Bekijk profielpagina

Trump Weekly - Alaska Special - zaterdag 14 september 2019

Revue
 
Goedemorgen en Ullaakuut! Deze keer krijgen jullie niet de gebruikelijke Trump Weekly met het laatste
 

Arjen van der Horst

14 september · Editie #160 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Goedemorgen en Ullaakuut!
Deze keer krijgen jullie niet de gebruikelijke Trump Weekly met het laatste nieuws uit politiek Washington (nou, vooruit een klein hoofdstukje dan). Deze nieuwsbrief staat geheel in het teken van onze reportagereis naar Alaska. Cameraman Remco Bikkers en ondergetekende verbleven een paar dagen bij de Gwich’in-stam, diep in de wildernis van Alaska. Daarna trokken we door naar Utqiagvik in poolcirkel, de meest noordelijk bewoonde punt van de Verenigde Staten.
Deze gebieden zijn een frontlinie geworden in de strijd tegen klimaatverandering. Niet alleen zijn de gevolgen van klimaatverandering hier zichtbaar, er woedt ook een fel gevecht over de grote minerale rijkdommen in de beschermde natuurgebieden van Alaska. Deze strijd leidt tot diepe verdeeldheid bij de oorspronkelijke bewoners van deze prachtige regio. Daarmee is Alaska een microkosmos voor de felle klimaatdiscussies die we overal op aarde zien. Mede aan de hand van foto’s zal ik deze botsing proberen uit te leggen.
Veel lees- en kijkplezier!
De nieuwsbrief heeft een lengte van 2.000 woorden met een leestijd van 11-12 minuten
U kunt ons ook volgen op Twitter: @ArjenUSA
PS Deze nieuwsbrief is tijdens mijn terugreis met grote vermoeidheid opgetikt, dus bij voorbaat excuses voor de tikfouten! 😉

Een frontlinie in de wildernis
Hierboven zien jullie het Arctic National Wildlife Refuge, het grootste beschermde natuurreservaat van de Verenigde Staten. Het gebied, dat ruwweg twee keer zo groot is als Nederland, ligt in het noordoosten van Alaska, ingeklemd tussen de kust van de Noordelijke IJszee en de majestueuze bergen van de Brooks Mountain Range. 
Aan de rand van de het natuurreservaat ligt Arctic Village, een piepkleine nederzetting van de Gwich’in-stam die 145 leden telt. De Gwich’in leven zoals ze dat al vele honderden jaren doen. Ze jagen, vissen en verzamelen bessen in de uitgestrekte bossen, meren en toendra’s van Alaska. 
Hun belangrijkste bron van voedsel is de kariboe (rendier). Voor hen zijn rendieren meer dan alleen een bron van voedsel en noodzakelijke proteïnen. De kariboes en de Gwich’in zijn één: hun ziel en hart verbonden met de rendieren, zoals verschillende stamleden mij vertelden. Als het goed gaat met de rendieren, dan gaat het goed met de stam, en andersom. Zij noemen zich niet voor niets het Volk der Kariboes. Hun angstbeeld is het lot van de wilde bizons, die nagenoeg verdwenen zijn uit de prairies van de Verenigde Staten. De Gwich’in zijn ervan overtuigd dat met het verdwijnen van de bizons hun indianenbroeders in de rest van Amerika ten dode waren opgeschreven. Zij willen dit lot voorkomen.
Hierboven zie je Charlie Swaney (61), de voornaamste jager van Arctic Village. Jagen zit in zijn bloed. Op zijn negende doodde hij zijn eerste eland. Toen hij elf jaar was schoot hij zijn eerste rendier dood. De maand september is het belangrijkste jachtseizoen voor de Gwich’in. Tienduizenden rendieren trekken dan door het leefgebied van de Gwich’in. In deze periode leggen ze voorraden vlees aan voor de koude wintermaanden.
Deze maand is Charlie vooral in zijn kamp in de bergen te vinden. Het dient als uitvalsbasis voor de jacht. Voor hem is er geen mooiere plek dan dit deel van Alaska. “Waar zie je dit nog? Er zijn nog maar weinig plekken op aarde als deze.” Hij heeft maar één wens. “Ik wil dat toekomstige generaties net zoals wij van de natuur kunnen leven. Is dat te veel gevraagd?”
Het antwoord op die vraag is bijna retorisch. Charlie zag hoe de afgelopen decennia de natuur in snel tempo veranderde. De opwarming van het poolgebied gaat twee keer sneller dan in de rest van de planeet. Gletsjers verdwijnen en het permafrost (de permanent bevroren toendrabodem) ontdooit. De gevolgen daarvan waren overduidelijk zichtbaar tijdens ons bezoek aan Arctic Village. Bomen in de naaldbossen komen scheef te staan in de zachte bodem. De zandwegen in en rond Arctic Village (verharde wegen bestaan er niet) zakken weg. Steeds meer meren drogen uit.
Het was sowieso een extreme zomer in Alaska. Hitterecord na hitterecord werd gebroken. Het was droger dan ooit. Er was massale zalmsterfte, omdat de rivieren te warm waren en daardoor te weinig zuurstof bevatten voor de vissen. In één weekend telde de National Weather Service tientallen blikseminslagen in de buurt van de Noordpool, wat normaal een extreem zeldzaam fenomeen is. Die blikseminslagen leidden tot een recordaantal branden in de boreale bossen van Alaska. Ook andere poolgebieden in Canada en Rusland hadden hieronder te lijden.
De traditionele manier van leven van de Gwich’in staat dan ook onder steeds grotere druk. Hierboven zie je Gideon James, een van de oudste inwoners van Arctic Village. In deze gemeenschap ga je nooit met pensioen. Hij helpt nog altijd bij te slachten van de rendieren. In zijn woning maakt hij van rendierhuid en botten trommels en kunstvoorwerpen, die de stam gebruikt bij feesten en ceremonies. Hij maakt zich boos over hoe de mensheid omgaat met de natuur. De Gwich'in betalen in zijn ogen de prijs voor het wangedrag van anderen.
Maar wordt er naar de Gwich’in geluisterd? In ieder geval niet door de federale regering. President Trump maakte deze week bekend dat hij de gehele kuststrook van het Arctic National Wildlife Refuge wil opengooien voor olie- en gasboringen. Sarah James is een van de stamoudsten van Arctic Village en maakt zich grote zorgen. Ze is hierboven te zien in het kamp van Galen Gilbert, de chief van de Gwich’in. Ze beschrijft hoe ze in harmonie met de natuur leven. “Wij gebruiken alles en verspillen niks. De rendieren geven ons voedsel, kleding en instrumenten. Het is cruciaal voor onze traditionele manier van leven.”
Arctic Village is niet zo arctic meer
In haar rookhok snijdt Sarah twee rendierkarkassen in stukken. Door het vlees te roken kan ze het langer goed houden. Dat roken is noodzakelijk geworden. Normaliter liggen de temperaturen onder het vriespunt voor het grootste deel van het jaar. De buitenlucht is zo een natuurlijke diepvries voor het geslachte rendiervlees. Maar het wordt steeds warmer in Arctic Village waardoor ze het vlees in de warmere maanden niet lang kunnen bewaren. In deze tijd van het jaar zou er sneeuw moeten liggen met temperaturen rond het vriespunt Maar toen wij er waren, was het 15 graden boven nul, extreem warm voor de tijd van het jaar.
De plannen van de federale regering om te gaan boren in het natuurreservaat is voor de Gwich’in een nachtmerriescenario. De kuststrook is namelijk de plek waar de rendieren hun kalveren ter wereld brengen, voordat ze de grote trek maken naar het zuiden. Ook voor vele andere diersoorten is de kust van het natuurreservaat een kraamkamer. De Gwich’in noemen dit in hun taal de “lizhik gwats’an gwandaii goodlit”: de heilige plaats waar het leven begint. Ze zijn bang dat olie- en gasboringen de rendieren verdrijven. Voor is dit dan ook een kwestie van leven en dood. Leden van de Gwich’in-stam zijn dan ook vaak te zien bij de grote klimaatconferenties. Ze waarschuwen al vele jaren voor de gevaren van klimaatverandering en oliewinning.
Je zou denken dat alle oorspronkelijke inwoners van het poolgebied in Alaska voorvechters zijn in de strijd tegen klimaatverandering. Maar de realiteit is een stuk complexer. Hierboven zie je een boorinstallatie in Prudhoe Bay. In deze poolstad ligt het grootste olieveld van de Verenigde Staten. De olieproductie bereikte hier in 1988 zijn piek, maar nog altijd produceert het 280.000 vaten per jaar. De belastinginkomsten gaan grotendeels naar de North Slope Borough, een semiautonome gemeente die de gehele noordkust van Alaska bestrijkt. Aan de kust wonen tal van Iñupiat-stammen die samen de Arctic Slope Regional Corporation hebben opgericht. De corporatie beheert de oliedollars en verdeelt het geld onder de Iñupiat-gemeenschappen.
De impact hiervan zagen we in Utqiagvik, een stadje dat we de afgelopen dagen bezochten. Het is de meest noordelijke bewoonde plaats in de Verenigde Staten. Hier zetelen het gemeentebestuur van de North Slope Borough en het hoofdkwartier van de Arctic Slope Regional Corporation. In het stadje mengt de traditioneel levenswijze van de Iñupiat zich met de moderne wereld. Veel Iñupiat jagen nog steeds op walvissen en zeehonden in traditionele sloepen. 
Maar de oliedollars trekken ook mensen uit de hele wereld. Onze taxichauffeur was Thais. Het grootste hotel werd gerund door een Mexicaan. De schoonmakers zijn Filipijns. Bijna alle restaurants zijn in handen van Koreanen. Oliewerkers uit de hele VS hebben zich, al dan niet tijdelijk, gevestigd in Utqiagvik.
De inkomsten uit de olie- en gaswinning hebben de Iñupiat welvaart bezorgd. North Slope Borough telt nog geen tienduizend inwoners, maar heeft een jaarbegroting van 400 miljoen dollar, wat voor 96 procent afkomstig is uit olie- en gasbaten. Het stadje heeft een modern ziekenhuis, er zijn scholen, er is een watervoorziening en de gasvelden rond Utqiagvik leveren de huizen goedkope energie. Buiten het stadje ligt zelfs een kunstgrasveld voor het plaatselijke footballteam. Voor een gemeenschap die van oudsher met minimale middelen overleefde in een bar poolklimaat, betekende de komst van olie en gas een gigantische verandering.
Hierboven zie je Forrest Dean Olemaun. Hij zit in het gemeentebestuur van North Slope Borough. Hij is een grote voorstander van olie- en gaswinning en hij vertolkt daarmee een mening van veel Iñupiat in de regio. Zijn gemeentebestuur kijkt al naar de toekomst. Het olieveld van Prudhoe Bay raakt langzaam leeg en de bewoners zijn op zoek naar alternatieven. Klimaatverandering biedt die alternatieven. Door het smeltende ijs worden onontgonnen gas- en olievoorraden in het poolgebied in toenemende mate toegankelijk. Ze omarmen dan ook Trumps plannen om te gaan boren in het Arctic National Wildlife Refuge.
Maar hierin zit meteen een bittere ironie. Net als de Gwich’in worden de kustbewoners van Utqiagvik bedreigd door klimaatverandering. Ook dát zagen we met eigen ogen. Rond deze tijd van het jaar zou er zeeijs voor de kust van Utqiagvik moeten liggen. Het ijs dient normaal als een natuurlijke buffer tegen de woeste golven van de Noordelijke IJszee. Maar de periodes dat de oceaan bevroren is, worden steeds korter en ook de harde permafrost waarop de stad is gebouwd, ontdooit. Gevolg: een enorme erosie van de kust. Sommige jaren verdwijnt er wel tachtig meter aan kuststrook in de golven. Veel huizen in Utqiagvik staan pal aan het water en worden daarmee direct bedreigd door klimaatverandering.
Utqiagvik bouwt geen nieuwe huizen meer aan de kust en verplaatst de bebouwing steeds meer landinwaarts. Ze proberen met zandzakken en los zand de zee tegen te houden, maar het is een gevecht dat ze op dit moment verliezen. Forrest Dean Olemaun erkent de grote dreiging van klimaatverandering. Het gemeentebestuur wil het liefst de komende jaren een stenen dijk neerleggen om het stadje te beschermen. Geschatte kosten: $300 miljoen dollar. En oh ironie: een groot deel van de olie-inkomsten moeten ze dan gebruiken om de dijk te bouwen en te onderhouden. 
Verder in de Trump Weekly.....
John Bolton (foto: Reuters)
John Bolton (foto: Reuters)
  • De nationale veiligheidsadviseur John Bolton stapte deze week op. Trump zei op Twitter dat hij hem ontslagen had, al beweerde Bolton zelf wat anders. Het was duidelijk dat beide mannen al geruime tijd met elkaar botsen. Bolton had een agressief buitenlandbeleid voor ogen waarbij Amerika militair ingrijpen en machtsvertoon niet moest schuwen. Trump heeft juist een hekel aan een interventionistisch beleid en waagt zich liever niet aan een nieuwe militaire avonturen in het buitenland. Na Flynn en McMaster is Bolton de derde nationale veiligheidsadviseur die de president heeft versleten.
  • Trump won een belangrijke juridische slag. Het Hooggerechtshof keurde een omstreden immigratiemaatregel van de president goed, die het asielrecht sterk inperkt.
  • De Democraten hielden hun derde televisiedebat in de aanloop naar de voorverkiezingen. Het partijbestuur had de regels aangescherpt, waardoor slechts tien van de negentien presidentskandidaten mochten meedoen. Het werd een gevecht tussen de centristische en progressieve vleugel van de partij. Joe Biden kwam onder vuur te liggen voor zijn gematigde ideeën. De voormalige vice-president sloeg terug door de plannen van kandidaten als Bernie Sanders en Elizabeth Warren af te schilderen als onhaalbaar en onbetaalbaar.
  • Trump bleef dooremmeren over orkaan Dorian en Alabama. Trump had gezegd dat Alabama een grote kans had op een “direct hit” van de orkaan, wat meteen werd tegengesproken door de National Weather Service. Trump was zo verbolgen over de kritiek dat hij volgens de New York Times en andere Amerikaanse media de opdracht gaf de bazen van de National Oceanic and Atmospheric Association onder druk te zetten om zijn nepwaarschuwing te staven met een vals bericht.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.