Bekijk profielpagina

#38 over digitaal schrijven en opvolging

Revue
 
 

Stijn Vercamer

28 november · Editie #38 · Bekijk online
verandering/media/technologie/Gent/

Deze week iets over hoe kranten definitief switchen naar digitaal en hoe fundamenteel dat is voor de organisatie. En ook nog iets over dingen die ik al eerder schreef, en waar ik iets over bijleerde. Hoop dat je er iets aan hebt. Indien niet, laat het weten, en anders mag dat ook!

Een beeld vanop de redactie bij Expressen in Stockholm.
Een beeld vanop de redactie bij Expressen in Stockholm.
>>> 📰 📰 –> 📱📱Nieuwsmedia zijn fundamenteel digitaal aan het worden. Ik heb minstens 1 lezer die er nu al niets van gelooft, verder zal lezen en me dan via Whatsapp zal zeggen dat ik dat overschat of overdrijf. Maar toch: ik ondervind dat traditionele mediabedrijven (legacy media zoals ze dat in het Engels noemen) een echte poging doen tot fundamentele switch naar digitaal. Niet zozeer aan de oppervlakte, op de schermen van de lezers, maar onder de motorkap: nieuwe inzichten en nieuwe inkomsten leiden tot een ommekeer binnen de organisatie van onder andere de redactie en bij de systemen die zowel de inkomstenstroom als die organisatie moeten ondersteunen.
Tot een paar jaar geleden had je een online team dat met een rudimentair blog-achtig systeem snelle nieuwtjes publiceerde, en door de jaren zijn er wat brugjes gebouwd naar artikels uit de papieren dragers (kranten, magazines, …), zodat die ook online kunnen. Zo ging het in veel mediabedrijven, en dat deed wat het moest doen: mensen naar de site lokken en daar dan vooral advertenties tonen en mondjesmaat al eens een abonnement verkopen.
Maar nu leven we in andere tijden. Lezers blijken bereid om te betalen voor digitale artikels, veel meer dan gedacht. Er is zelfs een tendens bezig waarbij mensen enkel nog betalen voor die digitale artikels, los van de papieren krant, en zelfs los van de digitale (pdf)-krant. En als je die lezers, die dus enkel betalen om de betalende artikels te lezen, echt wil bedienen, moet je wel nog een stuk verdergaan. Het volstaat voor een traditioneel nieuwsmedium niet meer met overdag een paar stukjes in de betaalsectie te zetten en verder uit de krant van deze ochtend en morgenochtend te plukken.
Dus: nieuwe tijden, nieuwe inzichten en wellicht ook andere systemen. Waarbij er twee grote vragen zijn:
1/ Voor redacties: waar schrijven we onze artikels in? In een systeem dan de krant maakt, of in een systeem dat de site maakt? Of moet je een systeem hebben dat de beide kan? En hoe organiseren we ons dan?
Ik weet ondertussen dat er nog mensen zijn die denken dat er zoiets bestaat als ‘one system to rule them all’, maar ik denk dat het niet klopt. Zowat overal zie je dat redactiesystemen radicaal kiezen voor de digitale creatie: artikels schrijven met alles wat ze nodig hebben voor de site: een foto (ook als het een kort artikel is), tags, secties, en andere vormen van structurele metadata, … En die kan je eventueel meteen publiceren op de site. Maar dat moet niet per se, je kunt gerust ook wachten met het publiceren tot de volgende dag. Het punt is dat die artikels ‘digitaal klaar’ zijn. De krant maak je dan met alle digitale artikels die door de dag worden geschreven, eventueel aangevuld met extra artikels. Al denk ik dat het met die extra artikels wel zal meevallen, ik denk dat er zelfs artikels zullen over zijn, die de krant niet halen.
Een van de gevolgen daarvan is dat de werkdag er anders begint uit te zien: je wil misschien meer stukken, maar vooral ook betere stukken, een kwaliteitsinjectie in de digitale productie. Denk aan ‘vroege reporters’ op je redactie: mensen die ‘s morgens vroeg al beginnen te schrijven. En je wil ook dat dat journalisten zijn met eigen stukken, niet snel aangepaste berichten van nieuwsagentschappen. Die laatste zijn namelijk compleet inwisselbaar. Iedereen heeft dat nieuws, terwijl je jezelf toch wil onderscheiden, al zeker voor de betalende klanten.
Gekoppeld aan die vroege stukken, wil je ook vroeger op de dag al eindredacteurs om teksten na te lezen en eventueel aan te passen: korter, langer, betere foto’s, een video of een tweet erbij, …
Ik werk op dit moment bijvoorbeeld mee aan de digitale switch van de Nederlands-Limburgse krant 'De Limburger’. En het valt mij op dat bijna niemand over dat digitaal schrijven nog vragen stelt. De knoop ligt nu elders:
ok, dan schrijven we voortaan in het digitale kanaal in plaats van voor de krant. Geen probleem hoor. Wel even zien hoe we dat allemaal georganiseerd krijgen.
En inderdaad: dat is de grootste uitdaging. Niet zozeer ‘het systeem’, maar de organisatie van al die mensen, al die artikels, al die foto’s, al dat videomateriaal tot nieuwsproducten waar honderdduizenden lezers tevreden over zijn. Zo tevreden dat ze er ook nog willen voor betalen, want voor niets gaat de zon op.
Tot nu toe heb ik daar nog geen sluitend antwoord op gezien, iedereen is ermee bezig:
Hoe krijgen we de eindredactie naar voren in het proces, hoe zorgen we voor een interessante site én maken we nog een fantastische papieren krant? Kunnen onze mensen dat? Moeten we extra opleidingen voorzien? Zullen we eens gaan kijken bij de buren?
Wat me wel opvalt: er is ongelofelijk veel welwillendheid tussen mediagroepen om erover te praten en inzichten te delen. Misschien niet noodzakelijk tussen bedrijven die in hun eigen land concurrenten zijn, maar wel met gelijkaardige bedrijven uit andere landen.
2/ Voor technische afdelingen: bouwen we dat zelf? Of kopen we iets in? Dat is de ‘build or buy’-vraag. Dat is natuurlijk niet eigen aan mediabedrijven, je ziet dat in alle sectoren. Alleen wordt het wel specifiek als je ziet dat het kernproduct van mediabedrijven ook digitaal aan het worden is. En ook dat een Wordpress- of Drupal-omgeving niet helemaal is wat ze nodig hebben. Iets anders dan? Er zijn bekende leveranciers als CCI, Eidos, Infomaker, GN4, … Maar die dragen toch vaak een stevige papieren geschiedenis mee, die hen wat blokkeert in de ontwikkeling mijns inziens (in die zijn zit er dus een stevige parallel in met de grote nieuwsbedrijven). Ga je dan wel verder in zo een systeem?
En er is altijd een tussenvorm: samen iets bouwen met verschillende mediabedrijven. Jesse Knight, vroegere CTO van Vice, heeft daar een heel interessant stuk over geschreven. Zijn oproep aan mediabedrijven is: werk samen met elkaar om een goed platform uit te bouwen in plaats van het zelf te proberen in orde te krijgen. Spendeer je tijd liever aan het maken van goeie journalistiek en laat je technische mensen interessantere dingen doen dan het warm water opnieuw uitvinden:
At stake is a future where companies that transition to a common platform will be able to focus on what they do best – develop content – and leverage their development teams to optimize the “last mile” of user experience rather than solving problems that have already been solved by others.
De volledige tekst (in het Engels) vind je hier:
is it finally time for media companies to adopt a common publishing platform
Zelf heb ik van nature een neiging om mediabedrijven samen iets te laten bouwen. Dat lijkt ook heel logisch. Maar je moet er ook wel een stuk autonomie voor opgeven en er zijn veel obstakels, dus het is niet zo zwart-wit. Hoe beslis je de roadmap? Welke heilige huisjes mogen sneuvelen, welke niet? Is je markt wel dezelfde als die van de mee-bouwende partner? Heb je al die toeters en bellen wel nodig om succesvol abonnementen te verkopen? Niet simpel, wel interessant.
Hier is wat ik bijleerde door mijn vorige nieuwsbrieven:
>>> VLAAMSE NETFLIX: Het schrijven van een nieuwsbrief is vaak een stevig werkje. Maar een van de leukere dingen is de reacties die je erop krijgt. Zoals op het item over de Vlaamse Netflix in de editie van vorige week. Ik neem er een paar uit (ik heb de namen er niet bij gezet omdat ik dat niet zo relevant vindt, het gaat me meer om de vraag op zich):
Amazon Prime heeft ook een aantal film en tv-series met Nederlandse ondertitels
Amazon Prime heeft ook een aantal film en tv-series met Nederlandse ondertitels
1/ En wat met Amazon Prime Video? Nu zitten we hier nog vast aan de Duitse Amazon, maar eens die echt Nederlandstalige én Vlaamse producties gaan brengen, gaan ze de boel toch nog meer oppoken?
Wel, ik heb een abonnement op Amazon Prime genomen een maand geleden. En ik ben niet onder de indruk. Al komt dat ook omdat ik vaak vergeet dat ik er een heb… Wat ook al iets zegt over de relevantie van het aanbod misschien.
Er is een sectie ‘Films en tv-series met Nederlandse ondertiteling’ en daar zit toch ook niet zo heel veel tussen. Ik denk dat je van Amazon Prime Video kan zeggen: ja, het werkt wel, maar het aanbod is er nog niet. Maar goed, Amazon op lange termijn onderschatten is een fout die al teveel is gemaakt, dus ik houd een slag om de arm door te zeggen ‘je weet maar nooit waar Amazon mee gaat uitpakken’.
2/ Telenet gaat toch de ‘content war’ niet winnen met wat HBO-reeksen? Netflix lanceert meer reeksen per maand dan HBO in een jaar.
ik weet niet of je de ‘content war’ wint door even veel te lanceren als Netflix. Als je een kleine markt als de onze goed begrijpt, kan je misschien met een pak minder lanceringen, maar mét lokale producties, aangevuld met kleppers als Game of Thrones en Walking Dead wel ook al een heel eind komen.
3/  Jouw Telenet/Netflix analyse deed me erg denken aan de kritische analyse die Arjan Lubach maakte van het Nederlandse televisiebestel, Stijn. Misschien ook iets om te delen met je lezers? Wel, bij deze :-) 
Nederlandse Publieke Omroep - Zondag met Lubach (S09)
Trouwens best wel interessant om dat hele publieke omroep-landschap in Nederland eens uitgelegd te krijgen. Toch beetje vreemde constructie…
📧 📧 –> iemand nog meningen? Stuur ze me gerust.
>>> Nog over privacy: ik plakte het filmpje met Michael van Peel twee weken geleden. Waarin hij zegt ‘als ik weet wie de volgende 70 jaar ons land gaat besturen, wil ik het nog overwegen om alles prijs te geven.’ Ik moest eraan denken toen ik het interview met Kati Verstrepen van de Mensenrechtenliga las in DS Weekblad.
Kati Verstrepen
Kati Verstrepen
Een quote over vingerafdrukken op identiteitskaarten:
‘Je weet ook nooit in wiens handen dat soort data kunnen vallen. Kijk naar Turkije. Gülen-aanhangers worden daar nu beschouwd als terroristen. Hoe wordt bepaald of iemand bij Gülen hoort? Door drie onschuldige databanken met elkaar te kruisen: de abonnees van de krant  Zaman , de klanten van Asya Bank en al wie de berichtenapp Bylock op zijn gsm heeft. Als een autoritair regime aan de macht komt, wordt het gevaarlijk dat de overheid zo veel over ons weet.’
Ik parafraseer dat als: het is niet omdat je nu niets te verbergen hebt, of althans denkt dat je niets te verbergen hebt, dat je dat over een paar jaar nog zult vinden. Maar dan is het te laat.
En dan nog een meer random anekdote:
Ik luister nu naar She Keeps Bees terwijl ik dit blokje van de nieuwsbrief schrijf. Hoe ik daarbij terechtgekomen ben is een nerdy anekdote uit het echte leven: We waren naar een serie aan het kijken op Netflix. Op een bepaald speelt een liedje op de achtergrond. Ik vond het een goed nummer en startte Shazam op mijn gsm en hield die bij de tv. ‘She Keeps Bees - Our Bodies’. ‘Opslaan in Apple Music en morgen eens beluisteren, dacht ik. Het nummer begint al goed met dit zinnetje ’Basic right, we must defend.‘ Het nummer staat ook op Spotify, maar ik heb hieronder een wat rommeliger en rauwere live-opname geplakt van dat nummer, je ziet maar wat je ervan vindt:
"Our Bodies Are Our Own" (New Song), She Keeps Bees - Paris, Décembre 2016
Dank om tot het einde te lezen. Laat me gerust weten wat je ervan vond, waar je graag meer wil over lezen, waarover je minder wil lezen, suggesties voor volgende keer? Tot dan!
(en ondertussen mag je deze nieuwsbrief gerust liken en/of doorsturen naar andere geïnteresseerden)
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Stijn Vercamer met Revue.