Toetje van Jan - #673 - Transparantie

Revue
 
 
Toetje van Jan

Toetje van Jan

4 februari · Editie #672 · Bekijk online

Toetje van Jan


Dagelijks ‘Toetje van Jan’, een nagift om de avond alvast wat fleur te geven.
Vandaag: Stemverklaring.

Wat ik stem
Het zou heel verhelderend zijn als journalisten en journalist-achtigen transparant zouden zijn over de vraag op welke partij ze stemmen. Dat plaatst hun stukkies in perspectief. Want hoe hard de meesten ook roepen dat ze ‘objectief’ zijn, dat is natuurlijk gewoon gelul.
En ik stop mijn money where mijn mouth is en geef meteen het goede voorbeeld.
Code Oranje
Onthulling van Jan Dijkgraaf! Waarom stemt hij niet op onze @RicharddeMos en voor wie klimt hij dan wél op de stoel? #Ombudspolitiek 👇🏼 https://t.co/7WdZGDJiwL
Kieswijzer wel gedaan?
Tuurlijk heb ik de Kieswijzer gedaan. Die van het AD. En daar kwam dit uit:
Met Wilders op 2, Baudet op 3 en Krol op 4. Da’s opmerkelijk, want meestal ‘wint’ de SGP bij mij. Maar daar kan ik om principiële redenen natuurlijk sowieso niet op stemmen.
Wie?
Nou stem ik -jammer voor Richard de Mos- sowieso altijd op de hoogste vrouw op de lijst. En als dat dan ook nog een Rotterdamse is… En een houwdegen… Dan is het allemaal niet zo ingewikkeld. Ik interviewde Tanya Hoogwerf een keer voor ‘mijn’ krantje The Post Offline en toen bevestigde ze voor mij dat ze ooit landelijk een goede keuze zou kunnen zijn. Hieronder dat verhaal.
‘Als ik ga zwijgen, ben ik geen knip voor mijn neus waard’
Op 15 november 2001 is Ans Hartnagel onderweg naar Capelle aan den IJssel als ze besluit haar dochter, Tanya Hoogwerf, te bellen. “We hebben hier echt een stukje geschiedenis meegemaakt”, zegt ze enthousiast.
‘Hier’ was op het partijcongres van Leefbaar Nederland, waar die dag Pim Fortuyn tot lijsttrekker was gekozen.
Tanya Hoogwerf volgt het dan, in tegenstelling tot haar in de Capelse politiek actieve moeder, nog van de zijlijn. “Ik vond het interessant. Iedereen voelde: er gebeurt iets. Daar wil je bij zijn. Mam wilde meteen op die wagen springen en meedoen. Ik heb het van harte aangemoedigd. Ik had gewoon een baan; was commercieel directeur bij een telecom/ICT-consultancybedrijf, waarvan ik later mede-eigenaar werd.”
Dat was toen. Nu ontvangt ze in de fractiekamer van Leefbaar Rotterdam, de grootste partij in de Rotterdamse gemeenteraad, waarvan ze samen met Joost Eerdmans als boegbeeld geldt. En als ‘houwdegen’, zo u wilt.
Een fractiekamer waar je niet om Pim Fortuyn heen kunt, want er is geen wand waar niet minimaal één portret van de Goddelijke Kale (copyright: Theo van Gogh) hangt. “We vergeten nooit waar we vandaan komen”, zegt ze. “En vooral niet volgens welke principes we actief zijn. Dat is wat ons onderscheidt van het reguliere zootje.”
- Heb jij al die boeken van Fortuyn gelezen?
“Wel veel.”
- Ben je het met alles eens?
“De eventuele domme dingen zijn niet blijven hangen. Als je nu Pims boek ‘De verweesde samenleving’ terugleest, verbaas je je er over hoe actueel het nog is. Hij legde daarin haarfijn de vinger op de zere plek. Het probleem was, en is: wij hebben door de ontzuiling geen gezamenlijke identiteit meer. De bedreiging komt van buiten, van een nieuwe club die een nieuwe zuil wil neerzetten, die botst met waar wij altijd hebben gestaan.”
- Best raar dat een boek zeventien jaar na dato nog actueel is.
“Ja. We zijn, ondanks verschuivingen die er in de in retoriek wel waren, niet in staat geweest om het systeem op te pakken, het te veranderen en de dingen te doen die we echt nodig hebben. Dat leidt wel tot een gevoel van onmacht.”
- Eerst even terug naar je eigen entree in de politiek. Waarom ruilde je een bestaan langs de zuhlijn in voor de schijnwerpers?
“Dat gebeurde zo’n zevenenhalf jaar geleden door iets heel persoonlijks. Een goede vriendin van mij werd gestalkt door een ex-vriend. Heel heftig, 3000 berichtjes per maand. Dat escaleerde en escaleerde tot ze op een gegeven moment het ziekenhuis in werd geslagen.
Toen zag ik aan de voorkant hoe lastig het is om iemand überhaupt zo ver te krijgen dat-ie om hulp durft te vragen. En als ze dat eenmaal doen en je ziet de weerstand bij instanties, dat is gewoon pijnlijk. Huiselijk geweld is de meest voorkomende vorm van geweld in Nederland en als je dan kijkt hoe het geregeld is en wat je allemaal moet weten voor je ergens terecht kan… Onacceptabel!
Toen ik dat allemaal zag, was dat voor mij het moment om te zeggen: ik kan wel blijven miauwen, maar ik kan ook kijken of ik er van binnenuit iets tegen kan doen. Ik ben met de toenmalige voorzitter van Leefbaar gaan praten, kwam in een klasje voor potentiële raadsleden en toen was ik verkocht.”
- Hoe is het verder met die vriendin gegaan?
“Na vier jaar therapie voor post-traumatische stressstoornis gaat het nu hartstikke goed.”
- En die gozer? Is-ie gestopt?
”Dat zou je denken, hè? Maar nee dus. Hij laat haar nu redelijk met rust, maar anderen niet. Die man is ziek in zijn kop. Een doorgeslagen narcist, die overal mee wegkomt. En de mensen en instanties laten dat ook gebeuren. Wij hebben in de gemeenteraad heel veel discussie gevoerd over de vraag wat je moet doen om de gaten in de wetgeving te dichten. Want iedere vrouw en ieder kind dat door het vangnet valt, loopt meer op dan alleen blauwe plekken. Nog steeds hebben we het niet voor elkaar. Er komt wel eindelijk een onafhankelijk onderzoek naar de ketenaanpak van huishoudelijk geweld. Daar ben ik heel blij mee.”
- Het mag even duren…
“Ik ben er wel van teruggekomen dat zulke dingen snel kunnen. Echte systeemveranderingen kosten tijd. Het gaat stap voor stap. De eerste stap: bewustwording. Voor je daar doorheen gebeukt bent, ben je al een raadsperiode verder. En dan moet je mensen gaan masseren richting oplossingen. Er is weerstand. In dit geval sowieso al omdat wij het onderwerp op de agenda zetten. Dan komt het uit verdachte hoek en vragen ze zich af wat onze geheime agenda is. Dus je bent wel even bezig.”
- Was de dader in dit geval een Nederlander?
”Nee.”
- Jammer, anders was GroenLinks wel meegegaan.
“Ik heb die vraag natuurlijk vaker gehad. In een interview met NRC ging die verslaggever er ook duidelijk vanuit dat ik zo met dit onderwerp bezig was omdat de dader wel een buitenlander geweest zal zijn. Dus ik zeg: ‘Weet je wat? Bel het slachtoffer zelf eens’.”
- En toen?
“Schopte zij zijn hele beeldvorming onderuit. Ze was namelijk zelf ook Marokkaans. Dat had-ie niet zien aankomen.”
- Maar zelf heb je dat niet uitgespeeld bij de behandeling van het onderwerp?
“Nee, waarom zou ik?”
- Omdat het andersom wel gebeurt.
“Dan doe je dus mee aan hetzelfde achterlijke spelletje. En daar heb ik geen zin in.”
- Aha! Dus jij bent die ene politicus die integer wil blijven!
“Die er anders in staat. Wij zitten er om er wat verstand in te brengen. Als je wilt dat mensen volwaardig meedoen, dan moet je iedereen hetzelfde behandelen. Niet in de slachtofferrol, als dat toevallig beter uitkomt.”
- Je had dus een heel particuliere reden om de politiek in te gaan. Hoe beviel dat circus?
“Heel goed. Aan de ene kant is het inderdaad een spel dat je met z’n allen speelt, een beetje een circus. Dat ze mij ‘Haatcircus Hoogwerf’ noemen, beschouw ik dan ook maar als een geuzennaam. Maar daarnaast kun je in de politiek ook echt wat doen en veranderen. Als je kijkt welke impact Leefbaar heeft gehad en nog heeft op Rotterdam, dat is echt gigantisch.”
- Wat zijn jullie grootste verdiensten?
‘Kijk om je heen in de stad, zou ik zeggen. Dat zie je wat we allemaal hebben schoongeveegd. Waar vroeger de gevels nog net niet op instorten stonden, hebben we nu nette en schone wijken, met een mengeling van bewoners. Verder hebben we door de Rotterdam-wet de echt verpauperde wijken lucht gegeven. De junks zijn van straat gehaald. De Keileweg is schoongeveegd, de prostituees die daar werkten hebben we niet in achterafhokjes gestopt, maar echte hulp gegeven, zodat ze op een veilige manier hun centjes kunnen verdienen. We hebben het Centraal Station schoongeveegd en opgeknapt, van die junks die daar vroeger stonden, zie je niks meer. En als het gaat om de discussie over integratie en identiteit loopt Rotterdam in Nederland voorop. Wij vegen hier niks onder het tapijt, zoals de republiek 020 doet. We worden aan alle kanten tegengewerkt, we zitten niet meer in het college, maar we blijven knokken.”
- En jouw persoonlijke successen?
“De aanpak van straatintimidatie. Dat dat ‘Hé, pssst, schatje’ gewoon fors beboet kan worden. Er loopt nog een hoger beroep en als het daarna echt in kannen en kruiken is, kunnen de handhavers los. Maar als je ziet wat alleen het bespreekbaar maken al gedaan heeft in de beeldvorming… Het is nu echt voor iedereen wel duidelijk dat het een probleem is dat je moet aanpakken en dat het niet normaal is dat iedere vrouw met een kort rokje of make-up lastig gevallen wordt.
Verder heb ik er een aantal moties op het gebied van integratie doorheen gekregen. Geen subsidie meer naar die idiote mono-etnische clubjes. Daarmee zijn we rigoureus gekapt en daarmee is er al veel onzin uit gekapt.
En natuurlijk de campagne over zelfbeschikking. Vrouwen in Rotterdam die toevallig het islamitische geloof aanhangen, zijn geen derderangs burgers. En ik heb me ook druk gemaakt om die hele Turkse stammenstrijd die hier is opgelaaid. Niet alles kunnen bereiken wat ik wilde, maar ik heb wel duidelijk laten zien dat we een ernstig integratieprobleem hebben.”
- En toen werden jullie met afstand de grootste partij, maar toch uit het college geknikkerd. Waarom?
“Als je de hand in eigen boezem steekt, zeg je dat we erg agressief zijn geweest.”
- Vind je dat ook?
“Nee. Ze hebben een excuus gezocht, een stok om de hond te slaan. De ene keer was dat omdat wij geen halal winkelstraat wilden. Als dat het argument niet was, dan was het Thierry Baudet die vrouwen haatte. Joh, ze hebben gewoon gekeken wat voor hen de beste kans was om zoveel mogelijk baantjes te verdelen en elkaar opgezocht. Zo simpel is het. Tien wethouders en de VVD die het laatste zetje gaf. Voor die partij is het aantal bestuurders belangrijker dan principes.”
- Maar feit is: jullie kunnen je karwei niet afmaken.
“Not yet. Bij de volgende verkiezingen wordt dit college wel weer afgestraft. En je ziet gelukkig dat ze sommige dingen die wij verzonnen hebben maar liever in stand houden. De woonvisie is overeind gehouden, de aanpak van fraude in de bijstand, veiligheid… De mentaliteitsverandering die wij hebben ingezet, zit er echt nog wel in.”
- Lekker zo doorgaan dan.
“Nee, wij moeten zo snel mogelijk weer aan de knoppen natuurlijk. Want we moeten doorpakken. In een college met GroenLinks en D66 wordt het lastig om bijvoorbeeld ‘the war on drugs’ echt uit te voeren. Als de politiechef zegt: ‘We gaan jongeren die in Rotterdam aantoonbaar met dure jassen en spullen rondlopen aanpakken’, zeggen die: ‘Ja, maar jullie zijn bezig met een jassenrazzia’. Hoe dúrven ze? Je hebt te maken met onorthodoxe criminaliteit en daar moet je onorthodoxe maatregelen tegenover zetten. Daarvoor is Leefbaar nodig.”
- Hoeveel aaneengesloten periodes moet je in het college zitten om de boel structureel te veranderen?
“Twee. Dan heb je namelijk ook de tijd om de ambtenaren te vervangen. Er zitten er heel veel van de PvdA en GroenLinks en dat maakt het verrot lastig om die verandering voor elkaar te krijgen.”
- Zijn ambtenaren hier de baas?
“Overal. Ambtenaren zijn degenen die het moeten uitvoeren. Als ze geen zin hebben, schieten ze de vertraging in en dan moeten bestuurders 80 procent van hun tijd bezig zijn met het vooruitbranden van de ambtenaren. Terwijl ze natuurlijk bezig moeten zijn met nieuw beleid. Als je vier jaar bezig bent en er komt een nieuw college…”
- Kwaadwillenden hoeven alleen maar één college te ‘overleven’.
“Precies. In Capelle, waar Leefbaar al wat langer aan de knoppen zit, is het al wel gelukt. Je moet een mentaliteitsverandering bewerkstelligen. En als je successen kunt laten zien, krijg je mensen wel mee. Er heerst als je verandering wilt iets van: eerst zien, dan geloven. Plus: het blijft toch zo dat linkse mensen denken: hm, Leefbaar, eng.”
- Jullie zijn er knap uit genaaid.
“Honderd procent. Daar moesten we even boos over zijn, want als je by far de grootste wordt en zes partijen sluiten je buiten, dan mag dat. Maar de stad heeft ons nodig, dus we zijn weer keihard aan de slag gegaan. Om waar het mis gaat te corrigeren.”
- Mag je de grootste partij uitsluiten?
“Nee.”
- Waarom niet? Dat is toch ook democratie?
“Dat zeggen ze. Nee, als je zo’n duidelijk mandaat van de kiezer hebt gekregen en anderen moeten zo kunstmatig een andere meerderheid vormen, dan heeft het niks meer met democratie te maken.”
- Dat zijn de regels van het spel.
“Dan hoef je ze toch niet te accepteren? De grootste partij hoor je altijd in het college op te nemen.”
- Geldt dat voor Nida ook?
“Dat vind ik anders. Als je kijkt naar wat je wilt beschermen en waar je voor staat en je ziet de aard van een partij als Nida, dan moet je daar een uitzondering voor maken. Het schurkt aan tegen de Moslimbroederschap en Hamas. Nee, dat hoort geen rol te hebben in het bestuur van een stad. Zelfde geldt voor Denk. Dat is gewoon de lange arm van Ankara. Wil je die in een bestuurlijke rol? Nee, natuurlijk niet.”
- Ze gaan wel groeien, al was het maar vanwege het aantal kinderen per vrouw.
“Weet ik niet. Dan ga je er vanuit dat iedere Turk of Marokkaan per definitie zo etnocentrisch denkt, dat-ie op zo’n partij stemt. Dat is niet zo. Als wij ons werk goed doen en andere partijen eens gaan inzien dat iemand met een Turkse achtergrond net zo goed gewoon een normale baan wil, een schone straat en goed onderwijs voor zijn kinderen, en dat je ze echt niet vanuit etniciteit of religiositeit hoeft te benaderen, dan is er hoop. Anders dwing je ze een beetje richting Nida of Denk. Maar er is echt al een heel grote groep die helemaal niets heeft met die organisaties die maar één verdienmodel hebben: segregatie en achterstand.”
- Erdogan bezet anders in no time de Erasmusbrug.
“Alle ellende hebben we voor honderd procent aan onszelf te danken. De landelijke en lokale overheid hebben dertig, veertig jaar ingezet op het behoud van mono-etnische organisaties. Wij hebben gezegd: ‘Ga maar bij elkaar zitten allemaal en dan gaan wij het nog gezellig subsidiëren ook’. Als we een Turk aan tafel willen hebben, gaan we niet naar de Turkse bakker, maar naar Diyanet of Milli Görüş. Te idioot voor woorden, dat we naar religieuze vertegenwoordigers gaan. We hebben die lui veel te veel macht gegeven en we vinden het geen probleem dat we een moskee in Rotterdam hebben. We zeggen éigenlijk tegen jonge kinderen: ‘Ga direct na school naar de moskee, laat je dag na dag lekker indoctrineren, top!’ Zelfde geldt voor koranonderwijs. Kinderen worden op die manier totáál geïndoctrineerd. Niet zo gek dat de derde of vierde generatie op de Erasmusbrug staat met een Turkse vlag.”
- In jouw stad, waar ook jij vier jaar aan de knoppen zat. Wat hebben jullie daartegen kunnen doen?
“Naast een verbod op mono-etnische subsidies hebben we heel veel herrie gemaakt over de Turkse stammenstrijd. Daar hebben we heel erg over gebotst met Aboutaleb. Op een gegeven moment moet je door dat ‘see no evil, hear no evil’ heen breken. Dat is gelukt. Het ligt op tafel en gebeurt niet meer onder de oppervlakte. En we blijven doorbeuken.”
- Je weet dat ik in Rotterdam geboren ben en het nog altijd als ‘mijn’ stad beschouw. Ik word weleens zwetend wakker omdat ik droom dat jullie buiten het college zijn gehouden omdat Alexander Pechtold dan burgemeester kan worden als Aboutaleb stopt.
“…”
- Is het zo’n gekke gedachte?
“Het zou kunnen.”
- Te vergezocht? Of ben ik nu ook een complotgekkie?
“Het is zeker geen complottheorie. Het is gewoon hoe het werkt. De praktijk van het partijkartel, die is alive and kicking. Ik geloof er heilig in dat dat soort dealtjes worden gesloten. En ook dat wij om die reden buiten het college zijn gehouden.”
- Want jullie zijn geen fan van Pechtold?
“Haha! Nee, lijkt me niet. Alleen daarom zijn we al voor de gekozen burgemeester. Dan voorkom je Pechtold en zorg je dat het partijkartel eens doorbroken wordt. Want kom op, het burgemeesterschap is geen cadeautje. Het is toch waanzin dat de Commissaris van de Koning iemand naar voren schuift omdat een partij of persoon volgens het kartel aan een beloning toe is of aan de beurt is. Zo hoort democratie niet te werken.”
- Dus met dit angstbeeld voor ogen hoop je nu dat Aboutaleb blijft?
“Nou, ik bots heel vaak met hem. En dan niet een beetje, maar regelmatig heel behoorlijk. En dat zal zo blijven ook. Maar het gáát wel ergens over. Vind ik ‘m in alle opzichten goed? Nee. Vind ik ‘m in alle opzichten slecht? Ook niet. Hij heeft wel degelijk betekenis gehad voor de stad, dat wil ik ‘m niet ontzeggen. Maar in het dossier islam en radicaliseren werkt hij eerder remmend dan bevorderend.”
- Leg uit.
“Deels door zijn eigen achtergrond. Hij wil de islam niet in een kwaad daglicht zetten. Een paar jaar terug waren er twee mannen aangehouden die bij de voet van de Erasmusbrug stonden te filmen. Ze droegen een djellaba en eentje zong een sjahied, een oproep tot martelaarschap. Een week later was er een debat en toen zei-ie: ‘Zo zwart-wit is het niet. Zo’n sjahied kun je ook zien als een gospel’. Dan wil ik ‘m echt even door elkaar schudden. En dan denk ik: bagatelliseer het nou niet zo, want je brengt je eigen betrouwbaarheid ter discussie. Dat zijn dingen waarover wij keihard botsen.”
- Geloof je in taqqyya, ‘het recht om zuinig te zijn met de waarheid’, ook bij Aboutaleb?
“In het algemeen wel. Bij hem weet ik het niet. Dat continu downplayen kun je zo zien, want hij zou beter moeten weten. Toen-ie zei dat iedere moslims salafist is, was dat ook een vorm van downplayen. Denk ik echt dat hij er met een dubbele pet zit? Nee, dat denk ik wel van Nida en Denk, maar niet van Aboutaleb.”
- Hij heeft in 2002 Fortuyn een ‘wolf in schaapskleren’ genoemd en zelfs gerefereerd aan Auschwitz.
“Klopt. En dat zijn dingen die wij nooit vergeten en die altijd in ons achterhoofd zitten. Daarom zal ik nooit zeggen dat ik honderd procent blij ben met Aboutaleb. Aan de andere kant heeft hij weer wel zijn nek uitgestoken na de aanslag op Charlie Hebdo en staat hij wel voor democratische waarden.”
- Liever hij dan Pechtold?
“Alles is beter dan Pechtold. Die man staat voor alles wat een democratie laat mislukken. Hoe hij ons altijd in een hoek heeft willen zetten, dat is gewoon eng. Alles wat niet in zijn deuggroep zit, mag kapot van die man. Geloof mij nou: niemand zit te wachten op Pechtold. Dus áls die baantjescarrousel draait en Pechtold wordt hier gedropt, dan weet ik één ding zeker: dan is de trap na die de Rotterdammers na de gemeenteraadsverkiezingen hebben gevoeld nóg een trappie harder.”
- Electoraal weer gunstig voor jullie.
“Nee! Ik wil nooit meer te maken krijgen met een groep Rotterdammers die zo moe worden van alle tikken die ze krijgen dat ze denken: laat maar, het maakt niet uit wat ik doe, zeg of stem, er wordt toch niet naar me geluisterd.”
- Ben je weleens bang?
“Nee. Af en toe als ik iets naar buiten wil brengen, zegt mijn moeder weleens: ‘Zou je dan nou wel doen?’ Maar Rotterdam is Amsterdam niet. Daar is bijvoorbeeld die Antifa-beweging veel groter dan hier. Bovendien: als ik het niet doe, ben ik geen knip voor de neus waard. Ik laat me gewoon niet beperken door angst.
Weet je, íemand moet het zeggen. Gelukkig heb ik het voordeel dat ik een mooie ploeg mensen om me heen heb, die meteen om me heen gaat staan als het iets aan de hand is. Het gevoel dat je naar achter kunt vallen en dat je weet dat er voor je gezorgd wordt, dat vind ik wel fijn.”
En speelt dat boek nog een rol?
Tuurlijk.
Ik had geen kleine 20.000 euro van ons zuurverdiende spaargeld geïnvesteerd in het boek van Richard de Mos als ik net zo'n hekel aan hem had gehad als aan die lui van #Metoo-partij D66 of die Moslimbroederschap-apologeten van GroenLinks.
Dus ook voor mezelf hoop ik dat dat boek als een tiet verkoopt.
Ik ben geen masochist.
Eerder vandaag
Briefje van Jan… aan Wopke Hoekstra.
99 woorden: Typisch GroenLinks.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Gemaakt door Jan Dijkgraaf met Revue.
Jan Dijkgraaf - Straatweg 21 - 8534 WB Eesterga