View profile

Curated Culture #45: Privacy lekken stinkt, letterlijk

Revue
 
Goedemorgen! Door een zware zomergriep was ik vorige week even compleet uitgeschakeld. Gek om met al
 

CTRL ALT DELETE

September 24 · Issue #46 · View online
CTRL, ALT, DELETE is een tweewekelijks openbaar notitieboekje waarin je mee kunt lezen met de aantekeningen die Sanne van der Beek maakt tijdens het schrijven van haar boek over het verbeteren van onze relatie met onze smartphone. Herontwerp van onze tech én van onszelf: hoe doe je dat? Meer vind je op www.sannevanderbeek.nl

Goedemorgen! Door een zware zomergriep was ik vorige week even compleet uitgeschakeld. Gek om met al die technologische mogelijkheden te merken hoe een simpel virus je toch helemaal plat kan leggen…Maar nu weer: op volle kracht naar de toekomst!

We leven in een gigantisch Las Vegas door onze tech
Ken je het rattenexperiment van psycholoog B.F. Skinner? Een hongerige rat zit in een kooi met een hefboom erin. Als de rat op de hefboom drukt, krijgt ie voedsel. Waar de rat in het begin natuurlijk per toeval eens over die hefboom struikelde, leerde ie al vrij snel de werking ervan. Als de beloning constant was, drukte de rat op den duur alleen nog maar op de hefboom als ie hongerig was. Maar als hij niet zeker was van de uitkomst - de ene keer kwam er wel voedsel uit, de andere keer niet - dan bleef hij maar drukken. Iets wat Skinner psychologische verslaving door een variabel beloningssysteem noemde. 
Jij bent die rat. Bovenstaande is precies hoe Facebook werkt. Of Snapchat. Of email. Of Twitter. Je weet niet wat voor beloning je krijgt, en daarom zit je maar de hele tijd te refreshen.
Dit is maar één van de principes van het behavioural/persuasive design dat achter onze technologie zit. Meer kun je lezen in het stuk ’The scientists who make apps addictive.’
Antropoloog Natascha Dow Schüll stelt dan ook aan de hand van haar study ‘Addiction by Design’ naar de verslavende werking van gokken in Las Vegas, dat onze dagelijkse leefwereld zo veranderd is in een gigantisch Las Vegas. We vallen van de ene in de andere trance. Sterker nog: hele verdienmodellen worden gemaakt op het succes van deze trances. En als er één les te trekken is uit gokken: 'the house always wins’. 
Een vakbond tegen de algoritmische baas
Wat kun je doen als je baas een algoritme is? Als je beoordelingsgesprek bestaat uit een ratingsysteem, waarbij je bij een te lage score zonder pardon of overleg automatisch wordt ontslagen? Als je diensten worden ingepland op basis van wat van optimaal is voor het bedrijf, in plaats van rekening te houden met de schooltijden van je kind? 
De ‘sharing economy’ heeft verborgen standaarden, zoals je kunt lezen in deze longread in de Financial Times. Aan de oppervlakte mag het wellicht lijken alsof je je eigen baas kunt zijn - als Uber driver of Deliveroo bezorger kun je je eigen klussen uitkiezen en werken wanneer het jou uitkomt. Maar dieper gezien, word je strak geregeerd door een algoritme: als je teveel klussen afwijst, dan lig je eruit. En hoewel je wel kunt kiezen wanneer je werkt, bestaan er over hoe je werkt strakke criteria: 'binnen … minuten moet je de bezorging voltooid hebben, anders…’
Kortom: De algoritmes van deze bedrijven oefenen zoveel controle uit over de werkers dat ze strikt genomen eigenlijk gewoon een klassieke werkgever-werknemer relatie hebben, met alle bijbehorende verantwoordelijkheden vanuit de werkgever (een minimumloon/vakantiegeld ed).
“They are treating you like an employee, so how can they say it’s self-employment? He feels as if Deliveroo has all the power of an employer but none of the responsibility. They can monitor and make sure they only pay for the time they really want to pay for, and yet have people available at all times, waiting on call.”
Er is nu een eerste rechtszaak over aangespannen tegen Uber. Maar het is lastig om als individu een verschil te maken. Daar heb je eigenlijk een vakbond voor nodig. Dat is precies wat Panda, een app van het bekende architectenbureau OMA samen met creative studio Bengler, beoogt. Een 'discruption-as-a-service-toolkit’, oftwel app, om werkers uit de deeleconomie samen te kunnen brengen in een soort vakbond waarmee ze samen sterk kunnen staan en die hen communicatiemogelijkheden en rechterlijke hulp biedt. Het is nog in de conceptuele fase, maar de behoefte aan een dergelijke app is er overduidelijk.
Data lekken stinkt, letterlijk
Twee dingen staan op m'n to do lijst voor dit weekend:
1. Het nieuwe boek ’Je hebt wel iets te verbergen’ van Maurits Martijn en Dimitri Tokmetzis lezen die hebben onderzocht hoe we continue gevolgd worden door bedrijven. Om je een indruk te geven: bij een simpel bezoekje aan nu.nl, kijken al 40 (!) bedrijven mee…
Dat staat overigens al maanden op m'n to do: m'n privacy beter beschermen. Zo belangrijk, maar toch zakt het telkens onder de streep. Hoe kan dat toch?
Nou, wellicht omdat je gewoon niet goed kan zien wát er eigenlijk allemaal gebeurt, de hoeveelheid data die onbeschermd zijn, de hoeveelheid bedrijven die meekijken. Nu begint dat door onderzoek als bovenstaande gelukkig wat duidelijker te worden, maar voelen we dan ook al genoeg de urgentie ervan of heb je daar meer voor nodig?
Smell of Data is een kunstproject van designer Leanne Wijnsma and filmmaker Froukje Tan dat een datalek koppelt aan geuren. Je ruikt dus lekkerlijk dat je data lekt door een geur dispenser in je stopcontact te steken, deze te koppelen aan je tech, die elke keer als je een onvoldoende beschermde website bezoekt met je telefoon of computer een pufje geur vrijlaat. Het internet moet meer instinctief gaan werken, in plaats van alleen te vertrouwen op verstandelijke beslissingen.
Fijn weekend!
Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Powered by Revue