Bekijk profielpagina

Trump Weekly - vrijdag 1 december

Revue
 
Goedemorgen!Dit zijn de weken dat je eigenlijk een Trump Daily kan optikken. Er gebeurde weer van all
 

Arjen van der Horst

1 december · Editie #87 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Goedemorgen!
Dit zijn de weken dat je eigenlijk een Trump Daily kan optikken. Er gebeurde weer van alles in Washington. De Republikeinen komen een stap dichter bij de verwezenlijking van hun lang gekoesterde wens de belastingen te verlagen. De dagen van minister Tillerson van Buitenlandse Zaken lijken geteld. En Trump ging helemaal los op Twitter. 
Veel leesplezier!

De Republikeinse droom
Cartoon: Paul Fell / cartoonstock.com
Op het moment dat jullie deze nieuwsbrief ontvangen, had de Senaat moeten stemmen over een lang gekoesterde droom van de Republikeinen: een drastische verlaging van de belastingen. Het gaat erom spannen. De Republikeinen hebben een flinterdunne meerderheid in de Senaat en kunnen elke stem gebruiken. De voortekenen waren aanvankelijk gunstig voor de GOP,  maar op het allerlaatste moment kwam er een kink in de kabel. Mogelijk komt er later vandaag alsnog een stemming. 
De laatste grote belastinghervorming dateert van de jaren tachtig onder Ronald Reagan. Sindsdien heeft elke president een poging gewaagd, maar telkens liepen ze stuk op de complexiteit van het Amerikaanse belastingstelsel. Succesvolle belastinghervormingen vergen jaren van voorbereiding, maar de Republikeinen proberen het nu in enkele maanden af te ronden (de reden voor de haast is de naderende government shutdown). Als ze dat lukt, zou het een prestatie van formaat zijn. 
Al eerder stemde het Huis van Afgevaardigden in met een eigen versie van een belastinghervorming. De plannen van de Senaat en het Huis zijn in grote lijnen hetzelfde. De vennootschapsbelasting gaat fors omlaag (van 35% naar 20%), er komt een stevige verhoging van de belastingvrije voet en tal van aftrekposten sneuvelen. 
Maar er zijn ook cruciale verschillen. In het plan van de Senaat verdwijnt de verzekeringsplicht van Obamacare (het zogeheten individual mandate), terwijl het Huis die ongemoeid laat. De Senaat en het Huis hebben ook verschillende ideeën over welke aftrekposten moeten verdwijnen. De Senaat wil zeven belastingschijven handhaven voor de inkomstenbelasting, het Huis wil ze terugbrengen naar vier schijven. 
Notoire twijfelaar senator John McCain stemt voor het Republikeinse belastingplan (foto: Reuters)
De rijken profiteren het meest
Als de Senaat instemt met het plan is de belastingverlaging nog geen feit. Het Huis en de Senaat moeten eerst hun verschillende versies op elkaar afstemmen en ze vervolgens gieten in een nieuw voorstel. Beide kamers van het Amerikaanse Congres moeten dan opnieuw stemmen voordat het wetsvoorstel op het bureau van de president belandt. (Het Huis van Afgevaardigden kan ook voor een versnelde route kiezen door in te stemmen met het Senaatsplan zonder wijzigingen, maar Republikeinse leiders hebben al aangegeven dat ze dat niet van plan zijn).
Beide plannen hebben zwakke plekken. Met name de grote verlaging van de vennootschapsbelasting slaat een gat in de begroting van vele honderden miljarden dollars. Voor de Republikeinen is dat geen probleem. Ze zeggen dat de belastingverlaging zichzelf terugbetaalt. Lagere belastingen leiden tot meer economische groei, investeringen en banen, die op hun beurt tot hogere belastinginkomsten leiden. Kortom, de belastingverlaging betaalt zichzelf terug, zo is de gedachte. Het probleem is alleen dat deze trickle down economics zich nog nooit bewezen heeft. Volgens de laatste berekeningen van het Congres betaalt het belastingplan zichzelf slechts deels terug en zal het begrotingstekort met $1000 miljard oplopen.
Bovendien profiteren de grote bedrijven en de allerrijksten het meest van de Republikeinse plannen volgens verschillende studies (zie hier en hier). De lagere inkomensklassen worden er nauwelijks beter van en in sommige gevallen gaan ze erop achteruit. Het heeft mogelijk verregaande gevolgen voor het onderwijs, de gezondheidszorg en het openbaar vervoer, aldus deze analyse van de New York Times. Het staat haaks op de verkiezingsboodschap van president Trump die beloofde op te komen voor de “vergeten mannen en vrouwen” van Amerika. De president profiteert bovendien persoonlijk van de belastingverlaging.
Trump heeft waarschijnlijk maling aan die kritiek. De president is er nog steeds niet in geslaagd om wetgeving van betekenis door het Congres te loodsen en hij hunkert naar een overwinning. Als hij zijn handtekening kan zetten onder de wet, kan niemand meer zeggen dat deze president niets voor elkaar krijgt. 
Rexit
Minister Tillerson van Buitenlandse Zaken (foto: Reuters)
De New York Times onthulde donderdag dat de dagen van Rex Tillerson als minister van Buitenlandse Zaken zijn geteld. Trump is van plan hem binnen enkele weken te vervangen door CIA-directeur Mike Pompeo. Het is onduidelijk of Tillerson zelf bereid is op te stappen, maar het lijkt erop dat het Witte Huis dit plan bewust heeft laten lekken om een signaal te geven aan Tillerson. Niet lang na de publicatie in de New York Times bevestigden ook andere Amerikaanse media het verhaal.
Het was geen geheim dat het niet boterde tussen Tillerson en Trump (lees ook dit verhaal). Tillerson was vaak gefrustreerd over de onkunde van de president en noemde hem afgelopen zomer nog een “moron”. Trump op zijn beurt ondermijnde geregeld zijn minister van Buitenlandse Zaken openlijk. Een berucht moment was twee maanden geleden toen de spanningen opliepen tussen Amerika en Noord-Korea. Tillerson liet weten dat hij nog altijd op zoek was naar een diplomatieke oplossing. Trump reageerde prompt op Twitter en zei dat het verspilde moeite was. 
Als Tillerson opstapt, laat hij een totaal gedemotiveerd ministerie achter (lees ook dit ontluisterende verhaal). De president hecht weinig waarde aan diplomatie en is van plan het budget van Buitenlandse Zaken met eenderde te korten. Een aantal topdiplomaten is uit onvrede opgestapt en tal van belangrijke functies zijn nog steeds niet vervuld. De relatie tussen Tillerson en zijn personeel was bijzonder kil en het ministerie kwam vaak stuurloos over. 
You're fired!
Anthony Scaramucci hield het slechts een week vol in het Witte Huis (foto: Reuters)
Met het vertrek van Tillerson zou Trump opnieuw een prominent lid van de regering verliezen. Het is tekenend voor het chaotische en tumultueuze eerste jaar van Trump, waarin tal van kabinetsleden het veld ruimden.
  • De president zit nog niet in het Witte Huis of zijn beoogde directeur communicatie Jason Miller stapt op 25 december 2016 op na onthullingen over een affaire. 
  • Op 31 januari ontslaat Trump de waarnemend minister van Justitie, nadat ze weigert het inreisverbod uit te voeren.
  • Trump ontslaat op 13 februari zijn Nationale Veiligheidsadviseur Michael Flynn. Flynn had gelogen over zijn contacten met de Russen.
  • De president ontslaat op 9 mei FBI-directeur Comey. Zijn ontslag leidt uiteindelijk tot de aanstelling van een speciale aanklager in het Ruslandonderzoek. 
  • Op 27 juni stapt Witte Huis-woordvoerder Sean Spicer op uit protest tegen de aanstelling van de flamboyante Anthony Scaramucci als directeur communicatie.
  • Na een slopende loopgravenoorlog in het Witte Huis ruimt chef-staf Reince Priebus op 28 juli het veld. Minister Kelly van Binnenlandse Veiligheid volgt hem op.
  • Niet lang daarna volgt Scaramucci richting de exit. Na een turbulente week waarin hij de oorlog verklaarde aan adviseur Steve Bannon en Reince Priebus werkt Kelly hem op 31 juli de deur uit 
  • Kelly maakt ook korte metten met Trumps consigliere Steve Bannon die op 18 augustus wordt ontslagen.
  • Een week later, op 25 augustus, volgt ook Witte Huis-adviseur Sebastian Gorka
  • Op 29 september stapt minister Price van Gezondheidszorg op, nadat Politico onthult hoe de minister dure chartervluchten huurde op kosten van de belastingbetaler.
We want Moore
De Republikeinse Senaatskandidaat Roy Moore (foto: Reuters)
Roy Moore, die beschuldigd is van ontucht en aanranding van minderjarigen, heeft zich hersteld in de peilingen in Alabama. Volgens de laatste drie peilingen loopt de omstreden Senaatskandidaat weer voor op zijn Democratische tegenstander Doug Jones. Nog niet zo lang geleden waren zulke beschuldigingen een genadeklap voor de carrière van elke politicus, maar in het hypergepolariseerde Tijdperk van Trump gelden andere mores. 
Moore doet de beschuldigingen af als een complot van het Republikeinse establishment of een heksenjacht van de linkse media. Veel kiezers in Alabama lijken hem te geloven en zijn zelfs méér geneigd op hem te stemmen door alle beschuldigingen. Andere Republikeinse kiezers wijzen de beschuldigingen niet af, maar stemmen desalniettemin op Moore. Alles beter dan een Democraat in Senaat, zo is hun overtuiging.
Eén peiling is veelzeggend over die nieuwe politieke cultuur. Alabama is een diepreligieuze staat waarvan de helft van de bevolking zich als “evangelical” identificeert. In 2011 kregen evangelicals de vraag voorgelegd of “immoreel” gedrag verenigbaar is met een publieke functie. Bijna driekwart antwoordde dat het onmogelijk is. Diezelfde vraag werd dit jaar opnieuw gesteld. Nu zegt slechts 30 percent dat het onverenigbaar is. 
#MeToo.... #NotInPolitics
De Democratische senator Al Franken heeft zijn excuses aangeboden voor seksueel wangedrag, maar weigert op te stappen (foto: Reuters)
In een eerdere Trump Weekly constateerden we al dat #MeToo de Amerikaanse politiek heeft bereikt. We weten nu dat Congresleden voor $17 miljoen aan zaken hebben geschikt na klachten van ongewenste intimiteiten en ander wangedrag. Een op de zes vrouwelijke Congresmedewerkers zegt dat ze het slachtoffer zijn geweest van al te handtastelijke collega’s. De klachtenprocedures voor ongewenste intimiteiten op Capitol Hill zijn hopeloos inadequaat. Ruim 1500 parlementaire medewerkers hebben daarom een brief ondertekend waarin ze een hervorming van de procedures eisen.
Wat opvalt zijn de verschillende reacties op alle beschuldigingen. Inmiddels hebben meerdere prominente journalisten en Hollywoodsterren hun baan verloren na beschuldigingen van seksueel wangedrag. Zo werd deze week de bekende NBC-presentator Matt Lauer ontslagen. Maar voor de politiek gaat die vlieger kennelijk niet op. Moore is nog steeds kandidaat. Trump is president. De Democraten Franken en Conyers weigeren hun zetel op te geven. 
Tweet van de Republikeinse commentator Ana Navarro
Leestip: de valkuilen voor de media
Screenshot van geheime opnames die de Washington Post maakte van een gesprek met Project Veritas-activiste Jaime Phillips
De Washington Post publiceerde begin deze week dit opzienbarende verhaal. Het liet zien hoe ver Amerikaanse activisten gaan om de mainstream media te ondermijnen. Hoofdrolspeler in dit verhaal is een organisatie met de Orwelliaanse naam Project Veritas, een initiatief van de rechtse activist James O'Keefe. Met undercoveroperaties en suggestief gemonteerde video’s probeert hij media en linkse organisaties in diskrediet te brengen
O'Keefe richtte zijn pijlen op de Washington Post toen de krant met onthullingen kwam over het seksuele wangedrag van Roy Moore. Een dag na de eerste publicatie zette Project Veritas een val uit voor de Washington Post. Een medewerkster benaderde een journalist van de krant met het verhaal dat ook zij was misbruikt door Roy Moore. Sterker nog, Moore had haar zwanger gemaakt en gedwongen een abortus te laten plegen.
Dit was een verzonnen verhaal. O'Keefe hoopte dat de Washington Post dit nepverhaal zou plaatsen, zodat het de krant kon beschuldigen van fake news en twijfel kon zaaien over de vrouwen die Moore beschuldigden. De Washington Post trapte er niet in. De journalist had al snel in de gaten dat er iets niet klopte aan het verhaal van de vrouw. Vervolgens zette de krant zelf een val uit voor Veritas.
Uiteindelijk heeft O'Keefe de Washington Post een dienst bewezen. De mislukte stunt liet juist zien hoe degelijk de krant te werk gaat.
Noord-Korea: verder en hoger
Een intercontinentale ballistische raket van Noord-Korea (foto: Reuters)
Met elke raketlancering lijkt Noord-Korea opnieuw een grens te verleggen. Afgelopen dinsdag schoot het regime een intercontinententale ballistische raket de lucht in. De raket kwam hoger en verder dan bij alle voorgaande testen. In theorie kan Noord-Korea nu Washington DC bereiken met zijn wapens (al is het maar de vraag of het een kernkop kan dragen).
Opvallend was de reactie van de Amerikaanse regering. Trump dreigde eerder nog met “fire and fury” te reageren op de Noord-Koreaanse provocaties. De president reageerde nu een stuk ingetogener. “We’ll take care of it”, zei hij tijdens een persmoment in het Witte Huis, zonder precies uit te leggen wat dat betekende. Minister Mattis van Defensie, die naast Trump zat, beperkte zich tot een feitelijke opmerking. “North Korea launched an intercontinental ballistic missile. It went higher, frankly, than any previous shot they’ve taken.”
Bullshit du jour: another day at the office
Het is een voortdurende worsteling hoe je als journalist moet omgaan met de tweets van Trump. De president provoceert, verspreidt allerlei onwaarheden, beledigt hele bevolkingsgroepen en heeft een voorliefde voor samenzweringstheorieën. Door er aandacht aan te schenken, geef je ook aandacht aan alle onzin die hij rondslingert. Maar als je zijn tweets negeert, normaliseer je zijn uitspraken. En het is allerminst normaal wat de president doet.
Afgelopen woensdag bereikte zijn tweets een nieuw niveau (jawel, dat is nog steeds mogelijk). Binnen een tijdsbestek van een paar uur kwamen alle bovengenoemde elementen (onwaarheden, provocatie, samenzweringstheorieën, belediging) aan bod. Trump begon zijn dag met het retweeten van een drietal berichten van de Britse extreem-rechtse groepering Britain First die provocerende video’s over moslims plaatste.
  
Britain First is een marginale groep in het Verenigd Koninkrijk, die zelden aandacht krijgt in de Britse media. Jayda Fransen, de vice-voorzitter van Britain First, was dan ook in haar nopjes met de retweets van de Amerikaanse president. De meeste aandacht ging uit naar deze video die eerder werd gepubliceerd door de Nederlandse site Dumpert. Volgens Fransen was hierop te zien hoe een moslimimmigrant een Nederlandse jongen met krukken in elkaar sloeg.
Zoals Geenstijl en de Telegraaf al eerder berichtten, was de dader (die inmiddels is veroordeeld en bestraft) geen immigrant en ook geen moslim. Het leidde tot de ongebruikelijke actie van de Nederlandse ambassade in Washington om Trump terecht te wijzen. 
Ook de Britse regering reageerde met afschuw op de retweets van Trump. Een woordvoerder van premier Theresa May: 
“Britain First seeks to divide communities by their use of hateful narratives that peddle lies and stoke tensions. They cause anxiety to law-abiding people. British people overwhelmingly reject the prejudiced rhetoric of the far right which is the antithesis of the values this country represents, decency, tolerance and respect.”
Zelfs Paul Joseph Watson van samenzweringssite Infowars (doorgaans cheerleader van alles wat Trumpiaans is) vond het geen handige actie van de president. 
Daar bleef het niet bij die dag. Een paar uur later suggereerde hij dat een bekende tv-presentator achter de moord zat van een collega (een samenzweringstheorie die compleet weerlegd is uiteraard).
Zo krabde menig Amerikaan zich weer achter de oren. Maar voor de president was het another day at the office. Of zoals de Witte Huis-woordvoerster het omschreef: de tweets van de president waren bedoeld om de discussie over terreurdreiging “naar een hoger plan te tillen”.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.