tariffs paid to the USA have had little impact on product cost, mostly borne by China. The Trade Deal with China continues, but too slowly, as they attempt to renegotiate. No!
6:08 PM - 5 May 2019
De lijst van Amerikaanse (en trouwens ook Europese) grieven is lang. Chinese bedrijven maken zich schuldig aan diefstal van intellectueel eigendom van Westerse ondernemingen. Ook vindt Washington dat er sprake is van oneerlijke handelspraktijken doordat Beijing Chinese bedrijven beschermt tegen buitenlandse concurrentie. Het Witte Huis wil juist dat China de grenzen verder opengooit voor Amerikaanse investeerders.
Het Witte Huis hoopt natuurlijk dat met het dreigement de Chinezen alsnog zouden zwichten voor de Amerikaanse eisen. Het tegengestelde lijkt (vooralsnog) te gebeuren: Beijing dreigt met tegenmaatregelen. China heeft aangekondigd de importheffingen verhogen voor een reeks Amerikaanse producten.
Lighthizer, Mnuchin en Liu He zetten de besprekingen vandaag door (foto: Reuters)
Maar Trump laat zich niet afschrikken (vooralsnog)
Als Trump ergens consistent in is dan is het zijn visie op internationale handel. Hij is al vele tientallen jaren voorstander van een protectionistisch handelsbeleid. De president vindt dat Amerika bestolen wordt door het buitenland en dan met name door China. Hij wil banen die verdwenen zijn richting China weer terughalen en hij ziet hogere importheffingen als een belangrijk middel om dat voor elkaar te krijgen.
In het eerste jaar van zijn presidentschap was hij nog omringd door adviseurs die geregeld op de rem stonden om de wildste instincten van Trump in te tomen, maar die medewerkers zijn geleidelijk verdwenen. Protectionistische stemmen zoals die van adviseur Peter Navarro en handelsgezant Robert Lighthizer hebben aan invloed gewonnen.
Bovendien ziet Trump zich gesterkt door een reeks klinkende cijfers over de Amerikaanse economie. Deze week daalde de werkloosheid (3,6%) naar het laagste niveau in een halve eeuw. De Amerikaanse economie groeide in het eerste kwartaal met een stevige 3,2 procent op jaarbasis. De Amerikaanse president is ervan overtuigd dat de Verenigde Staten tegen een stootje kan en dat consumenten nauwelijks iets zullen merken van een escalatie in de handelsoorlog met China.
Dat laatste is maar de vraag. Anders dan de president beweert, is het niet China die de importheffingen betaalt, maar de Amerikaanse bedrijven die de producten importeren. Die importeurs kunnen dan drie dingen doen. 1) Ze laten de prijzen ongemoeid en incasseren zelf de verhoging van de importheffing. 2) Ze dwingen/vragen de Chinese leveranciers hun prijzen te verlagen. 3) Of ze voeren de verhoging door in de consumentenprijzen van de producten.
Bij de eerste ronde van importheffingen in het najaar (Trump verhoogde toen de invoerrechten van Chinese producten naar 10 procent) voltrok zich het laatste scenario. Uit twee afzonderlijke studies is gebleken dat de importeurs de verhoging nagenoeg volledig doorvoerden in de prijzen. Met andere woorden: het waren de Amerikaanse consumenten die de rekening betaalden in de vorm van hogere prijzen. Amerikaanse bedrijven maken zich dan ook grote zorgen over een verhoging van de importheffingen. Het verklaart waarom Trumps dreigement deze week tot grote onrust op de beurzen leidde.
LEESTIP: Het einde van het Chinees-Amerikaanse huwelijk
Handelsoorlog of niet, de economieën van China en Amerika zullen zich hoe dan ook ontkoppelen. Jarenlang zagen we een toenemende economische integratie van de twee grootmachten. Maar dit inzichtelijke stuk in de Wall Street Journal maakt duidelijk dat er steeds meer afstand is ontstaan. Amerika heeft het moeilijker gemaakt voor Chinese bedrijven en investeerders om in de Verenigde Staten te opereren. Steeds meer Amerikaanse ondernemingen verhuizen hun activiteiten van China naar andere landen.
