View profile

CTRL ALT DELETE #92: Stop met prutsen op informatieniveau als het om aandacht gaat

Revue
 
Goedemorgen beste lezer, Deze week heb ik drie inspirerende artikelen voor je die mij nieuwe inzichte
 

CTRL ALT DELETE

January 20 · Issue #92 · View online
CTRL, ALT, DELETE is een tweewekelijks openbaar notitieboekje waarin je mee kunt lezen met de aantekeningen die Sanne van der Beek maakt tijdens het schrijven van haar boek over het verbeteren van onze relatie met onze smartphone. Herontwerp van onze tech én van onszelf: hoe doe je dat? Meer vind je op www.sannevanderbeek.nl

Goedemorgen beste lezer,
Deze week heb ik drie inspirerende artikelen voor je die mij nieuwe inzichten gaven:
- waarvan er natuurlijk ééntje gaat over de Big Move die Facebook maakte vorige week, 
- ééntje over of digitaal burgerschap even betekenisvol is als offline, 
- en ééntje over hoe we ons denken moeten aanscherpen als we het over regulering van de tech-giganten denken, want anders komen we nog geen steek vooruit.

We zitten nog te prutsen op informatieniveau...
…terwijl het om aandacht gaat.
Filosoof James Williams - de compagnon van de bekende klokkenluider Tristan Harris in het opzetten van de Time Spent Well beweging waar ik al eerder over schreef - legde in een interview met Knack (via Blendle) mooi genuanceerd uit waar nu écht het probleem zit. Eén van de eyeopeners uit het interview is dat onze wetgeving op informatieniveau gestoeld is, terwijl het bewaken van onze aandacht het probleem is:
Politici leven nog in een vorig tijdperk, toen informatie een zeldzaam goed was en technologie die informatie vrijelijk beschikbaar moest maken. Vandaag is informatie overvloedig en overal, en is het onze aandacht die het zeldzaam goed is geworden. Maar dat hebben zij blijkbaar nog niet opgemerkt, of ze negeren het op zijn minst. Neem nu de Europese wetgeving rond cookies, om het even simpel te houden. Dat is regulering op informatieniveau, niet op aandachtsniveau. 
Dus ja, we kunnen wel anti-monopolie wetgeving gaan bedenken of boetes opleggen aan een paar techgiganten die we als de zondebokken aanmerken, maar heb je daarmee echt het probleem te pakken? 
Je kunt een bedrijf dat zijn businessmodel gebouwd heeft rond psychologische manipulatie gerust miljarden beboeten, maar op het eind van de dag zit je nog altijd met een businessmodel dat draait op psychologische manipulatie.
Ook al krijg je Facebook of Google in het gareel, het businessmodel waarmee zij groot zijn geworden blijft bestaan als lucratief verdienmodel, ook voor andere bedrijven. Dus laten we verder denken dan de schuldvraag en het sociale contact im frage stellen dat we als maatschappij ongemerkt zijn aangegaan:
Vroeger was reclame min of meer informatieoverdracht – ‘ons wasmiddel gaat vijf keer langer mee dan dat van de concurrent’ – om zo keuzes te maken in de winkel. Vandaag hebben we alle informatie, en is reclame louter emotionele en psychologische manipulatie. Sinds die ommezwaai hebben we als maatschappij nooit besproken of we dat wel oké vonden. 
Is er ook een goede manier om te Facebooken?
Je hebt het waarschijnlijk wel meegekregen vorige week: Facebook gaat in zijn timeline de berichten van vrienden en familie voorrang geven boven nieuwsberichten van organisaties, zelfs als deze gesponsord zijn. Big move, want ja: het verdienmodel van Facebook bestaat juist uit adverteerders en organisaties die gesponsorde berichten inkopen. Niet gek dan ook dat dinsdag bekend werd dat de aandelen van Mark Zuckerberg in Facebook in één klap 3 miljard (!!!) dollar minder waard zijn geworden. 
Wat is de reden van deze move? Facebook moet weer een plek worden waar mensen het gevoel hebben dat ze hun tijd welbesteed hebben en waar ze gelukkig van worden. Door de berichten van vrienden en familie centraal te stellen willen ze actief facebookgebruik aanmoedigen, vertelde de Zuck in een interview hierover. 
Hij heeft een punt. Uit onderzoek blijkt inderdaad dat mensen van passief Facebook-gebruik ongelukkig worden, terwijl de effecten van actief gebruik (liken, commentaar geven en zelf posten) juist positief werken op je gemoedstoestand. 
Dat impliceert dat er dus een goede manier is om Facebook te gebruiken, en een slechte manier. Facebook - of laten we het breder trekken: social media -  is niet alleen de duivel. Het biedt ons ook manieren om sociaal te zijn, en dat is - naast het verslavendmakende design - óók de reden waarom we telkens terugkeren naar Facebook, schrijft Josh Constine op Techcrunch. We zijn nu eenmaal sociale beestjes
But on the other hand, there are the social interactions that remind us why Facebook exists and why we come back so often.

You share something that spurs a swath of jokey comment threads with friends or send earnest condolences to a buddy who lost a loved one. You geek out with fellow hobbyists or plan political action in a Facebook Group. You discover an art gallery opening or party down the street and invite pals to join you, or see that an old friend is visiting town and reach out to catch up in person. And through Messenger, you can strike up a convo with someone you can see is online, or laugh about the world in a rollicking group chat.

Moments of this nature deepen bonds with your immediate circle, cement you into a larger community, keep old relationships from dying out, foster connections with those aligned by interest or circumstance and trigger real-world meetups. They’re active, participatory and engaging. They aren’t isolating or misanthropic or a waste. They’re truly social, even with a screen in between.
Digitaal burgerschap...one click away?
Een kanttekening bij bovenstaand verhaal is of de vormen van sociale interactie die we via social media aangaan, wel écht aan onze criteria voor betekenisvolle sociale interactie voldoen. 
Neem nu bijvoorbeeld eens digitaal burgerschap en activisme. Is de online variant even betekenisvol als de offline manier? 
Kijk eens naar de populaire ice bucket challenge, waarvan de video’s binnen een jaar 10 biljoen keer bekeken werden op Facebook en 3 miljoen geupload werden op Instagram. Binnen enkele weken had de campagne in Nederland alleen al één miljoen euro opgehaald uit 51.000 donaties, terwijl ALS Nederland normaal gesproken ongeveer 200 donaties per maand te verwerken krijgt. 
Succesvol activisme toch? 
Criticus Umair Hague schreef een blog over hoe online burgerschap en activisme wellicht op burgerschap lijkt maar op fundamentele punten verschilt. Hij verstaat onder burgerschap en democratische betrokkenheid een directe manier om in contact te staan met de overheid. Social media creëert de illusie van contact, maar mist de echte aansluiting:
We can tap out an angry tweet or missive in a few seconds. Hit send. Watch it echo and bounce around in cyberspace. Set our jaws in satisfaction as our outrage, anger, unhappiness, is validated, seen, amplified, like by like, follow by follow. And perhaps, this way, we think: “I have done something positive for society. My work as a citizen is done.” Thus, we don’t engage directly with governing institutions as much as we do tweet and status update and so on, precisely because engagement is much harder, socially, economically, culturally, than tapping out a few sentences on your iPhone. 
But the truth is that a million likes are not worth one single phone call, much less one single scolding visit to a recalcitrant leader. 
 Democracies need citizens, not audiences.
Met 'Die with me' app lijdt je samen aan lege batterij
En over ‘echt’ sociaal contact gesproken…één van mijn lievelings digikunstenaars Dries Depoorter heeft net een nieuw werk uitgebracht.  
We hebben het nu wel de hele tijd over digitale detox, maar onvrijwillig verbannen worden uit je digitale bestaan doordat je batterij leegraakt, levert de meeste mensen toch veel stress op. Daarom ontwikkelde Depoorter de app 'Die with me’ die je alleen kunt openen als je minder dan vijf procent batterij overhebt. Je komt dan in een chatroom terecht waar je je aanstaande (tijdelijke) digitale dood kunt verwerken met lotgenoten. Omdat de klok tikt, ben je verplicht om kort en krachtig te praten en snel tot de kern te komen. Gedeelde smart is halve smart. 
Fijn weekend!
P.S. Waarom geen sociale gebruikshandleiding?
Zelfbenoemd notificatiefilosofe Anke Hans stelt dat het toch eigenlijk maar vreemd is dat we alleen een technische gebruikshandleiding bij een nieuwe smartphone krijgen. Waarom geen sociale etiquette handleiding die je ook terugvindt in het doosje? Ze ontwierp er één.
Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue