View profile

Curated Culture #8: Baby's ontworpen om meer koffie te drinken en virtual reality als empathie-machine

Revue
 
Deze week: levensgrote drones die boven je cirkelen, virtual reality als ultieme empathie-machine en
 

CTRL ALT DELETE

November 28 · Issue #8 · View online
CTRL, ALT, DELETE is een tweewekelijks openbaar notitieboekje waarin je mee kunt lezen met de aantekeningen die Sanne van der Beek maakt tijdens het schrijven van haar boek over het verbeteren van onze relatie met onze smartphone. Herontwerp van onze tech én van onszelf: hoe doe je dat? Meer vind je op www.sannevanderbeek.nl

Deze week: levensgrote drones die boven je cirkelen, virtual reality als ultieme empathie-machine en designer-baby’s die later meer koffie kunnen drinken.

Wist jij hoe groot oorlog-drones echt zijn? Voel je je nu bedreigd?
Dit is werk van de Londense kunstenaar James Bridle, die verborgen effecten van technologie zichtbaar én invoelbaar maakt. Dat doet hij dus bij ’Drone Shadow’ door levensgrote schaduwen van drones op straat te schilderen die gebruikt worden in oorlogsvoering, want zoals hij zegt: ‘Mensen hebben geen idee ervan hoe groot zo'n ding is. Het voelt direct een stuk bedreigender aan.’ (Lees hier trouwens hoe surrealistisch het leven als drone-piloot is: ’Ever step on an ant and give it another thought?’). Een ander werk, Citizen Ex,  maakt de fysieke structuur onder het internet zichtbaar. Het werkt zo: elke website die je bezoekt heeft ook een fysieke locatie, en valt dus onder een bepaalde jurisdictie. Citizen Ex is software die deze locaties bijhoudt terwijl je surft en je dan een algoritmisch burgerschap geeft: 20% Nederlands, 50% Amerikaans en 30% Engels. Eerder schreef ik al eens over ’Seamless Transitions’ waarin Bridle drie plekken visualiseert waar vluchtelingen worden gescand en gedeporteerd. Neus eens rond op zijn site, meer dan de moeite waard.
Virtual reality als ultieme empathie-machine
“Virtual reality is een machine die ons meer menselijk maakt”. Een citaat van Chris Milk, die voor de New York Times onlangs een aantal virtual reality documentaires maakte. Want als je de effecten van de vluchtelingencrisis of Ebola niet alleen in beeld kunt brengen, maar de kijker echt door een vluchtelingenkamp in Syrie kan laten lopen, dan gebeurt er nieuws: “the visceral nature of the experience makes a viewer a new kind of witness. Can take away the filter. We don’t just see the world through our eyes, we see the world through our entire body.” Vandaar dus de naam ‘immersive journalism’ waar, als je het probeert te vertalen in het Nederlands, het woord meeslepend opduikt. Het is dé toekomst van de journalistiek, maar ook voor games en films stelt dit stuk in the New York Times. En als je bedenkt dat je nu al voor 15 euro een VR-bril bij de Hema kunt kopen (Sinterklaastip!), dan zouden ze best eens gelijk kunnen hebben. De foto boven dit stuk is overigens afkomstig uit de serie 'Away from Reality’, die eigenlijk misschien wel het tegenovergestelde van Chris Milk’ standpunt toont: hoe je door VR alleen nog in je eigen wereld leeft. Zie hier alle foto’s
De strip als journalistiek van de toekomst
De strip als nieuwe vorm van journalistiek, dat zul je vast niet hebben gedacht toen je vroeger je Donald Duck las. Maar afgelopen week lanceerde ’Drawing the Times’ een platform voor ‘graphic journalism’ dat toch heil ziet in getekende verhalen. Waarom? Nou bijvoorbeeld omdat een getekende vorm veel eerlijker is stelt Eva Hilhorst: als journalist heb je namelijk altijd bepaalde aannames die je meedraagt - hoe objectief je je verhaal probeert te vertellen, je blijft een product van de cultuur waar je vandaan komt. Doordat je gedwongen wordt dit uit te tekenen, word je je hier niet alleen zelf bewust van, maar kun je de lezers dit ook tonen. 
Vluchtelingenkampen van nu zijn de steden van morgen
Raad eens hoelang mensen gemiddeld in een vluchtelingenkamp wonen? Het antwoord is 17 jaar, de tijd waarin een baby kan uitgroeien tot een irritante puber. Ik weet het, ik sloeg er ook van achterover. Daarom, zo stelt Killian Kleinschmidt, hebben wij een compleet verkeerde benadering van een vluchtelingenkamp: we bouwen ’t slechts voor de korte termijn. Maar als je beseft dat vluchtelingen ergens 17 jaar wonen, waarom zou je dan kampen niet neerzetten in krimpgebieden om die weer te herbevolken, of op plaatsen waar de economie aangejaagd moet worden? Lees hier het hele interview en neem vooral ook een kijkje bij ’Refugee Republic’, een indrukwekkende teken/film webdocumentaire, die laat zien hoe mensen aan een stad, een thuis, bouwen in een kamp.
Aan je baby sleutelen zodat ie later meer koffie kan drinken
Stel nu dat dit de oplossing is voor het leven in een toekomstig klimaat dat veel warmer is dan nu: een soort huidplooien die de oppervlakte in het gezicht van je baby vergroten en makkelijker warmte kan worden uitgestoot. Of grotere wangen waardoor je kind later meer cafeïne kan opnemen en dus beter uitgerust is om later in z'n leven lange uren onder hoge stress te kunnen werken. De designer-baby’s in Transfigurations van kunstenaar Agi Haines, maken pijnlijk duidelijk hoe technologie de relatie met ons lichaam verandert, instrumenteel maakt, en op welke glijdende schaal we daarmee al zitten. Want, zeg eens, hoeveel koffie drink jij eigenlijk wel niet op een dag om je energie hoog te houden? 
En nog dit..
Zo, je kunt weer een weekje tegemoet met deze tips. Meer vind je trouwens op m'n blog, scroll away sailor! Ken je meer mensen die ’t tof zouden vinden om hun weekend te beginnen met dit soort tips? Tip ze dan even en dwing ze desnoods om zich hier in te schrijven.
Fijn weekend!
Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue