Bekijk profielpagina

Trump Weekly - vrijdag 10 augustus 2018

Revue
 
Goedemorgen, Donald Trump is op vakantie, maar de Trump Weekly niet! De tijdelijke afwezigheid van de
 

Arjen van der Horst

10 augustus · Editie #117 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Goedemorgen,
Donald Trump is op vakantie, maar de Trump Weekly niet! De tijdelijke afwezigheid van de president is overigens geen garantie voor een rustige nieuwscyclus, zoals we vorige zomer wel zagen. Trump bleef er deze week lustig op los tweeten, maar dat waren voornamelijk felicitaties voor de Republikeinse kandidaten die hun voorverkiezingen hadden gewonnen. We duiken in deze nieuwsbrief wat dieper in deze primaries en ook de special election in Ohio krijgt ruime aandacht. Verder lijkt de rechtszaak tegen Trumps voormalige campagnevoorzitter Paul Manafort in sneltreinvaart te verlopen, wat dagelijkse intrigerende getuigenissen opleverde.
Veel leesplezier!
PS Je kan ons ook volgen op Twitter: @ArjenUSA

Women Wave
De vrouwenmars in Washington op 21 januari 2017 (foto: Reuters)
Eén dag na Trumps inauguratie gingen honderdduizenden vrouwen de straat op tijdens de Women’s March in Washington. Het leverde indrukwekkende beelden op, maar veel van de deelnemers zeiden toen al: protesteren is niet genoeg. We moeten onze invloed laten gelden in het stemhokje en ons verkiesbaar stellen. Overal in het land richtten vrouwen politieke clubjes op.
Maar leidt deze beweging ook tot een tastbare politieke doorbraak? Een deel van dat antwoord zien we deze zomer. Overal in Amerika zijn er voorverkiezingen voor de tussentijdse Congresverkiezingen van november. Ook deze week waren er een aantal primaries, in onder meer Missouri en Kansas. Alles bij elkaar opgeteld heeft een recordaantal vrouwen in de voorverkiezingen gewonnen.
Er zijn nu elf vrouwelijke kandidaten in gouverneursverkiezingen en 182 vrouwen strijden voor een zetel in het Huis van Afgevaardigden (het vorige record dateerde van 2016 toen er 167 vrouwelijke kandidaten voor het Huis waren). Met nog een aantal voorverkiezingen in het verschiet zal dit aantal waarschijnlijk verder groeien.
Het zal niet verbazen dat het overgrote deel van deze vrouwelijke kandidaten Democraat is. De vrouwenbeweging was immers ook deels een anti-Trumpbeweging (en historisch gezien hebben Democraten altijd meer vrouwelijke kandidaten gehad dan de Republikeinen). Succes in de voorverkiezingen is natuurlijk geen garantie voor een overwinning in de Congresverkiezingen in november. Het valt op dat veel van de vrouwelijke Democraten kandidaat zijn in conservatieve districten, waar hun kansen minder groot zijn.
Op dit moment is een op de vijf leden van het Huis van Afgevaardigden een vrouw (ter vergelijking: in de Tweede Kamer is een op de drie parlementariërs vrouw). In de Senaat zijn er 23 vrouwen op een totaal van honderd. Met nog drie maanden te gaan tot de tussentijdse verkiezingen moet je natuurlijk voorzichtig zijn met voorspellingen, maar met het recordaantal vrouwelijke kandidaten is de kans groot dat in november stevige barsten in het glazen plafond van het Congres verschijnen.
Special Election in Ohio: zorgen voor de Republikeinen
De Republikeinse kandidaat Troy Balderson voerde afgelopen zaterdag campagne met president Trump in Ohio (foto: Reuters)
Niet alleen waren de ogen gericht op de vele voorverkiezingen, maar vooral ook op de zogeheten special election in het twaalfde district van Ohio. Op het spel stond een zetel in het Huis van Afgevaardigden. Deze verkiezing was om meerdere redenen interessant. Special elections worden gehouden als plotseling een zetel vrijkomt, meestal omdat het zittende Congreslid overlijdt of opstapt na een schandaal. Dat was nu anders. Het zittende Republikeinse Congreslid Pat Tiberi maakte begin dit jaar zijn aftreden bekend, omdat hij gewoonweg geen zin meer had. Hij had de buik vol van het harde politieke klimaat in Washington.
Normaliter zou dit de Republikeinen geen zorgen moeten baren. Het twaalfde district ligt in de buitenwijken van Columbus, die overwegend wit en conservatief zijn. In de afgelopen tachtig jaar (met een kleine onderbreking van twee jaar) kozen de inwoners van dit district steevast een Republikeinse vertegenwoordiger. De laatste keer dat de kiezers hier op een Democratische presidentskandidaat stemden was in 1916. President Trump won dit district in 2016 eenvoudig met een verschil van elf procentpunten van Hillary Clinton.
Een inkoppertje voor de Republikeinen zou je denken. Maar nee. De verkiezingen waren afgelopen dinsdag. Op het moment dat deze nieuwsbrief verschijnt, is het nog steeds “too close to call”. De Republikeinse kandidaat Troy Balderson heeft op dit moment een lichte voorsprong van 1.564 stemmen (0,9 procentpunten) op zijn Democratische tegenstander Danny O'Connor.
Omdat de verschillen zo klein zijn, moeten eerst nog alle stemmen die per post zijn uitgebracht (8.483 in totaal), geregistreerd worden om tot een officiële uitslag te komen. Op zijn vroegst is die pas op 18 augustus bekend. Als het verschil in dit eindresultaat kleiner is dan 0,5 procentpunten, volgt een automatische hertelling. Overigens, dat weerhield Trump er niet van om alvast de overwinning te vieren:
Donald J. Trump
When I decided to go to Ohio for Troy Balderson, he was down in early voting 64 to 36. That was not good. After my speech on Saturday night, there was a big turn for the better. Now Troy wins a great victory during a very tough time of the year for voting. He will win BIG in Nov.
4:59 AM - 8 Aug 2018
Trump claimt de credit voor de verkiezingszege, maar je kunt je evengoed afvragen of de president Baldersons kansen niet negatief had beïnvloed. Trump drukt onmiskenbaar zijn stempel op de Republikeinse partij (lees dit stuk en dit stuk uit The Atlantic). Hij is enorm populair onder Republikeinen en met een simpele tweet kan hij Republikeinse kandidaten maken of breken. Een positieve presidentiële tweet, een officiële endorsement van het Witte Huis of nog beter, een gezamenlijke campagnebijeenkomst met Trump: het kan allemaal je kansen verhogen. Dat effect zien we vooral in voorverkiezingen als Trump zijn voorkeur uitspreekt voor een bepaalde Republikeinse kandidaat.
Donald J. Trump
As long as I campaign and/or support Senate and House candidates (within reason), they will win! I LOVE the people, & they certainly seem to like the job I’m doing. If I find the time, in between China, Iran, the Economy and much more, which I must, we will have a giant Red Wave!
5:25 PM - 8 Aug 2018
Maar als Trumps kandidaten vervolgens de strijd aangaan met Democraten, kan zijn endorsement ook als een nadeel werken. De president mobiliseert niet alleen zijn eigen aanhang, maar ontlokt ook een stevig anti-Trump-sentiment die meer dan gebruikelijk Democraten en onafhankelijke kiezers naar de stembus trekt. In een land waar de opkomst doorgaans erg laag uitvalt bij tussentijdse verkiezingen, is de mate waarin een kandidaat zijn aanhang (of tegenstanders) naar de stembus lokt, bepalend voor de uitslag.
Eigenlijk hebben we dat gezien bij elke special election sinds de inauguratie van Trump. Het afgelopen anderhalf jaar werden in totaal tien special elections gehouden. In de meest gevallen trokken de Republikeinen aan het langste eind, maar de trend was onmiskenbaar: er was een overduidelijke swing naar de Democraten, gedreven door anti-Trump-sentiment. Gemiddeld was er een verschuiving van 16 procentpunten.
Special elections sinds Trumps inauguratie (bron: FiveThirtyEight)
Dit baart de Republikeinen uiteraard zorgen. Er zijn tal van districten waar zittende Republikeinse Congresleden er veel slechter voorstaan dan in een oerconservatief district als het twaalfde district van Ohio. Als deze trend zich herhaalt in november dan is de kans groot dat de Democraten het huis van Afgevaardigden terugpakken op de Republikeinen. Dit kan grote gevolgen hebben voor het vervolg van Trumps presidentschap. Met een meerderheid in het Huis kunnen Democraten Trumps agenda vrij eenvoudig blokkeren of zelfs een afzettingsprocedure beginnen tegen de president.
Kun je een snoeiharde leugenaar zijn en toch een betrouwbare getuige? Dat is de centrale vraag in het proces tegen Trumps voormalige campagnevoorzitter Paul Manafort. De rechtszaak is de eerste belangrijke test voor speciaal aanklager Robert Mueller. Al heeft zijn team van advocaten een bak aan papieren bewijzen verzameld en passeerden de afgelopen twee weken een hele reeks getuigen de revue, centraal staat de bekentenis van Manaforts voormalige rechterhand Rick Gates. Hij is zonder twijfel dé voornaamste getuige in de rechtszaak.
Rick Gates sloot eerder dit jaar een zogeheten plea deal met Mueller. In ruil voor een schuldbekentenis en getuigenverklaring, krijgt Gates strafvermindering. Deze week verscheen Gates voor het eerst voor de rechtbank in Alexandria, even buiten Washington. Hij getuigde dat hij tal van financiële misdrijven had gepleegd samen met zijn baas Manafort. De misdrijven dateren van de tijd dat beiden als politiek consultant werkten in Oekraïne voor de pro-Russische president Janoekovitsj. Ze verdienden miljoenen met hun werk. Toen Janoekovitsj na een volksopstand het land ontvluchtten droogden hun inkomstenbron op.
Gates verklaarde dat hij in opdracht van Manafort miljoenen had verstopt op geheime bankrekeningen op Cyprus om de lange arm van de Amerikaanse belastingdienst te ontduiken. (Een voormalige accountant van Manafort had eerder al tijdens de rechtszaak verklaard dat Manafort zijn belastingaangifte had vervalst). Met de miljoenen die Manafort zo bespaarde, financierde hij een luxueuze levensstijl. Gates bekende ook dat hij geld van Manafort had gestolen.
De zaak valt of staat bij de perceptie van de juryleden: geloven zij dat Gates een betrouwbare getuige is? Gates had immers al bekend dat hij in de eerste verhoren gelogen had tegen de FBI. Onder druk van Manaforts advocaten bekende Gates dat hij een aantal buitenechtelijke affaires had gehad. “Was de openbare aanklager op de hoogte van deze affaires”, luidde de vraag. De tactiek van Manaforts advocaten was duidelijk. Ze suggereerden dat Gates nog steeds niet volledig open kaart speelt met de speciaal aanklager en daarom niet te vertrouwen is.
Wat heeft dit alles te maken met het onderzoek van speciaal aanklager Mueller naar Russische inmenging met de Amerikaanse presidentsverkiezingen? Allereerst is het mandaat van Mueller bijzonder breed. “If the Special Counsel believes it is necessary and appropriate, the Special Counsel is authorized to prosecute federal crimes arising from the investigation of these matters”, staat er in de brief die onderminister van Justitie Rosenstein in 2016 opstelde. Met andere woorden: elk misdrijf dat Mueller in zijn onderzoek op zijn pad komt, kan hij laten vervolgen, ongeacht of het iets te maken heeft met het Rusland-onderzoek.
Je zou kun stellen dat Mueller simpelweg zijn opdracht uitvoert. Maar uiteraard speelt er veel meer mee. Manafort is potentieel een cruciale ooggetuige in de pogingen van de Russen om de verkiezingen te beïnvloeden en de mogelijke belemmering van de rechtsgang door president Trump. Als Manafort veroordeeld wordt, verdwijnt hij waarschijnlijk voor de rest van zijn leven achter de tralies. Mueller gebruikt de rechtszaak natuurlijk om Manafort alsnog te dwingen tot medewerking met zijn onderzoek.
Paul Manafort en zijn voormalige rechterhand Rick Gates (foto: Reuters)
Moet Trump de New York Times kunnen opdoeken?
Ja, zegt een aanzienlijk deel van de Republikeinen. Bijna de helft is het eens met Trumps stelling dat de Amerikaanse nieuwsmedia de “vijand van het volk” zijn. Republikeinen kreeg in een peiling van Ipsos ook de vraag voorgelegd of de president media in de ban mag doen. Ruim vier op de tien Republikeinen vindt dat “de president de bevoegdheid moet hebben om media te sluiten die zich schuldig maken aan slecht gedrag". Op de vraag of Trump specifieke media zoals de New York Times, de Washington Post en CNN moet verbieden, zei een bijna kwart van de Republikeinen ‘ja’.
Trump trad tijdens de verkiezingscampagne geregeld op in de show van Alex Jones
En mogen internetbedrijven andere media de mond snoeren?
Die vraag is misschien nog interessanter dan de vraag of Trump het mag doen. Dit is namelijk geen hypothetische kwestie meer na het besluit van Apple, Google, Facebook en Spotify om Alex Jones van hun platformen te gooien. Jones is een van de bekendste verspreiders van complottheorieën in Amerika. Via zijn website Infowars slingert hij de meest bizarre en haatzaaiende onwaarheden de wereld in, maar vele miljoenen Amerikanen geloven echt wat hij rondbazuint.
Een kleine bloemlezing uit de onzin die hij verspreidt:
  • Bij de schietpartij in de basisschool Sandy Hook in 2012 kwamen 26 peuters en leraren om het leven. Dader was een 20-jarige man die zware psychische problemen had. Volgens Alex Jones was de schietpartij echter een geheim complot van de regering Obama, die de afschuw over het bloedbad wilde misbruiken om strengere wapenwetten in te voeren.
  • Alex Jones roept al jaren dat de Amerikaanse regering achter de aanslagen van 11 september zit. Ook zou de Amerikaanse overheid de ware dader zijn achter de bomaanslag op een federaal overheidsgebouw in Oklahoma in 1995.
  • De gifgasaanval van de Syrische regering op het plaatje Khan Shaykhun in 2017, waarbij meer dan zeventig mensen om het leven kwamen, was volgens Jones een zogenaamde ‘false flag operation’. De aanval was in werkelijkheid uitgevoerd (aldus Jones) door de geheime militie White Helmets. De White Helmets zouden een aftakking zijn van Al-Qaeda, die gefinancierd wordt de Amerikaans-Hongaars miljardair George Soros.
  • Over de schietpartij bij een school in Florida eerder dit jaar beweerde Jones dat een van de overlevenden een zogeheten “crisis actor” was en niet een scholier. Hij zou als acteur zijn ingehuurd om het drama aan te dikken.
Jarenlang opereerde Alex Jones in de marge, maar met de opkomst van sociale media bereikte Jones een steeds groter publiek. Zijn website Infowars krijgt maandelijks miljoenen hits. Even belangrijk was de steun die hij van Donald Trump kreeg. Trump trad vaak op in de shows van Jones. De president verspreidde vaak de onzinverhalen van Jones en andersom promootte Jones de complottheorieën van Trump. Bekendste voorbeeld is natuurlijk de racistische Birther Theory, die stelt dat Barack Obama niet in Amerika was geboren, maar in Kenia en daarom nooit president had mogen worden. Trump was de grootste aanjager van deze theorie. Pas in 2016 zou Trump erkennen dat Obama in Amerika was geboren.
Veel Amerikanen zullen zeggen: good riddance. Het is een prima besluit dat Apple, Facebook, Spotify en Google hem weren. Jones heeft onvoorstelbaar leed aangericht met zijn samenzweringstheorieën en bijgedragen aan de polarisering en verharding van het politieke debat.
Maar het besluit roept ook andere vragen op. Mogen Apple, Google en andere sociale media eigenlijk bepalen wie wel en niet zijn meningen mag verkondigen op het internet? Zeker in Amerika, waarin de vrijheid van meningsuiting stevig verankerd is in de grondwet, is dat een gevoelige zaak (al is het een misvatting dat het illegaal is wat deze techbedrijven nu doen met Alex Jones).
Nu zou je kunnen zeggen: de New York Times bepaalt toch ook zelf wie aan het woord komen in zijn verhalen. Maar er is een belangrijk verschil. De New York Times wordt gelezen door enkele miljoenen mensen. Bij Facebook heb je het al over miljarden gebruikers. In de wereldwijde verspreiding van informatie vervullen Facebook, Google en Apple een spilfunctie. De New York Times niet.
Alles draait om de vraag wat websites als Facebook en YouTube eigenlijk zijn. Zijn het media zoals de New York Times? Of zijn ze eerder een telecombedrijf dat consumenten faciliteert in hun communicatie, zoals telefoonbedrijven dat eigenlijk ook doen? Als we die laatste definitie hanteren, zouden we het meteen ontoelaatbaar vinden als een bedrijf als KPN bepaalt wie wel en niet de telefoon mag gebruiken om mensen te bellen.
Bovendien zijn bedrijven als Google en Apple nagenoeg monopolies. Is het wel verstandig dat deze bedrijven de arbiter zijn van het vrije woord? Het is een terechte vraag, waar we niet eenvoudig een antwoord op kunnen formuleren. De bittere ironie is dat bedrijven als Google en Facebook een cruciale rol hebben gespeeld bij de verspreiding van nepnieuws en samenzweringstheorieën, zoals die van Jones. Hun besluit om Alex Jones te weren is ongetwijfeld een reactie op de aanzwellende kritiek dat ze ruim baan hebben gegeven aan misinformatie. Maar met hun besluit betreden ze meteen nieuw glad ijs (lees ook dit stuk en dit stuk).
Leestip: de opkomst en ondergang van Paul Ryan
Paul Ryan (foto: Reuters)
Je bent 48 jaar oud, al twintig jaar congreslid, en nu de tweede in lijn om de president op te volgen mocht er iets met hem gebeuren en de drie na machtigste Republikein in Washington D.C. En dan stop je ermee. Het is het verhaal van Paul Ryan, de leider van de Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden. In april kondigde Ryan aan niet opnieuw verkiesbaar te zijn in november. Hij wil meer tijd doorbrengen in Wisconsin, bij zijn opgroeiende tienerdochters.
Ryan maakte carrière als ‘deficit hawk’ met pleidooien voor een kleine overheid zonder begrotingstekort en een verlaging van de belastingen. Eind vorig jaar sleepte hij zijn grote wens binnen met Trumps grote belastingverlaging. Alleen werd de overheid niet kleiner om die vermindering van inkomsten te compenseren. Een gigantisch begrotingstekort is het resultaat.
Ryans droom ligt in duigen, maar in een afscheidsinterview met The New York Times Magazine laat hij niets van berouw merken:
“I’m very comfortable with the decisions I’ve made,” he told me. “I would make them again, do it again the same way.”
Tijdens de campagne van Trump bewaarde Ryan afstand tot de toekomstig president. Ook Trump koesterde weinig liefde voor de institutionele politicus:
“Trump used to call Ryan “Boy Scout.” “I thought it was a compliment,” said Ryan, a former altar boy and habitual people-pleaser. But after the Republican-controlled Congress passed a few bills Trump announced to Ryan that he would stop using the nickname. “So I guess he meant it as an insult all along,” the speaker said. “I didn’t realize.” Ryan shrugged.”
Ook nu nog houdt Ryan afstand tot de president. Critici vinden dat hij vaker in had moeten gaan op tweets en acties van Trump, zoals de persconferentie van Trump en Poetin:
“Oh, really,” Ryan said, looking startled for a second. It has to be deflating, on some level, to spend years fashioning yourself as one of the Republican Party’s thought leaders, only to see your position routed by a troll with a killer Twitter following. “I thought it was a really bad press conference,” Ryan said. He said again that Trump just loves to troll “you guys.” I asked him if he derived any enjoyment from watching “you guys” being so expertly trolled. Not really, Ryan said. “I don’t think like that, and I don’t act like that,” he said. Trump “just wants to see your heads explode, and he just wants you to spend the next 12 hours talking about this.”
Dat Ryan de geschiedenisboeken in zal gaan als de man die een brandende hoofdstad ontvluchtte, daar heeft hij vrede mee.
Een dankwoord...
De afgelopen maanden leverde onze stagiair Victor Pak tal van bijdragen aan de Trump Weekly. De afgelopen weken nam hij zelfs de nieuwsbrief tijdens mijn vakantie in zijn geheel over. Mijn dank is groot en ik hoop dat jullie plezier hebben gehad aan de ongehinderde voortzetting van de Trump Weekly. Helaas gaat Victor Washington weer verlaten. In zijn allerlaatste bijdrage blikt hij terug op de maanden die hij in Amerika heeft doorgebracht.
Victor Pak: De uitdaging van Amerika
Trump-aanhangers bij een verkiezingsbijeenkomst in Ohio, afgelopen zaterdag
Wie met een camera en plopkap naar een campagnebijeenkomst van Trump in Ohio gaat, verwacht reacties over “fake news media” en het uitjoelen zoals CNN binnen in de zaal overkomt. De reactie “Dutch news, that’s awesome” lag niet in de lijn der verwachting. Evenmin om verhalen te horen over ooms, neven en zussen die Amsterdam zo geweldig vonden. Het is de paradox van het Trumptijdperk, waarin vijandbeelden alom aanwezig zijn en de waarheid ver te zoeken is. 
Amerika is versplinterd en staat voor gigantische uitdagingen. Het tijdperk Trump is geen onverwachte gebeurtenis. De schrijver George Packer had verwacht dat Obama de trendbreuk zou zijn voor het land dat verstrikt was geraakt in eindeloze oorlogen in het Midden-Oosten en zich in een economische crisis bevond. Die crisis is inmiddels opgelost, met economische groei van vier procent. Maar of de ‘average Joe’ daar iets van merkt is de vraag. En de oorlog in Afghanistan is nog steeds gaande. 
De verkiezing van Trump werd uiteindelijk de echte trendbreuk met de maatschappij en mogelijk zelfs met de wereldorde die sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog is opgebouwd. Trump beloofde Amerikaanse instanties af te breken en anderen uit te breiden of in dienst te stellen van de witte Amerikaan. In vier maanden Trump Weekly kwamen talloze van die verhalen voorbij, naast beledigingen aan iedereen die de president niet aanstaat.  
Ook werd het wreedste beleidsstuk ingevoerd van Trumps presidentschap. Nog altijd zijn er honderden kinderen gescheiden van hun ouders en zijn er talloze vermiste dossiers. Zowel de kinderen als ouders doorstaan gruwelen die ongekend zijn. In de ‘opvangkampen’ krijgen zij te maken met seksueel misbruik, bedorven eten en gebrek aan (psychologische) hulpverlening. Het is een verhaal dat inmiddels bijna vergeten lijkt, verdronken in de tweets en verhalen die de president dagelijks de wereld inpompt. 
Want naast deze gebeurtenis werd in de afgelopen vier maanden ook voor het eerst een vrouw benoemd als baas van de CIA, ging een rechter van het hooggerechtshof met pensioen, sprak Trump eerst met Kim Jong-un, premier Rutte en later met Vladimir Poetin, ruziede hij met NAVO-lidstaten en de G7, ontketende Trump een handelsoorlog met China en werd hij verraden door zijn voormalige advocaat. 
Dat is de worsteling waar media, maar eigenlijk iedere Amerikaan vandaag de dag mee te maken heeft. Er zijn talloze verhalen die vragen om aandacht, zonder dat simpelweg de tijd of capaciteiten beschikbaar zijn er verslag van te doen. Dankzij al die incidentele gebeurtenissen raakt het verhaal van de Amerikaan zelf verloren. 
En daar is al zo weinig aandacht voor. De journalistieke sector in Amerika is gehalveerd, lokale gemeenschappen zitten zonder pers en Trumps aantrekkingskracht zit in zijn verhaal voor de Amerikaan die zich vergeten voelt. Met sociale media als heilige graal van de nieuwsvoorziening voor veel Amerikanen maakt dit het land kwetsbaar voor beïnvloeding van buitenaf, maar bovenal voor het verlies van gedeelde waarden en waarheden.
Packer roept inmiddels op massaal te gaan stemmen op 6 november tijdens de tussentijdse verkiezingen. Het verkiezen van vertegenwoordigers die de waarheid eer aan doen is volgens hem het enige wat Trumps consolidatie van de macht nog in de weg staat. Of Packers vrees voor de democratische toekomst van Amerika terecht is, is de vraag. 
Amerika is uiteindelijk het land dat overeind bleef zelfs toen voor het eerst een president stierf in het ambt en er ondanks veel gesteggel toch een opvolger kwam. Of toen na 37 presidentschappen er een uit min of meer eigen wil vroegtijdig vertrok en de bevolking uiteindelijk altijd zijn stem laat horen als het zijn eigen beleidsmakers niet meer ziet zitten.  
Voor veel Amerikanen was in november 2016 het steunen van Trump de manier om de stem te laten horen. En in november kunnen zij hun keuze heroverwegen. Tijdens Trumps speech in Ohio liep de zaal leeg vermoedelijk wegens de hitte, maar ook omdat Trump zijn bekende mantra’s herhaalde. Over enkele maanden zullen de Amerikaanse kiezers hun president de waarheid aandoen.

Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.