Bekijk profielpagina

Trump Daily - maandag 13 maart

Revue
 
Goedemorgen!Vandaag in de Trump Daily: het moeizame benoemingscircus, de dood van de Amerikaanse dipl
 

Arjen van der Horst

13 maart · Editie #37 · Bekijk online
NOS- en Nieuwsuur-correspondent Arjen van der Horst houdt je op de hoogte van al het nieuws rond Donald Trump en politiek Washington. Elke week krijg je een Trump Weekly in je mailbox.

Goedemorgen!
Vandaag in de Trump Daily: het moeizame benoemingscircus, de dood van de Amerikaanse diplomatie, een fittie bij Justitie, wijze lessen van FiveThirtyEight en de Bullshit du Jour gaat over de vrienden van Donald. Veel leesplezier! 
Groet uit DC

Een trage start
De ministers en andere benoemingen die tot nu toe zijn goedgekeurd door de Senaat (bron: New York Times)
Trumps presidentschap is nu vijftig dagen oud. Al is het een vrij arbitraire maatstaf om de balans op te maken, wat opvalt is de bijzonder trage vorming van zijn regering. De meeste ministersbenoemingen zijn inmiddels goedgekeurd door de Senaat (zie boven), maar de president moet nog steeds honderden andere posten invullen. Tal van ministeries zitten zonder onderministers en managementteams. Voormalige topambtenaren noemen het dan ook “de traagste overgang in decennia”.
Worden die posten überhaupt wel ingevuld? Het Witte Huis wordt gerund door een kleine kern van Trump-getrouwen en de president lijkt deze minimalistische aanpak te willen toepassen op de rest van de federale overheid. De invloedrijke Trump-adviseur Steve Bannon kondigde vorige maand de “deconstruction of the administrative state” aan. Trump zelf zei in een interview met Fox News dat het helemaal niet nodig was om honderden posten in te vullen. “In many cases we don’t want to fill those jobs.”
Trump vs Bharara
Trump ontstloeg de federale aanklager Preet Bharara dit weekend (foto: Reuters)
Als onderdeel van het benoemingscircus is het gebruikelijk dat tal van ambtenaren die door de vorige president zijn benoemd, het veld ruimen. De nieuwe president heeft het voorrecht al deze posten opnieuw in te vullen. Wel is het gebruikelijk dat de nieuwe regering een zogeheten grace period in acht neemt om de overgang zo soepel mogelijk te laten verlopen. Met andere woorden: zo lang er nog geen opvolger bekend is, dan blijft de ambtenaar tijdelijk op zijn post.
Trump lijkt echt maling te hebben aan deze ongeschreven regel. We zagen dat in januari, toen hij alle door Obama benoemde ambassadeurs gelastte te vertrekken na de inauguratie. Hetzelfde overkwam 46 federale aanklagers afgelopen vrijdag. Trump zette al deze aanklagers abrupt aan de kant. Sommigen vernamen hun ontslag via de media.
Dat leidde meteen tot een rel in het weekend. Preet Bharara, een populaire en prominente aanklager uit New York, weigerde op te stappen. Bharara had immers in november van Trump persoonlijk te horen gekregen dat hij mocht aanblijven. Trump ontsloeg hem zaterdag alsnog. Bharara liet via Twitter zijn ongenoegen blijken.
De dood van de Amerikaanse diplomatie?
Rex Tillerson, de stille diplomaat (foto: Reuters)
Secretary of State is een van de prominentste posities in het kabinet van een Amerikaanse president. ’s Lands topdiplomaat is het publieke gezicht van de wereldmacht en succesvolle ministers van Buitenlandse Zaken hebben een grote invloed op het Amerikaanse beleid.
Over Rex Tillerson bestonden van tevoren grote twijfels. De voormalige topman van oliegigant ExxonMobil stond bekend om zijn innige banden met Vladimir Poetin. Democraten én Republikeinen hadden daar grote moeite mee, maar niemand onderschatte Tillersons intellect of zijn ervaringen als zakendiplomaat. 
Twee maanden later en iedereen vraagt zich af: wat doen Tillerson en zijn ministerie eigenlijk? Dit diepgravende verhaal in The Atlantic schetst een ontluisterend beeld. Het departement lijkt volledig lam te liggen. Diplomaten zijn stuurloos en ze mogen niet eens ontmoetingen bijwonen tussen Trump en buitenlandse leiders (wat bij vorige presidenten standaardpraktijk was). Bovendien heeft het Witte Huis laten doorschemeren zware bezuinigingen door te willen voeren op het ministerie.
Dit citaat van een ambtenaar is veelzeggend. “I used to love my job. Now, it feels like coming to the hospital to take care of a terminally ill family member. You come in every day, you bring flowers, you brush their hair, paint their nails, even though you know there’s no point. But you do it out of love.”
Ook de media tasten in het duister over de bewegingen van de minister. Later deze week begint Tillerson aan zijn eerste echte grote reis, een diplomatieke rondgang langs belangrijke Aziatische landen als China, Japan en Zuid-Korea. Het is gebruikelijk dat de minister van Buitenlandse Zaken een hele meute Amerikaanse pers meeneemt in zijn gevolg, maar Tillerson gaat volledig dark. Vooralsnog mag geen journalist meevliegen.
MSNBC-verslaggever Andrea Mitchell mag geen vragen stellen aan Tillerson
Dit voorval staat niet op zichzelf. In de zeven weken dat Tillerson minister is, heeft hij nog geen enkele vraag beantwoord van journalisten. Toen MSNBC-verslaggever Andrea Mitchell vorig week alsnog een poging waagde tijdens een zogeheten photo op, werd ze fysiek verwijderd. Net als grote baas Trump lijkt de minister de oorlog te hebben verklaard aan de media.
Komt dit van Tillerson zelf of volgt hij braaf de instructies van Trump? Het is duidelijk dat de president zijn minister van Buitenlandse Zaken weinig bewegingsruimte gunt. Toen Tillerson Elliott Abrams als zijn onderminister wilde aanstellen, ging het Witte Huis daar dwars voor liggen. Abrams had immers tijdens de verkiezingscampagne een negatieve column geschreven over Trump en de president duldt geen kritiek. Een maand later en Tillerson moet het nog steeds stellen zonder onderminister.
LEESTIP: leven zonder Obamacare in Trump Country
De verkiezingsuitslag in McDowell County in West Virginia (bron: Politico)
Wat voor gevolgen heeft de ontmanteling van Obamacare? Wat gebeurt er met de miljoenen Amerikanen die nu nog afhankelijk zijn van Obama’s zorgwet, als de Republikeinen hun zin krijgen? Om die vragen te beantwoorden trok de Washington Post naar McDowell County in West Virginia en kwam met deze steengoede reportage. McDowell Country is de regio met de laagste levensverwachting in de Verenigde Staten en vele inwoners zijn afhankelijk van Obamacare. Toch stemde de kolenstreek massaal op Donald Trump, die tijdens de verkiezingscampagne beloofde de Affordable Care Act (zoals Obamacare officieel heet) af te schaffen. 
MUST READ: de analyses van 538
Ik wil jullie graag wijzen op deze serie verhalen van FiveThirtyEight, de website van Nate Silver. De bekende data-analist gaat uitgebreid in op de verslaggeving van de verkiezingscampagne in 2016. Silver duikt andermaal in de cijfers en wijst op de vele fouten die journalisten en data-analisten hebben gemaakt het afgelopen jaar. 
Silver legt ook een aantal mythes bloot. Bijvoorbeeld: de peilingen zaten er helemaal niet ver naast (wat NRC-collega Dick van Eijk al eerder in een kraakhelder stuk uitlegde). Een andere mythe die Silver doorprikt, is het zogenaamde belang van early voting. Het is een lijvige serie die je flink wat leestijd kost, maar het is zeker de moeite waard en bevat wijze lessen voor journalisten.
Eén verhaal van FiveThirtyEight over de polarisatie van Amerika wil ik er nog uitlichten. Onderstaand kaartje zegt wat mij betreft alles over de stand van het land. 
De politieke geografie van Amerika (bron: FiveThirtyEight)
Rood is de kleur van de Republikeinen en blauw van de Democraten. Deze kaart valt vooral op door het ontbreken van een andere kleur: paars. Paars staat voor gemengde gebieden waar Democraten en Republikeinen dwars door elkaar wonen. Dat wordt een steeds zeldzamer verschijnsel. Dit bevestigt een fenomeen wat zich al langer voltrekt: steeds meer kiezers verhuizen naar gebieden waar gelijkgestemden wonen. De polarisatie van de Verenigde Staten is zo ook een fysieke scheiding geworden. 
Bullshit du Jour: de vrienden van Donald
President Trump heeft het in zijn toespraken vaak over zijn vrienden die hij geregeld spreekt. Hun persoonlijke ervaringen gebruikt hij als bewijs voor misstanden in Amerika. Zo was zijn goede vriend, “the very famous German golfer Bernhard Langer”, ooggetuige van kiezersfraude bij een stembureau in Florida. 
Het was een merkwaardige anekdote van Trump. Waarom zou een Duitse golfer (die niet eens mag stemmen in Amerika) in een rij staan voor een stembureau in Florida? Zoals zo vaak bij Trump moet je je afvragen: wat klopt hiervan? 
De dochter van Bernhard Langer verklaarde in een interview met de New York Times dat haar vader “geen vriend” is van Trump en dat ze geen idee had waarom de president hem ter sprake had gebracht. Later zou Trump met Langer bellen om zijn excuses aan te bieden.
Vorige maand deelde Trump de ervaringen van zijn vriend “Jim” tijdens een campagnebijeenkomst. De president had het over de aanslagen in Parijs en hoe gevaarlijk de Franse hoofdstad was geworden. Dat had hij uit eerste hand gehoord van Jim, die al jaren het très dangereux Parijs mijdt.
Maar wie is Jim? Bestaat Jim wel? Het weekblad The New Yorker besloot op zoek te gaan naar Jim en kwam met dit briljante verhaal. Ik zal de ontknoping niet verklappen, maar je kan wel raden waar deze zoektocht eindigt. 
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Arjen van der Horst met Revue.