Bekijk profielpagina

WiJ zIjN GeEmiGrEeRd!!1!☢️🇷🇺😡 - Editie #22 Droomhuis™️

WiJ GaAn EmiGrEren!!1! 🚜🇱🇺😠
Vijf jaar ouder in twee dagen, maar dan heb je ook een dak boven je hoofd

Nu dacht ik altijd dat de snelste manier om oud te worden het krijgen van kinderen is, maar nu weet ik zeker dat het kopen van een huis in Portugal will do the trick. De weg die we moesten afleggen voordat we die handtekening onder het voorlopige koopcontract van ons Droomhuis™️ aan de Atlantische Oceaan konden zetten, had nogal wat voeten in de Algarvaanse aarde. 
Zo is het in Portugal helemaal niet gebruikelijk dat je een makelaar hebt om je huis te verkopen: je kunt ‘m ook aanbieden via drie of vier verschillende tweedehands autoverkopers. En als die makelaars ‘m op de markt zetten, weerhoudt dat andere makelaars er niet van om zelf pro-actief met kopers aan te komen. Alsof dat niet spannend genoeg is heb je nog de Portugese volksaard om rekening mee te houden. Het zijn de meest lieve mensen die je ooit in je leven tegen zult komen totdat je met je Hollandse ‘de regels zijn voor Anderen’-mentaliteit ergens de weg oversteekt waar het niet mag want dan worden ze WOEDEND. En waar onze buur Tuur Algarvanen altijd omschrijft als knorrige mopperkonten heb ik nog nooit zulke vrolijke, prettig gestoorde “Football is Life!”-Duracell konijntjes ontmoet als in de line up bij het surfen. Allebei is even waar, en volgens mij kun je er als Nederlander te zijner tijd hoogte van krijgen maar echt begrijpen zul je die volksaard nooit.
Voor degenen zonder Apple TV: ja dat was een Ted Lasso referentie
Voor degenen zonder Apple TV: ja dat was een Ted Lasso referentie
Tot slot begint de huizenmarkt hier ook krapper te worden. Zo zijn met name veel Amerikanen uit Californië verhuisd richting Lissabon en Porto vanwege hetzelfde klimaat als daar, zonder de volledig verpauperde steden zoals LA en SF, plus een gunstiger belastingtarief. Natuurlijk gaan Californische expats volledig Julian Althuisius op hun omgeving en zagen Portugezen ineens allerlei brunchbarretjes uit de grond paddestoelen, buitenissige dingen op de kaart verschijnen zoals avocado on toast, carrot cake en almond milk chai lattes. De overgestoken digital natives bleken neer te kijken op een simpel bica’tje of een lokale variant op de cappuccino (die overigens hetzelfde is als in Bosnië: koffie met slagroom), en ook de standaardlunch van kippie kippie geserveerd met friet én rijst bleek niet Paleo genoeg. Niet alleen drijven die expats de huizenprijzen omhoog en ver-Starbucksen ze de lokale omgeving, je bent ook flink in de aap gelogeerd als in jouw appartementencomplex ook een of andere Brit de boel uit AirBnB’t waardoor je op een doordeweekse dag opgescheept zit met vakantiegangers die door de hitte pas na 23:00 goed beginnen met bierelieren op het aangrenzende terras.
Los Angeles Times
Portugal can feel a lot like California. Except it’s much more affordable on an U.S. budget.

But Angelenos who relocate there can’t always escape — and sometimes are at the root — of questions over gentrification, income disparities and immigration. https://t.co/Cr2Hb9jb4E
De begrijpelijke tegenreactie is dat Portugezen het niet zo op expats hebben en proberen ze derhalve meer dan terecht bij de enkels te pakken en uit te schudden. Tegelijkertijd blijven het zachte eitjes met harten van peperkoeken want zodra je Portugees probeert te praten en interesse toont, smelten ze voor je neus weg en blijkt er ineens een lokaal tarief te bestaan (in enkele gevallen kwam dit neer op een kwart van de stickerprijs die vermeld stond op de tweetalige website).
Twee kut-expats ( + hond)
Terug naar het Droomhuis™️ want wij zijn dus op het eerste gezicht twee van die vreselijke kut-expats die hun geld op het internet verdienen en dus besloten de overwaarde niet te investeren in een nieuwe visgraatvloer in de Vinex, maar in een huis aan zee in een zonnig land. Dankzij het Nederlandse expat-netwerk hadden wij voor vertrek naar het Beloofde Land al een goede advocaat, een makelaar (of twee) en een tijdelijke huurwoning geregeld. Via datzelfde netwerk - waarin we sinds november al aan het rondbazuinen zijn dat we OP ZOEK waren naar een grotemensenhuis - werden we getipt op een huis dat te koop stond. De muren zijn rood tot zalmroze, de deuren van plastic vineer (met grenen houtprint) en er is zeker niet bespaard op tegelwerk. Tegelijkertijd is het vrijstaand, omheind met voldoende kantoorruimte voor twee. De buitenkeuken en mini-boomgaard leken een bonus, tot we het huis gingen bezichtigen. Want waar Nederlanders een Funda fotoshoot houden, maken Portugezen snel wat pica’tjes met een aardappel, waarop in ons geval de honden én bewoners doodleuk door het beeld banjerden. Ook zijn foto’s voor de verkoop niet per se een reden om op te ruimen, wat er voor zorgt dat je zelf heel actief overal door heen moet kijken. Het voordeel (voor ons, zo bleek achteraf) is dat het aangekondigde ‘zeezicht’ bestond uit een groen onscherp smoezelig streepje met - als je je ogen dichtkneep - een heel donkerblauw klein streepje aan de horizon wat dan blijkbaar door moest gaan voor ‘zee’. In het echt bleek dat dit huis waarschijnlijk de eerste in de geschiedenis was waar het fenomeen ‘zeezicht’ sterk werd underselled, want holy shit: staand op de eerste verdieping op het balkon van de slaapkamer konden we de golven gewoon duidelijk zien en de zee ruiken. Vanaf het dakterras bleek het uitzicht zelfs fenomenaal.
Het was onze eerste week in Portugal en hadden direct mondelinge overeenstemming over de prijs. Het enige waar nog een beetje heen en weer over moest worden onderhandeld was de overdrachtsdatum en wanneer er precies een hypotheek kon worden aangevraagd. Dingen die je in Nederland in twee dagen aftikt, maar waar hier gewoon makkelijk zes weken overheen gaan. Tel daar nog even drie weken bij op totdat alles op papier staat, is bekeken door de advocaten van beiden kanten en je bent zo bijna twee maanden verder. Het proces gaat langzaam, maar het gaat.
Jim
Wat zijn er weer heerlijke meltdowns gaande 🍿
RED ALERT! RED ALERT!
Totdat we afgelopen weekend ineens een belletje kregen van onze makelaar. Want hoewel alles langzaam gaat voordat het op papier staat, is niets in dit land geldig tot het op papier staat. Dus besloot een van de vier makelaars - toen ze lucht kreeg van het feit dat er een bod was gedaan dat de verkopers hadden geaccepteerd - aan het werk te gaan om alsnog haar commissie op te kunnen strijken. Want niet de makelaar waarbij je het huis te koop zet krijgt de commissie (dat kan immers iedereen en zijn moeder zijn): de makelaar die het verkoopt krijgt uiteindelijk een percentage van de verkoopsom. De boodschap was dus niet al te rooskleurig. Er waren cash buyers die meer geld op tafel wilden leggen, en oh: ze konden die maandag een eerste versie van het voorlopig koopcontract klaar hebben. Een rolberoerte en twintig ge-godverdegodvers later kwamen we tot de conclusie dat ons voorlopig koopcontract (op een paar punten en komma’s) al klaar lag, dus als we onze advocaat in het weekend konden verzoeken het maandag af te hebben dan stond niets in de weg van diezelfde dag nog tekenen. Dan alsnog maar ietsje meer betalen. 
Die maandag zelf had nog kleine mini-hartinfarcten. Want bij een voorlopig koopcontract hoort een aanbetaling, en die gaat per cheque (internetbankieren is hier nog niet zo een ding). Binnen enkele uren een cheque op naam is een beetje lastig dus moesten we zelf een lege cheque uit de pinautomaat halen. Alleen niet bij onze eigen bank, want daar was de printer bij de pinautomaat kapot dus die gaf geen cheques uit. Daarvoor moesten we - een uur voor sluitingstijd - naar een stad verderop.
Met zweet in de bilnaad zaten we uiteindelijk bij de lokale advocaat om te tekenen, tegenover mensen die net zo nerveus bleken te zijn als wij zelf. Toen ik dat - in steenkolen Portugees - kenbaar maakte, brak het ijs. Direct begonnen ze ronduit te vertellen dat het hun Droomhuis™️ was, waar hun zoon was geboren, opgegroeid en waar ze jaren aan hadden gebouwd. We bleken toch iets minder te voldoen aan het cliché van de expats met een zak cash dan verwacht en precies dat opende letterlijk deuren. 
Prima eerste harde integratieles in een land waar je net een huis hebt gekocht.
PS: Wegens onverwachte drukte (zie bovenstaande) en nog drie dagen juridische soap te gaan houden jullie de roast van Dit Soort Vrouwen nog van mij tegemoet 💅 Até a próxima!
Debby Gerritsen
Geen kwaad woord over Johnny Depp, of je krijgt te maken met een roedel hondsdolle fans #johnnyvsamber https://t.co/dz2u5eAE34
Steun Dieuwertje Kuijpers en ontvang extra nieuwsbrieven.
Vond je deze editie leuk? Ja Nee
Dieuwertje Kuijpers
Dieuwertje Kuijpers @traumabeertje

Vrij schrijven over een vrij plan: emigreren naar Portugal. Top of flop, oordeel zelf: subscribe HIERRRRRR

Je kunt je abonnement hier beheren
Klik hier om je uit te schrijven.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Created with Revue by Twitter.
Almost in the Algarve