Bekijk profielpagina

Het verhaal van mantelzorger Hans en zijn vrouw

Revue
 
Het verhaal van mantelzorger Hans en zijn vrouw
 

Olivier over de zorg van morgen

16 maart · Editie #9 · Bekijk online
Dinst: de briljante mislukking

Het verhaal van mantelzorger Hans en zijn vrouw

De lente is begonnen, de knoppen zitten aan de bomen en de terrasjes zijn weer gevuld. Op het moment van schrijven steekt de zon strak af tegen een helderblauwe hemel. De zon voelt zacht op mijn bol en terwijl ik in de tuin zit met een ijsje (moeilijk typen), schrijf ik dit verhaal. Zorgeloos, zo zou ik mijn leven op dit moment omschrijven. Toch steekt deze inleiding schril af tegen het verhaal dat ik eigenlijk wil vertellen. Het verhaal van Hans en zijn vrouw. 
In de winter kwam ik bij hem thuis. Hans was in de zestig en woonde samen met zijn dementerende echtgenoot Katrien. Hij was haar echtgenoot en mantelzorger. Zij had inmiddels een indicatie om buiten het huis te wonen, maar er was geen plaats in een verzorgingstehuis, dus tot die tijd woonde ze nog thuis bij haar echtgenoot met wie ze haar leven lang deelde. Het ging moeizaam thuis, Katrien kon niet langer alleen blijven. Hans werkte tegelijkertijd. Één dag in de week op kantoor en de overige dagen thuis. Dat is niet voor iedereen weggelegd, maar hij had het voor elkaar gekregen. 
Enigszins provisorisch had Hans zijn huis zo ingericht dat Katrien er prettig kon leven. Zeven dagen in de week was hij bezig met de zorg, waarvan zes dagen full-time in eigen persoon. Enkele uren per week was er thuiszorg. Dit waren wisselende gezichten die Katrien niet altijd toeliet. Als het goed ging kon Hans op die momenten boodschappen doen en haar veilig en vertrouwd met hulp thuis achterlaten. Meestal niet. 
Enkele maanden later kreeg Katrien groen licht om te verhuizen. Toen ik Hans laatst sprak vroeg ik hem hoe het met hem ging en hoe hij de dagen in die periode doorkwam. Tot mijn verbazing haalde Hans achteloos zijn schouders op en vertelde dat hij het vanzelfsprekend vond. Als de rollen waren omgedraaid had ze hetzelfde voor hem gedaan. Bovendien waren er ook nog leuke momenten. 
Ik geloof dat Hans een uitzondering is in zijn beleving van mantelzorg, zijn dienstbaarheid was inspirerend, toch vraag ik mij af hoe lang deze situatie had kunnen doorgaan en hoe het effect had op zijn werk? Overbelasting kan leiden tot een hoop narigheid. Door uit vanzelfsprekendheid alles zelf te doen, wordt er minder snel aan de bel getrokken. Met Hans is dit goed gegaan, maar hoe zit het met de andere gevallen? Wanneer is teveel, teveel? 
Wat mij opviel deze week:
Dementie Beleven - Anneke van der Plaats - NCRV - YouTube
65-plus heeft het beter én slechter - NRC
TROUW Goede zorg en vrije keuze gaan hand in hand
Tot volgende week!
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Olivier Coops met Revue.