Bekijk profielpagina

Popcorn #9: Mijn zomerhit van dit jaar is een obscure track uit 1985

Jullie hebben een weekje langer op deze negende nieuwsbrief moeten wachten. De afgelopen week was ik
Popcorn #9: Mijn zomerhit van dit jaar is een obscure track uit 1985
Door David Haakman • Editie #9 • Bekijk online
Jullie hebben een weekje langer op deze negende nieuwsbrief moeten wachten. De afgelopen week was ik namelijk met mijn gezin op vakantie in Zutendaal, vlak over de Belgische grens. Normaal gesproken had ik op woensdag om 10.00 uur mijn muziekmail verstuurd, nu maakte ik op mijn racefiets een prachtige tocht van 85 kilometer door Zuid-Limburg
Tijdens onze heerlijke vakantie heb ik opvallend weinig muziek geluisterd. Hierdoor heb ik een aantal nieuwe albums nog onvoldoende kunnen horen voor een goed oordeel. Zo weet ik nog niet helemaal wat ik moet vinden van de nieuwe Arctic Monkeys, die eerder klinkt als een nevenproject van zanger Alex Turner. Eerste reactie: gewaagd, commerciële zelfmoord en: hoe valt dit totaal niet rockende nieuwe materiaal straks op Best Kept Secret? Nog maar een paar keer luisteren en naar de nieuwe videoclip van Four Out Of Five kijken.
Dit zijn de albums en tracks die me van de afgelopen weken het meest zijn bijgebleven:

1 Tohon Stanislas - Owhaaou (Raphael Top Secret Edit)
Deze track, die ik verreweg het meest beluisterd heb, staat op het vorige maand verschenen compilatiealbum Hunchin’ All Night van de Duits-Koreaanse dj en producer Hunee. Muziekjournalist Rolinde Hoorntje gaf dit eclectische compilatiealbum vijf ballen in NRC en Owhaaou van Stanislas Tohon steekt er voor mij duidelijk bovenuit. Het is een ontzettend aanstekelijk zomers nummer met pakkend refrein en fraaie saxofoon dat onmiddellijk in je hoofd blijft zitten. Ik hoor een van mijn zoons inmiddels regelmatig Owhaaou zingen.
Maar wie is Tohon Stanislas en waar komt dit nummer vandaan? Een zoekopdracht op Google levert vrij weinig op en er staat amper muziek op Spotify van Stanislas. Het blijkt een in 1955 geboren zanger uit Benin die zo te zien onder de naam Stan Tohon nog steeds muziek maakt. De zeer dansbare afro-disco track Owhaaou stond op het 1985 verschenen album Metamorphose - Owhaaou…! en het origineel is net iets sneller en heeft een vrij lelijke gitaarsolo, die in deze versie gelukkig ontbreekt. 
Wie de populaire dj-sets van Hunee kent, weet dat de dj veel vaker aan de haal gaat met dit soort obscure nummers. Luister vooral ook even naar Stages (Of Love) van Don Laka; nog zo'n verloren gewaande discoclassic. 
2 Dirty Projectors - Break-Thru
Fijne eerste single van Dirty Projectors’ nieuwe album Lamp Lit Prose dat op 13 juli verschijnt. In dit nummer met gitaar en knarsende elektronica bezingt frontman Dave Longstreth de schoonheid van een vrouw en in het eerste couplet komen gelijk al Fellini, Archimedes en Julian Casablancas langs. In de vermakelijke videoclip wordt de zanger omringd door papegaaien en ander tropische vogels, die gezellig op zijn gitaar komen zitten en aan zijn pak beginnen te knagen. Op 15 augustus geeft Dirty Projectors een optreden in Paradiso Noord
3 Janelle Monáe - Dirty Computer [Emotion Picture]
Doordat ik deze nieuwsbrief een weekje heb opgeschoven, voelt het alsof Dirty Computer van Janelle Monae al flinke tijd uit is. Dat komt vast ook doordat de belangrijkste tracks en videoclips al heel veel aandacht hebben gekregen, ook in mijn vorige nieuwsbrief
Dirty Computer is een van de meest bejubelde albums van 2018 tot dusver. Op Metacritic heeft de plaat een gemiddelde van 9,1 op basis van 28 recensies. Alleen The Guardian kwam niet verder dan drie sterren. Ook in Nederlandse media kreeg de nieuwe Monae positieve recensies: ijzersterke popplaat (OOR), eclectisch, exuberant, uitdagend en wervelend (vijf ballen in NRC) en ongrijpbaar en intelligent (vier sterren in de Volkskrant). 
Al die lof is wat mij betreft volkomen terecht. Naast de al eerder uitgebrachte singles Make Me Feel, I Like That, Django Jane en Pynk bevat Dirty Computer genoeg andere sterke tracks. Mijn favorieten: de titeltrack met Brian Wilson, Crazy, Classic, Life en het pakkende Screwed. Het jaar duurt nog lang, maar dikke kans dat dit veelzijdige album hoog in heel veel jaarlijstjes gaat eindigen. Ook bij mij. 
4 Orbital - Tiny Foldable Cities
Het is inmiddels 22 jaar geleden dat ik Orbital leerde kennen, nota bene door een recensie in de Hitkrant. Het album In Sides van het Britse technoduo kreeg in het blad vijf sterren en ik weet nog dat in de laatste zin het volgende stond: ‘Als er al zoiets bestaat als klassieke housemuziek dan heeft Orbital die met In Sides uitgevonden’.  
Nieuwsgierig geworden leende ik het album bij de bibliotheek in Bussum en ik raakte er als 14-jarige compleet aan verslaafd. Natuurlijk kende ik ook The Chemical Brothers en Underworld, maar deze elektronische muziek was veel melodieuzer. In de lange, uitgesponnen composities ontdekte ik steeds weer nieuwe lagen en organische geluiden. Nog altijd is In Sides een van mijn meest dierbare platen aller tijden.
Wat was ik teleurgesteld toen hun optreden op Pinkpop 2001 op het laatste moment werd afgelast. Helaas ging het na de beste sterke opvolger Middle of Nowhere (1999) bergafwaarts met de muziek van broers Paul en Phil Hartnoll. The Altogether (2001) en Blue Album (2004) kwamen niet in de buurt van hun baanbrekende muziek uit begin jaren '90 en het duo ging kort daarna uit elkaar.
Niet voor lange tijd, want Orbital ging weer eind jaren nul weer optreden en in 2012 volgde een nieuw album, Wonky, dat ik gek genoeg nooit veel beluisterd heb. Vorige week was er opeens nieuwe single Tiny Foldable Cities van het later dit jaar te verschijnen nieuwe album Monsters Exist en die is zeker niet slecht: het is een melodieuze technotrack met fijne bliepjes en gekke geluiden. Balen dat ik hun optreden op Dekmantel op 3 augustus wegens onze zomervakantie moet missen. Hier een voorproefje
5 Tracyanne & Danny - It Can't Be Love Unless It Hurts
Op de altijd fijne A Perfect Chart-playlist ontdekte ik dit prachtige nieuwe nummer van Tracyanne Campbell (Camera Obscura) en Danny Coughlan (Crybaby). Het is heerlijke orkestrale sixtiespop die liefhebbers van Belle and Sebastian zeker zullen waarderen. Deze track maakt nieuwsgierig naar hun debuutalbum dat op 25 mei verschijnt. Lees hier een interview met het duo.  
Vind je dit mooi? Luister dan vooral ook naar dit nieuwe nummer en album:
6 Jon Hopkins vs DJ Koze
Op de eerste dag van onze vakantie verschenen de nieuwe elektronische albums van Jon Hopkins en DJ Koze, die allebei min of meer even positieve recensies gekregen hebben. 
Over het album van Jon Hopkins: de vooruitgesnelde singles Emerald Rush en Everything Connected zijn ware anthems, net als opener Singularity en Neon Pattern Drum (waarbij je toch heel even denkt dat er iets mankeert aan je muziekinstallatie). Wat een contrast met de daaropvolgende nummers, waarin het tempo flink omlaag gaat en die vaak aan schuren tegen neo-klassieke muziek. Een wonderlijk geheel.
Over DJ Koze: een zeer gevarieerd album, waar tal van artiesten aan meewerkten  - van Róisín Murphy, José Gonzalez tot Kurt Wagner. Mijn favoriete tracks zijn vooralsnog het zomerse Pick Up en Seeing Aliens
Ik geef de voorkeur aan het veelzijdige album van DJ Koze, maar eerlijk is eerlijk: allebei de albums moet ik nog vaker beluisteren. 
7 Beach House - 7
Het Amerikaanse duo Beach House brengt inmiddels al ruim tien jaar dromerige popplaten, met Teen Dream uit 2010 als voorlopig hoogtepunt. Op hun vorige albums klonk hun muziek nog altijd fraai, maar inmiddels ook wel overbekend. De hoogste tijd voor een wat ander geluid. Op 7 brengt Beach House nog altijd dreampop, maar de nummers hebben toch net even een andere klankkleur. Zo doet opener Dark Spring mij met z'n gierende gitaren denken aan het voortdenderende No Cars Go van Arcade Fire. Veel andere nummers klinken net iets duisterder dan eerder werk; ze neigen soms naar shoegaze en in de productie is de stem van Victoria Legrand meer in de achtergrond gemixt. Meeslepende nummers als Myth, Take Care en Gila ontbreken, maar 7 is een intrigerende luisterervaring.
8 Marlon Williams: NPR Music Tiny Desk Concert
Ik heb een haat-liefdeverhouding met Make Way For Love van Marlon Williams, schreef ik eind februari in mijn vierde nieuwsbrief. Destijds trok ik zijn stem niet altijd even goed, maar inmiddels is het album van de Nieuw-Zeelandse singer-songwriter uitgegroeid tot een van mijn favoriete en meest beluisterde albums van dit jaar. 
Na zijn optreden in de EKKO van eind april weet ik definitief dat ik een lover en geen hater ben. Lees een kort verslagje op mijn Instagram-account
Stay Tuned
Dit zijn de belangrijkste albums die vrijdag verschijnen, waar ik naar uitkijk:
  • Brad Mehldou Trio - Seymour Reads The Constitution!
  • Courtney Barnett - Tell Me How You Really Feel
  • Parquet Courts - Wide Awake!
  • Ray LaMontagne - Part Of the Light
Een week later staan deze platen op de streaming diensten:
  • Chvrches - Love is Dead
  • Jenny Hval - The Long Sleep (EP)
  • Snow Patrol - Wildness
  • Tracyanne & Danny - Tracyanne & Danny

Dat was ’m voor deze week. Heb je muziektips voor mij of opmerkingen over deze nieuwsbrief? Mail me vooral.
Veel luisterplezier gewenst!
Groet, 
David Haakman
PS: Tijdens mijn vakantie keek ik eindelijk de documentaire True Stories over de overleden dj Avicci op Netflix. Die maakt pijnlijk inzichtelijk hoe Tim Bergling jaren worstelde met zijn overvolle tourschema en volop in de aandacht staan. Aanrader! Bij terugkomst stuitte ik op dit nieuwe nummer van Jens Lekman, dat onderdeel is van zijn muzikale correspondentie met Annika Norlin, waarin hij juist zingt over deze documentaire:
Hoe vond je deze editie?
David Haakman

Al ruim 25 jaar ben ik verslaafd aan popmuziek. In deze tweewekelijkse nieuwsbrief neem ik je mee op mijn zoektocht naar de beste nieuwe albums, singles en videoclips.

Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door David Haakman met Revue.