Loopgravenoorlog met het Congres
Foto: Reuters
Het Amerikaanse bestel berust op twee belangrijke pijlers die steeds vaker met elkaar botsen. Het Congres controleert de regering als cruciaal onderdeel van de checks and balances. Om die taak adequaat te kunnen uitvoeren moet het informatie kunnen opvragen bij de overheid. Maar het Witte Huis heeft ook het recht om bepaalde gegevens geheim te kunnen houden om effectief te kunnen regeren. Zowel de controlefunctie van het Congres als het zogeheten ’executive privilege’ van de regering zijn bevestigd door uitspraken van het Amerikaanse Hooggerechtshof.
De frictie tussen deze twee pijlers is de kern van het ontketenende conflict tussen president Trump en de Democraten in het Congres. Sinds de Democraten de meerderheid in het Huis van Afgevaardigden hebben herwonnen, zijn ze een reeks parlementaire onderzoeken begonnen naar de president. Via dagvaardingen zijn tien jaar aan belastingaangiftes van Trump opgevraagd, is de voormalige raadsman van het Witte Huis opgeroepen te getuigen en is minister Bar van Justitie verordonneerd om het volledige, ongeredigeerde rapport van speciaal aanklager Mueller vrij te geven.
Twee weken geleden nog zei Trump dat hij “de transparantste president uit de geschiedenis van de Verenigde Staten” is, maar hij verzet zich nu op alle fronten tegen deze eisen van de Democraten. Trump weigert zijn belastingaangiftes vrij te geven. Via de rechter probeert hij Deutsche Bank en Capital One tegen te houden om financiële gegevens te overhandigen aan het Congres. Het Witte Huis heeft het de voormalige raadsman Don McGahn verboden om te getuigen voor een parlementaire onderzoekscommissie of zijn aantekeningen vrij te geven. De president beroept zich op zijn “executive privilege” om de publicatie het ongeredigeerde rapport van Mueller en bijbehorend bewijsmateriaal tegen te houden.
Bij dat laatste krijgt Trump steun van Mitch McConnell. Tijdens een toespraak in de Senaat zei de Republikeinse leider dat het Mueller-onderzoek een “case closed” is. Hij riep zijn Democratische collega’s op een einde te maken aan alle parlementaire onderzoeken. Hij ging zelfs zo ver door te zeggen dat de Russische inmenging eigenlijk Obama’s schuld was. Hij verweet Trumps voorganger dat hij te zwak had opgetreden toen duidelijk werd dat de Russen de verkiezingen probeerde te beïnvloeden. Dat was een opmerkelijke uitspraak, aangezien Mitch McConnell in 2016 een gezamenlijke Republikeins-Democratische veroordeling van de Russische operatie had tegengehouden. “Er is twijfel dat de bevindingen van de inlichtingendiensten de conclusie van het Witte Huis werkelijk onderschrijven”, oordeelde hij destijds.
McConnell: 'Case closed' on Mueller probe
Het gevecht wordt overigens niet geheel langs partijpolitieke lijnen uitgevochten. Een onderzoekscommissie van de Senaat, waar de Republikeinen het voor het zeggen hebben, riep middels een dagvaarding Donald Trump jr. op te getuigen. De dagvaarding geeft aan dat Trumps zoon een eerder verzoek om te getuigen weigerde. Het is onduidelijk waarom de Senaatscommissie Trump jr. wil verhoren, maar Democraten hebben eerder gezegd dat hij mogelijk geeft gelogen tijdens eerdere verhoren. Liegen tegenover het Congres staat te boek als een misdrijf.
Het niet voor het eerst dat het Congres en de president met elkaar overhoop liggen. George W. Bush en Obama verzetten zich soms ook tegen de eisen van het parlement om informatie te leveren. Wat nieuw is dat Trump élk verzoek van het Congres tegenhoudt. “We zullen alle dagvaardingen bestrijden”, zei hij eind vorige maand nog. Volgens de president is het Congres “partijdig” en zijn de dagvaardingen alleen bedoeld om zand te strooien in zijn regering. Zijn verzet zet de politieke verhoudingen geweldig onder druk en het machtige Democratische Congreslid Jerry Nadler sprak zelfs van een “constitutionele crisis”.
"We are in a constitutional crisis," Nadler says
Wat kunnen Democraten doen?
Het Huis van Afgevaardigden kan een resolutie aannemen waarmee het vaststelt dat er sprake is van “minachting van het parlement”. Afgelopen woensdag zette de commissie Juridische Zaken de eerste stappen naar zo’n resolutie om minister Barr van Justitie tot de orde te roepen. In theorie geeft dit het Congres tanden, want hiermee kan het parlement overheidsmedewerkers arresteren of zelfs gevangen zetten.
Het is echter een gedateerde maatregel, die niet langer in zwang is. De laatste keer dat het Congres een dergelijke straf oplegde was in 1935. Sindsdien verwijst het parlement zaken automatisch door naar het ministerie van Justitie. Maar het Congres heeft hier wel een probleem: het is onwaarschijnlijk dat het ministerie meewerkt met pogingen van Democraten om informatie los te krijgen van datzelfde ministerie (lees ook dit handige artikel over de obstakels voor de Democraten).
De Democratische leider Pelosi heeft geen zin in een impeachmentprocedure (foto: Reuters)
Het is dan ook waarschijnlijker dat Democraten naar de rechter stappen om hun gelijk te halen. Dit zal wel een langdurig proces zijn, dat ongetwijfeld uitgevochten zal worden tot aan het Hooggerechtshof. Als die uiteindelijk tot een uitspraak komt, ben je mogelijk al een presidentsverkiezing verder. Dit is bovendien bekend terrein voor Trump. Als zakenman begon hij eindeloze juridische procedures om de acties van tegenstanders te ontregelen. Diezelfde vertragingstactiek lijkt hij nu toe te passen in zijn gevecht met het Congres.
De Democraten hebben in theorie een nog zwaarder middel om de president te bestraffen: een impeachmentprocedure. Op dit gebied is er precedent. Tijdens het onderzoek naar het Watergate-schandaal weigerde president Nixon in te gaan op een dagvaarding van het Congres om de geheime “Nixon tapes” vrij te geven. Mede door die weigering zette het Congres de eerste stappen richting een afzettingsprocedure. Zover kwam het uiteindelijk niet; Nixon besloot zelf af te treden.
We hebben al eerder geconstateerd dat er bij Democraten grote aarzelingen bestaan om een impeachmentprocedure te beginnen. Voor een succesvolle afzetting van de president heb je tweederde meerderheid in de Senaat nodig, waarvoor je dus de steun van minimaal twintig Republikeinen moet hebben. Democraten weten nu al dat ze die steun niet krijgen, dus het is op voorhand al een zinloze oefening. Bovendien zijn ze bang dat een impeachmentprocedure Trump alleen maar zal helpen bij zijn herverkiezing. De Democratische leider Nancy Pelosi suggereerde zelfs dat de president met opzet het gevecht aangaat met de Democraten om een impeachmentprocedure te ontlokken. Ze waarschuwde haar partijgenoten niet toe te happen.
Open brief aanklagers: Trump belemmert de rechtsgang
Speciaal aanklager Robert Mueller (foto: Reuters)
Twee dagen nadat minister Barr van Justitie het eindrapport van Mueller ontving, concludeerde hij dat Trump niet de rechtsgang had belemmerd. Mueller zelf kwam tot een ander oordeel. Hij concludeerde weliswaar niet dat de president een misdrijf had begaan, “maar het sprak hem ook niet vrij”. De speciaal aanklager liet zwaar meewegen dat je volgens bestaande richtlijnen van het ministerie van Justitie een zittend president niet kan vervolgen.
In een open brief verzetten 800 federale aanklagers (de lijst wordt met de dag langer) zich tegen het oordeel van minister Barr. Volgens hen zijn er wel degelijk harde bewijzen dat Trump het Rusland-onderzoek heeft proberen te saboteren. Hun voornaamste punt: als Trump geen president was geweest, was hij allang aangeklaagd voor belemmering van de rechtsgang. Een toekomstige rechtszaak na Trumps presidentschap valt dan ook niet uit te sluiten (iets wat ook Mueller suggereert).
LEESTIP: The art of losing money
Trumps Shuttle was een van de vele bedrijven van de president die over de kop gingen
Geen Amerikaanse bank wil hem al sinds midden jaren negentig nog geld lenen. Hij moest tot zes keer toe een faillissement aanvragen. Toch schildert Donald J. Trump zich nog altijd af als de succesvolste zakenman van Amerika. Als Trump dan ook ergens goed in is, dan is het marketing. Dat begon met zijn bestseller “Art of the Deal” uit 1987 (overigens geschreven door iemand anders), waar hij Amerika uitlegt hoe je even rijk als hij kan worden. Dat het boek uitkwam in een tijd dat hij kolossale verliezen leed, deed er natuurlijk niet toe.
Maar het was zijn optreden in realityserie The Apprentice (“You’re fired!”) dat zijn imago als succesvolle entrepreneur in de geheugens grifte van televisieminnend Amerika. De makers van de show wisten toen al dat ze meehielpen aan het creëren van een mythe. “Hij had al zoveel faillissementen ondergaan, maar wij moesten hem afbeelden als de belangrijkste persoon in de wereld. Het was alsof we de joker moesten veranderen in een koning. Toen wij door zijn kantoor liepen zagen we versleten meubilair. Waar we ook keken, zagen we een zakenimperium dat in elkaar zakte. Het was onze taak om da beeld te veranderen”, zei producer Bill Pruitt in dit fantastische verhaal uit de New Yorker over The Apprentice.
Een diepgaand onderzoek van de New York Times prikte deze week andermaal door die mythe heen. De krant wist de hand te leggen op een schat aan belastinggegevens die vooral laten zien dat Trump aan de lopende band slechte zakendeals sloot. Het levert geen radicaal ander beeld op van Trump, maar levert desalniettemin een intrigerende inkijk op. In de periode van 1985 tot en met 1994 leed hij elk jaar verliezen, die zich opstapelden tot een totaalbedrag van 1,17 miljard dollar. Er was op dat moment geen belastingbetaler in Amerika die zoveel verlies leed als Trump.
Trump had in de jaren tachtig en negentig wel degelijk een aantal zakensuccessen, maar de winsten die hij daarmee boekte werden vaak teniet gedaan door een reeks kolossale miskleunen. Hij kocht gebouwen voor te veel geld, leed verliezen met het verhuren van appartementen, opende een veel te duur casino in Atlantic City waarmee hij zijn twee andere casino’s wegconcurreerde en investeerde in een aantal projecten (Trump Shuttle, een sportclub) die al snel over de kop gingen. Zijn meeste faillissementen dateren dan ook uit die periode.
Hoe kan het dan dat Trump zo rijk is gebleven, zul je je afvragen? Op de eerste plaats: niemand weet hoe groot Trumps rijkdom precies is. Schattingen lopen uiteen van enkele honderden miljoenen (onderzoeksjournalist Timothy O'Brien) tot 3,1 miljard dollar (Forbes). Trump zelf beweert dat zijn vermogen vele malen groter is ($10 miljard), maar er zijn maar weinigen die hem geloven. In een rechtszaak die Trump had aangespannen tegen eerder genoemde auteur Timothy O'Brien zou hij onder ede bekennen dat hij getallen over zijn welvaart had verzonnen. Bovendien heeft Trump nog altijd voor honderden miljoenen aan schulden uitstaan.
Maar het staat buiten kijf dat Trump altijd een welvarend man is geweest. De onderzoeksverhalen van de New York Times maken wel een paar zaken duidelijk. Trump was altijd een entrepreneur die grote risico’s nam, waardoor veel van zijn projecten mislukten. Hij leed daarmee weliswaar kolossale verliezen, maar het was grotendeels geld van anderen (banken, investeerders) dat hij verloor. Zijn eigen vermogen bleef deels buiten schot. Hij gebruikte die verliezen (in combinatie met dubieuze fiscale constructies) vervolgens om zo min mogelijk belasting te betalen. En as Trump echt over de rand van de afgrond dreigde te vallen, dan schoot zijn steenrijke vader Fred Trump hem steevast te hulp. Uit het eerdere grote onderzoek van de New York Times blijkt dat Trump door de jaren heen in totaal $413 miljoen heeft ontvangen van Trump senior. Zonder zijn vader had Trump allang aan de grond gezeten.
Trump reageert steevast getergd als media zijn vermogen of zakensuccessen in twijfel trekken en ook dit keer was geen uitzondering. Het duurde niet lang voordat hij per tweet van zich liet horen.
Donald J. Trump
Real estate developers in the 1980’s & 1990’s, more than 30 years ago, were entitled to massive write offs and depreciation which would, if one was actively building, show losses and tax losses in almost all cases. Much was non monetary. Sometimes considered “tax shelter,” ......
12:56 PM - 8 May 2019
Donald J. Trump
....you would get it by building, or even buying. You always wanted to show losses for tax purposes....almost all real estate developers did - and often re-negotiate with banks, it was sport. Additionally, the very old information put out is a highly inaccurate Fake News hit job!
12:56 PM - 8 May 2019
Er zat wel iets tegenstrijdigs in Trumps reactie. Aan de ene kant zegt hij dat iedereen het deed. Het was een sport! Maar in een ademt noemt het verhaal van de New York Times “highly inaccurate Fake News”.
Spanningen met Noord-Korea
De Amerikanen namen dit Noord-Koreaanse vrachtschip in beslag (foto: Reuters)
Zou Trumps love fest met Noord-Korea voorbij zijn? De president die eerder nog verklaarde dat “we fell in love” met Kim Jong-un, liet een Noord-Koreaans vrachtschip in beslag nemen. Volgens Washington schond het schip, dat steenkool exporteerde, de internationale sancties tegen het land. De actie volgde op de Noord-Koreaanse lancering van twee korte-afstandsraketten. Het was de tweede test binnen een week tijd. Officieel was dat nog geen schending van de afspraken die Kim Jong-un vorig jaar makte met Trump. Pyongyang beloofde toen voorlopig geen testen uit te voeren met lange-afstandsraketten en nucleaire wapens. Maar de lancering van afgelopen week werd breed geïnterpreteerd als Noord-Koreaans ongenoegen met het gebrek aan voortgang in de onderhandelingen met Washington.
Noord-Korea lanceerde deze week korte-afstandsraketten (foto: KCNA)
In een tweet gaf Trump niet de indruk dat hij de onderhandelingen met Noord-Korea wil stoppen. Hij heeft er nog altijd vertrouwen in dat een deal mogelijk is.
Donald J. Trump
Anything in this very interesting world is possible, but I believe that Kim Jong Un fully realizes the great economic potential of North Korea, & will do nothing to interfere or end it. He also knows that I am with him & does not want to break his promise to me. Deal will happen!
3:42 PM - 4 May 2019
Ook minister Pompeo van Buitenlandse Zaken, die een centrale rol speelt in de onderhandelingen met Pyongyang, leek niet al te zwaar te tillen aan de Noord-Koreaanse rakettest.
“We still have every intention of negotiating a good resolution with North Korea to get them to denuclearize. We’ve known it would be a long path. We’ve known it wouldn’t be straightforward. But I have extended our negotiating hand to the North Koreans since Hanoi. We’ve heard back from them. I extend my hand to continue those negotiations.” 
KIJKTIP: De anti-abortusbeweging krijgt vleugels
Foto: Reuters
De veranderde samenstelling van het Hooggerechtshof heeft de Amerikaanse anti-abortusbeweging nieuwe energie gegeven. Sinds de jaarwisseling zijn in meer dan tien staten al 304 wetsvoorstellen ingediend om abortus te beperken. Alabama staat op het punt het meest verregaande abortusverbod aan te nemen. Daarin staat dat het ongeboren kind een persoon is, wat van abortus een misdaad maakt en waarvoor een arts tot levenslang gevangenisstraf kan krijgen. De bedenkers van het voorstel hopen zo een nieuwe zaak voor het Hooggerechtshof te ontlokken. Sinds Trump twee ultraconservatieve rechters heeft benoemd denken ze een goede kans te hebben het beroemde Roe versus Wade terug te draaien, dat het recht op abortus vastlegde. Vanavond in Nieuwsuur: een reportage van collega Marieke de Vries over de anti-abortusbeweging.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.