View profile

CTRL ALT DELETE #65 - Waarom je email moet zien als kalligrafie

Revue
 
Goedemorgen beste lezer, Is het niet gek dat we nooit hebben geleerd hoe we moeten omgaan met email?
 

CTRL ALT DELETE

March 11 · Issue #65 · View online
CTRL, ALT, DELETE is een tweewekelijks openbaar notitieboekje waarin je mee kunt lezen met de aantekeningen die Sanne van der Beek maakt tijdens het schrijven van haar boek over het verbeteren van onze relatie met onze smartphone. Herontwerp van onze tech én van onszelf: hoe doe je dat? Meer vind je op www.sannevanderbeek.nl

Goedemorgen beste lezer,
Is het niet gek dat we nooit hebben geleerd hoe we moeten omgaan met email? Of facebook? Of onze smartphone? Maar het onszelf wel kwalijk nemen dat het altijd niet helemaal goed gaat?
David Levy, professor aan de Washington University Information School, bepleit dan ook in zijn boek ‘Mindful Tech. How to bring balance to our digital lives’ (2016) dat we ons beeld gaan bijstellen. Technologie is iets dat vaardigheid in aandacht en focus vereist. Om meester te worden van technologie, moet je meester worden in technologie. 

Waarom je email moet zien als kalligrafie
Levy verhaalt in z'n eerste hoofdstuk over Douglas Engelbart. Nooit van gehoord? (ik ook niet hoor). Engelbart was niettemin één van de belangrijke figuren in de ontwikkeling van de computer: hij vond de muis uit én het eerste hypertekstsysteem. En hoewel hij dus de ontwerper is van twee ontzettend handige dingen die ons erg goed hebben gediend, was hij faliekant tegen gebruiksvriendelijk design. 
Hij vond namelijk dat je het werken met een computer moest vergelijken met het bespelen van een muziekinstrument. Iets waar je veel tijd en energie in moet stoppen voordat je er enige vaardigheid in opbouwt:
Musical instruments, he claimed, were not userfriendly. They weren’t designed, first and fore-most, for the ease of use. Rather, they were designed for peak performance. They were designed to be played by skilled craftspeople, who were intent upon improving their skills. From his point of view, a low entry cost to use was much less important than creating a powerful instrument that one could master over time.
Levy vertelt ook over z'n eigen leerproces. Hij studeerde twee jaar lang Westerse kalligrafie, waarvoor hij urenlang de vormen van de letters natrok, geholpen door de feedback van zijn leraren, voordat hij aan een ‘echt’ werk begon.
Dat staat haaks op hoe de meeste van ons onze digitale vaardigheden hebben geleerd, namelijk gewoon al doende, door een proces van experimenteren en je aanpassen aan wat lijkt te werken. Maar nu is de tijd gekomen om deze digitale vaardigheden eens écht goed onder de knie te krijgen, vindt Levy. We komen met de huidige technologie niet meer weg met onze halfslachtige technieken.
We moeten dus het vak gaan leren van onze technologie. Hoe doe je dat?
Een vaardigheid leer je door een intentie te stellen (wat is het dat je wilt bereiken), focus aan te brengen, jezelf en je omgeving voor te bereiden, tijdens je 'performance’ een feedbackloop in te bouwen (zit je nog op de juiste weg?) en je vaardigheid te verdiepen door feedback van anderen. 
We behandelen de ziekte voor de diagnose gesteld is
84 essentiële email management tips zodat je helemaal zen kunt worden!
En daar komen we op een ander belangrijk punt dat Levy opwerpt in z'n boek: weet jij wel welke vaardigheden jij momenteel tekort komt? Waar gaat het eigenlijk mis bij jou en je relatie tot bijvoorbeeld email? Krijg je te veel email binnen? Ligt het aan de onsystematische manier van hoe je email verwerkt? Roept email een negatieve, angstige reactie bij je op? Of gebruik je email juist als ontsnapping als je iets moeilijks moet doen? Slechts een greep uit de mogelijke manieren waarop je relatie met email onder druk kan staan.
Onze relatie met onze technologie is iets dat heel individueel bepaald is en onlosmakelijk verknoopt met ons karakter, context en vaardigheden. Zo bemerkte ik dat ik eigenlijk heel gestresst word van email - het roept het gevoel bij me op dat ik altijd op m'n hoede moet zijn. Dat heeft vast iets te maken met m'n plichtgetrouwheid, angst om fouten te maken en het feit dat die rot-email ook nog eens dag en nacht beschikbaar is - en ik daardoor bereikbaar ben. Door het altijd kunnen checken, wakkerde ik alleen maar m'n angstige relatie met email aan. Dus nu ben ik in relatie-therapie. Ik probeer m'n email slechts drie keer per dag te checken, op vaste momenten, en op systematische wijze. We hebben nog een lange weg te gaan - mr Email en ik - maar ik merk dat door deze aanpak ik me wel al een stuk beter voel. 
Je ziet het, een superpersoonlijk verhaal. Hoewel mijn aanpak natuurlijk toevallig ook voor jou kan werken, zal het sommige mensen juist meer geruststelling/blijdschap/insert andere positieve emoties geven om continue te kunnen checken. 
Ander klein voorbeeld: waar in productiviteitstheorieën - die ongemerkt heel erg ten grondslag liggen aan hoe we vinden dat we moeten omgaan met onze tech -  absoluut wordt afgeraden om als eerste in de ochtend je email te checken, geeft het mij juist rust om aan m'n dag te beginnen. Dat dit voor me werkte, realiseerde ik me trouwens pas door happiness-guru Gretchen Rubin, die hetzelfde doet. Ik heb me jarenlang shit gevoeld doordat ik ofwel dacht dat ik het verkeerd deed en dus een kans liet liggen om productief te zijn, ofwel heel onrustig werd als het me lukte om niet m'n email meteen te checken ’s ochtends. 
Dat toont aan waar ons denken over technologie mank loopt. Het is veel te dogmatisch en daardoor schieten we voorbij aan ons doel. Hoe vaak lees je niet in media: Dit is DE juiste manier om om te gaan met je email/je telefoon MOET je buiten je slaapkamer houden om een goede slaap te krijgen/ je MOET elke week een unplug-dagje hebben om weer tot jezelf te komen -  juist door deze dogmatische manier van denken mis je de kans om te ontdekken waar het voor JOU misgaat en waar je winst te behalen is. Levy benoemt dit heel slim: we zijn al aan de behandeling begonnen voordat we überhaupt de diagnose hebben gesteld.
So many of the discussions we are now having about the digital world tend to be based around simplistic dualisms. We ask whether texting is good or bad for us, or whether the Internet is making us smart or stupid. But when we can look at the richness of our own experience online, we have the chance to discover when and how texting is helpful, and when it isn’t, or when being online is illuminating and productive, and when it isn’t. […] noticing the complexities (and even contradictories) within ourselves, will make us better partners in the collective conversation we ought to have about social and technological change.
Technologie moet ontworpen worden voor wrijving
Wall-E zag 't al: te gemakszuchtige tech (ver)dient niet de mens
En als je dan toch weer even de blik wendt naar het ontwerpen van technologie, hoe zijn bovenstaande lessen daar dan in te vertalen? Daar heeft Steve Selzer, experience design manager bij AirBnb, een interessant punt over in zijn blog ’The fiction of no friction’. Ons huidige ontwerpproces van technologie is veel te veel gericht op gemak, op naadloosheid. Daarmee gaat iets heel belangrijks verloren: 
I’m not suggesting we add extraneous steps to streamlined processes or make our products unusable. I’m talking about intentionally adding the kinds of friction that lead to self-reflection, self-discovery, and personal growth.
Hij geeft een voorbeeld van de eigen zaak - Airbnb. Airbnb ziet Selzer als goed frictiedesign: doordat het je een gevoel van thuis geeft (sense of belonging) kun je juist beter de groei-ervaring van het reizen aangaan (out of your element). Ik moet meteen denken aan de manier waarop Foursquare me eenzelfde thuisgevoel bood tijdens mijn reis naar Tokyo. Door af en toe even op te laden in eenzelfde hipstercafé als ik thuis in Amsterdam om de hoek kan vinden, kon ik de andersheid van de enorme metropool beter aan.
Maar hoe ontwerp je dan voor frictie? Selzer geef een paar suggesties:
- Ontwerp voor het opdoen van vaardigheden. Dat betekent dus bijvoorbeeld liever het bezorgen (gemak) van verse ingrediënten voor een maaltijd die je nog zelf in elkaar moet zetten (frictie) waardoor je je culinaire skills verbetert.
- Ontwerp voor zelfreflectie. Hoe voel je je? Waar loop je op vast? Bouw een feedbackloop in naar je gebruikers.
- Ontwerp voor ideeënseks (dat is mijn woord, niet dat van Selzer): “most innovation happens as a result of random conversations and ideas that arise when people serendipitously collide.”
- Ontwerp voor confrontatie. Bij Airbnb kunnen gebruikers rechtstreeks met de host communiceren over irritaties. Het blijkt dat een goede communicatiemogelijkheid al een veel hogere tevredenheid oplevert. 
Dus de hamvraag die we onszelf moeten stellen is: 
The friction you choose may be key to maintaining our collective values and sense of self in the not-so-distant, otherwise frictionless future.
Waar kun jij wel wat frictie gebruiken?
En welke frictie is de juiste frictie, die je naar een betere relatie tilt met je tech, in plaats van je irriteert? Mocht je hier gedachten over hebben…ik hoor ze graag! 
En doe me een plezier: probeer eens zonder vooroordelen te kijken naar jouw persoonlijke relatie met de technologieën in je leven. Wat ontdek je dat voor of tegen je werkt? 
Fijn weekend!
Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue