View profile

Curated Culture #30 - Nanonaise en hoe ik Snapchat eindelijk snap

Revue
 
Deze week tip ik een reeks korte afleveringen die laten zien hoe nanotechnologie onze toekomst gaat b
 

CTRL ALT DELETE

May 28 · Issue #31 · View online
CTRL, ALT, DELETE is een tweewekelijks openbaar notitieboekje waarin je mee kunt lezen met de aantekeningen die Sanne van der Beek maakt tijdens het schrijven van haar boek over het verbeteren van onze relatie met onze smartphone. Herontwerp van onze tech én van onszelf: hoe doe je dat? Meer vind je op www.sannevanderbeek.nl

Deze week tip ik een reeks korte afleveringen die laten zien hoe nanotechnologie onze toekomst gaat bepalen, twee artikelen die bevragen of we onze virtuele ik-en wel kunnen vertrouwen en ging ik Snapchat eindelijk een beetje begrijpen. 

Mmmmmm....nanonaise
Raad eens hoeveel nano-deeltjes jij op een dag opeet, je tanden mee poetst of op je huid smeert? Nanotechnologie mag misschien ver weg lijken, maar het wordt al gebruikt, al is het nog niet op grote schaal. Maar dit is wél een technologie die voor grote omwentelingen kan zorgen in bijvoorbeeld onze voedingsindustrie, gezondheidszorg en energiesector. 
Maar wat is dat nano dan eigenlijk? Het programma Toekomstmakers heeft een prachtig helder filmpje gemaakt waarin je binnen een minuut uitgelegd krijgt hoe nanotechnologie werkt. Kijk vooral ook even de afleveringen over de toekomstige mogelijkheden van nanotech in de circulaire stad, nano-energie, genezen met nano-technologie en nanotech in ons voedsel om een indruk te krijgen van hoe nano deze sectoren op z'n kop gaat zetten. Want stel nu dat je nano-mayonaise kunt maken waar je niet dik van wordt omdat je de vetdeeltjes op nano-niveau verandert in water? Of de mogelijkheid hebt om medicatie compleet op je behoeftes aan te kunnen passen omdat het op nano-niveau aangepast kan worden? 
Neem nog om een beter gevoel te krijgen van de mogelijkheden van nano-tech eens een kijkje in de Nanosupermarkt waar je wijn kunt vinden die moeiteloos van een soepele Chardonnay in een stevige rode verandert. Of schoenen met hakken die je precies de ondersteuning bieden die je nodig hebt, zodat je nooit meer pijnlijke voeten hebt. En wat dacht je van van de vrolijk gekleurde Magic Meatballs waarmee kinderen lekker kweekvlees kunnen leren eten? 
Is je virtuele ik wel te vertrouwen?
“Her strangely familiar features make me second guess myself. I face the uncanny. Does she not know me at all, or does she know me better than I know myself? [..] She is banality, the seem­ingly innocuous clicks and queries of everyday digital life. But she’s very impor­tantly, conse­quen­tially me.” 
Dit is hoe tech-criticus Sara M. Watson haar virtuele zelf beschrijft. De ik die ontstaat door wat we online zoeken, delen op social media en aankopen doen. We zijn wat we googlen, facebooken en amazonnen. Op basis van onze eerdere aankopen of zoekwoorden worden suggesties gedaan voor vervolgaankopen. En dat is een probleem volgens Watson, aangezien er zo een abstractie plaatsvindt van onze behoeftes en vragen: machines kennen slechts vaste hokjes waar je in moet passen. 
Zoals een andere tech-criticus Luciano Floridi in een essay in dezelfde serie schrijft: het risico is dat we daardoor voorspelbaar worden gemaakt. Neem bijvoorbeeld Netflix dat mijn kijkgedrag probeert te identificeren. Meer dan dat: het moedigt me aan om in mijn hokjes te blijven door me continue suggesties voor nieuwe films en series aan de hand te doen die in die hokjes passen. Volgen deze suggesties nog mijn wensen of begint mijn kijkgedrag de wensen van Netflix te volgen? 
En hierdoor ontstaat de vraag: kunnen we onze virtuele zelf-en wel vertrouwen? Is virtuele Sanne op basis waarvan mijn identiteit wordt afgelezen door online systemen wel een goede stand-in voor mij? 
Zoals Sara M. Watson schrijft: “I want her to stop assuming what I want and start asking me about my inten­tions. I need to be able to trust her enough to act as my proxy, with assur­ance that she’ll keep my inter­ests in mind. I could send her out, empow­ered to act on my behalf, instead of scram­bling around to keep tabs on her.” 
Om iets van Snapchat te snappen moet je z'n oprichter begrijpen
Als er iets is waardoor ik me oud voel - en ik ben een piepkuiken van 30 -  is het Snapchat wel. De app waarmee je foto’s deelt met anderen die je kunt bewerken en die verdwijnen binnen een paar seconden. Razend populair bij tieners - momenteel heeft het 130 miljoen dagelijkse actieve gebruikers - die niet eens meer aan Facebook, Twitter en maar mondjesmaat aan Instagram beginnen. 
* Dit is cruciaal om te begrijpen: Spiegel wil met Snapchat niet de volgende Facebook of Twitter bouwen. Hij wil geen social medium maken, hij wil een entertainende communicatiewereld bouwen waarin je vrijblijvend kunt communiceren en juist kunt ontsnappen van je zorgvuldig gecureerde profielen op Instagram of Facebook. 
* Snapchat is dus meer dan alleen een fotodeelapp, het is een hele wereld. Dat is de reden waarom Spiegel dus een muzieklabel wilde kopen, en korte films en televisie wilde toevoegen aan Snapchat. En daarmee maakt Spiegel een cruciale stap van het denken van delen van informatie naar het denken in gevoelswaarde:  “One of the biggest issues is that technology companies view movies, music and television as information. Directors, producers, musicians and actors view them as feelings, as expression. Not to be searched, sorted and viewed — but experienced.” 
* De omwenteling naar het denken in gevoelswaarde houdt nog een andere verandering in. Spiegel gelooft niet in een verschil tussen off- en online meer. Er zijn geen virtuele alter ego’s, er is geen real life. “We no longer have to capture the ‘real world’ and recreate it online. We simply live and communicate at the same time.” En daarmee worden bovenstaande observaties van Floridi en Watson natuurlijk des te relevanter… 
Dat was 'm weer! Fijn weekend!
Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue