Bekijk profielpagina

WiJ GaAn EmiGrEren!!1! ☢️🇷🇺😡' - Editie #15 Laatste Week

WiJ GaAn EmiGrEren!!1! 🚜🇱🇺😠
Grutjes. Dat ging toch best wel snel.

De laatste week in de Lage Landen zijn een feit. Volgende week wordt er “zunne grote verhuiswagen, jonguh!” ingeladen door potige meneren (m/v/x). Een blik op mijn kledingkast is wel afdoende bewijs is voor het feit dat ik niet zo goed ben in dingen overzichtelijk in een ruimte stapelen. Nu ik zo om mij heen kijk op mijn bureau (momenteel keukentafel) kan ik begrijpen dat mensen dit zullen identificeren als een ‘teringbende’ in plaats van een extreem vernuftige geografische manifestatie van mijn gedachten. Nu hoeft mijn bankstel mij niet door de verhuizing te Vergilius-en zoals de random post its rondom de laptop mij gidsen richting een verhaal. Het enige wat ik van mijn meubels verwacht is dat ze in een container worden geTetrist, dus sommige dingen moet je ook gewoon aan professionals overlaten.
Weertje, hoor
Weertje, hoor
Al hebben al die ritjes naar het grof vuil (waar ik nog net niet iedereen bij naam ken en serieus overweeg om bij het laatste ritjes chocolaatjes mee te nemen) me wel volop inzicht gegeven over het laadvermogen van mijn eigen auto. Nu is Meneer T. er van overtuigd dat zijn mountainbike prima in mijn Golfje past (zijn achterbank zal immers worden geclaimed door de vierpotige Furry Tractor), maar ik denk dat mijn halters en allerhande sportparfenalia will disagree. Ben overigens kapotbenieuwd hoe het zal gaan om een overbeladen 90’s VW tegen de bergen van San Sebastian op te jekkeren, maar gelukkig zal ik worden vergezeld door Mischa de Plant. Mischa is een stek van “de” redactieplant van wijlen Ischa Meijer die ons cadeau is gedaan door zijn producente @MiesjeB: een plant die het nodige heeft gezien maar er niet over lult, dus een perfecte kandidaat om naast je te hebben op reis naar de Outer Rim.
Nog een week dus. En precies in de week dat ik me tussen het inpakken door ordinair wil verkneukelen over wat voor lekker weer het daar al is - is het vooralsnog goed weer voor de plantjes (kak!). Het voordeel is dat ik wel lekker bezig ben en dus eigenlijk geen tijd heb om mij te irriteren aan ijdele boomers op radio en TV (of redacties die nooit advies opvolgen anders hadden ze allang al Marnix Provoost van de Defensie Academie een keer uitgenodigd om te vertellen over Oekraïne), totdat ik vanmorgen wakker werd met dit pareltje van een nieuwsbericht:
Fons Lambie
Uit onderzoek van De Volkskrant blijkt Hugo de Jonge heeft aangedrongen op een deal met #Sywert. In juni 2021 sprak ik De Jonge. Toen ontkende de minister expliciet (2x duidelijk ‘nee’) dat hij heeft aangedrongen of betrokken was bij een deal met Sywert. https://t.co/Ly6fdYtI0V
De Syweritus
Want laat het toeval zijn dat ik momenteel samen met mijn partner in crime Kim van Keken werk aan een profiel over een zeker politicus (naam bekend bij de redactie), en dat ik gaandeweg het onderzoek er steeds meer achter kom in hoeverre deze man een product is van onze tijd. De politicus in kwestie lijdt namelijk aan chronische functievervaging: je weet nooit namens welk belang of baantje hij spreekt. Tijdens een van de gesprekken (dat is dus echt het mooie van dit vak, je mag dan een hele dag gaan praten met (oud)politici en wetenschappers die je dan allemaal interessante invalshoeken meegeven) kwamen we dus ook op Sywert. Die heeft dat ook. Hij heeft zichzelf weggezet als product (Sywert), maar je weet nooit wie je voor je hebt: Sywert de TV man? Sywert de aspirant CDA jeune premier wannabe? Sywert de Opiniemaker? Sywert de Duider? Sywert de Goede Doelenman? Sywert de Ondernemer? Een ander voorbeeld is ook Sander Schnabbelpenninck. Ook zichzelf in de markt gezet als merk, en om dat merk hangen dan allerlei petjes: Sander de Journalist. Sander de Columnist. Sander de Multimediapodcastondernemer. Sander de Vakantiehuisjesuitbater. Sander de TV-maker. Sander het gezicht van investeringsbank Brand New Day. 
Het punt is: normaliter in de publieke ruimte staan functies ter dienste van diezelfde publieke ruimte. Politici, ambtenaren, journalisten, wetenschappers. Beroepen waar je wel van groeit maar niet in financiële zin. Mogelijk een hopeloos ouderwetse idealistische veronderstelling maar dit zijn volgens mij bij uitstek beroepen zijn waarin je jezelf dienstbaar maakt aan het vak, waarin inhoud leidend is - ego ondergeschikt.
Deze generatie mannetjesmakers heeft de hele shit omgekeerd: de functies in de publieke ruimte staan ten dienste van zichzelf, en hun eigen financiële belangen. Cashen en fuck it. Ze zijn er doorgaans open over, soms zelfs trots. Ze fucken het systeem (waar ondergetekende die ooit door een Kamerlid niet geheel onterecht ‘licht anarchistische trekken’ is aangewreven zeker waardering voor kan hebben) maar niet om het systeem te verbeteren, maar zichzelf. 
Het gaat denk ik ook verder dan een particuliere ergernis. Zo zei een van de mensen die ik sprak voor het profiel over de politicus dat dergelijke rollenvermenging ook democratisch gezien problematisch is. We hebben in een democratische rechtstaat de scheiding der machten, en aan die machten zitten ook functies met bepaalde rollen. Die rollen moeten scherp, helder en duidelijk zijn wil je diezelfde democratie controleren. Je moet immers weten namens wie, in welke hoedanigheid op welk moment wat is besloten (of beïnvloed) - zodra alles door elkaar gaat lopen wordt het wel erg ingewikkeld om als journalist nog je werk te doen.
Dat is iets wat iedereen die voor Den Publiecke Seack werkt zich bewust van zou moeten zijn, maar wat in Nederland compleet is weg-geUnilevert. Erover zeuren wordt gezien als succeshaat, wat voor mij vooral een veeg teken aan de wand is hoe wij blijkbaar ‘succes’ definiëren.
Enfin
Los van deze irritatie du jour ben ik afgelopen week vooral druk bezig ben geweest met zorgen dat mijn eigen shit op orde is. Want naast Dieuw de Journalist ben ik deze laatste week in Nederland vooral Dieuw de Verhuizer. Geen idee waarom, maar ik bedenk mij nu ineens dat ik de Dierenbescherming nog moet opzeggen (*belt direct*)
Ben ik weer.
Misschien is dat ook wel een van de redenen waarom die fysieke afstand een goed idee zal zijn, want bovenstaande inzichten komen pas als ik mezelf een week lang heb afgezonderd van het fenomeen ‘social media’ en allerhande afleidingen. Het zijn resultaten van onderzoek, in plaats van de illusie iets te moeten vinden van een willekeurige afleiding. En daar is er hier veel van, en ik heb de onhebbelijke neiging om alles wat ik zie of hoor te accepteren als openstaande uitnodiging mezelf er mee te bemoeien.
Reden dat ik ook nooit op een kantoor werk: heeft niet alleen te maken met de gore automatenkoffie, de zielloze systeemplafonds en de meurende tapijttegels - maar ook omdat ik helemaal op kan gaan in wat er om mij heen gebeurt om vervolgens doodleuk te vergeten dat ik zelf ook nog iets kwam doen. Dus kom ik wel graag naar redactieborrels, omdat een uitgelezen moment is om op te gaan in je collega’s: waar zij mee bezig zijn, welke ontwikkelingen ze zien, wat hun plannen zijn en waarom. Het is gerichte aandacht en volgens mij daarmee ook respectvoller voor iedereen zijn tijd. De verwachting eveneens - en precies dit hebben we afgelopen herfst met veel succes getest - dat het uur tijdsverschil ervoor zal zorgen dat we juist net niet gesynchroniseerd zijn met Nederland. Een uur oude ophef als deadline-ontwijkend gedrag is een stuk minder verleidelijk dan de zee in duiken, en van het eerste wordt je geestelijk moe en van het tweede juist alerter.
Tot slot hebben wij allebei het idee - zonder blasé te willen klinken - dat we het leven zoals we dat nu hebben georganiseerd wel hebben ‘uitgespeeld’. Huisje, boompje, beestje wordt op een gegeven moment gewoon blegh. En ik raak heel snel verveeld. Relaties liepen na een paar jaar steevast op de klippen omdat in de beginjaren rondfladderen als plus wordt gezien maar op een gegeven moment willen ze allemaal dat moeder de vrouw om 18:00 een pan piepers op tafel zet. En ik lust geen piepers dus dat werkt niet. Als meefladderen geen optie is, wordt het helemaal lastig (en dus knijp ik in mijn handjes met zo iemand als Meneer T. die mij niet alleen vrijuit laat rond stuiteren, maar als het er op aan komt graag synchroon meehopt richting nieuwe avonturen).
Dit soort overpeinzingen zijn ook niet te voorkomen als je je eigen troep aan het opruimen bent. Grappig is dat ik iemand sprak die eveneens bezig is met het opruimen is van de boekenkast, en heel lang vasthield aan oude studieboeken. Want die hoogleraar was zo aardig, en dat was echt een mentor: en het boek weggooien wat al tien jaar niet meer was opengeslagen voelde een beetje als die mentor bij het grofvuil doen. ‘Alsof je een stukje van jezelf weggooit’. 
Zo vond ik tijdens het opruimen meerdere directe stukjes van mezelf zoals een oud dagboekje wat ik blijkbaar had bijgehouden als 16-jarige met daarin een vrij vooruitstrevende bucketlist (deze lag bovenop een licht verontrustende strip die ik als 10-jarige had gemaakt over een hyperintelligente baby die zichzelf kloonde om vervolgens een militair kloontjesregime te installeren, maar dat terzijde). Laat ik het zo zeggen: mijn 16-jarige zou blij met mij geweest zijn, al moet ik haar teleurstellen op de ambitie voor een Guinness World Records notering voor de vrouw die het langste aan de pil is geweest (van 13 tot 80 was het streven). Na afgelopen zomer uit een vliegtuig te zijn gesprongen is het lijstje officieel op alle fronten afgevinkt, en ik ben nog geen veertig. Het belangrijkste punt (‘geld verdienen met schrijven’) is al enige tijd ruimschoots behaald dus ja - er zal wel weer een nieuwe moeten worden bedacht. Het boekje gaat overigens wel mee want mezelf bij het grofvuil zetten vind ik nog even een brug te ver.
Benieuwd wat Mischa de Plant hiervan zou vinden. 
Monique Huijdink
@rgeeraedts @traumabeertje Ik ben ook heel benieuwd naar de avonturen van De Plant. Er gaat een stekkie (een loot, enorme plant) mee van mijn sanseveria die ooit op het kantoor van de redactie van Ischa Meijer stond. Ze noemen haar Mischa.
Steun Dieuwertje Kuijpers en ontvang extra nieuwsbrieven.
Vond je deze editie leuk? Ja Nee
Dieuwertje Kuijpers
Dieuwertje Kuijpers @traumabeertje

Vrij schrijven over een vrij plan: emigreren naar Portugal. Top of flop, oordeel zelf: subscribe HIERRRRRR

Je kunt je abonnement hier beheren
Klik hier om je uit te schrijven.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Created with Revue by Twitter.
Almost in the Algarve