Bekijk profielpagina

Thomas & Peter Casteels

Revue
 
Goeiemorgen, Terwijl je buik net niet explodeert van het kerstdiner besloot jij even naar je mails t
 

Thomas & Friends

25 december · Editie #9 · Bekijk online
Geregeld stel ik samen met een inspirerende gast een nieuwsbrief op over de onderwerpen die hem of haar interesseren. Welkom bij de meest onvoorspelbare nieuwsbrief ter wereld.

Goeiemorgen,

Terwijl je buik net niet explodeert van het kerstdiner besloot jij even naar je mails te kijken. Prima idee, want het menu dat je hier geserveerd krijgt is een stuk interessanter dan de gesprekken aan de tafel.

“Iedere vrijdag wandel ik samen met een gast door het Wereld Wijde Web op zoek naar een handvol interessante artikelen, video’s of interviews rond één bepaald onderwerp. Samen gieten we alles in een mooi mailtje dat we vervolgens uitsturen naar iedereen die onze nieuwsbrief wil ontvangen.”

Zo begin ik de aankondiging van mijn wekelijkse nieuwsbrief normaal - maar dit is geen normale week. Ik vroeg Knack-journalist Peter Casteels om zijn favoriete artikelen uit The New Yorker te selecteren, waarna hij me onderstaande tekst stuurde. Peter is misschien wel de meest kritische mens die ik ken, en fileerde dit jaar op onnavolgbare wijze vijf romans van debuterende schrijvers. De geknipte persoon dus om eens zeer diep in het archief van The New Yorker te duiken en er de mooiste stukken uit te vissen. Geniet ervan!

The New Yorker is het beste weekblad ter wereld. Zo. Dat is dan gezegd. Zelfs voor wie er geen enkel artikel of maar een letter in leest, is het – hoewel niet aanbevelenswaardig - de moeite om elke week een exemplaar te kopen. De cover is altijd een prachtige tekening, en in het blad staan meer dan twintig cartoons (en soms een gedicht) tussen de artikels. De ene, toegegeven, al iets begrijpelijker dan de andere, maar ze zijn alleszins plezieriger dan de stockfoto’s die andere bladen vaak gebruiken om hun artikels te illustreren.

Het beste aan The New Yorker zijn natuurlijk de verhalen. Het blad publiceert zelden of nooit interviews, of essays waarin altijd dezelfde ideetjes worden herhaald, maar originele (en heerlijk lange) verhalen over onderwerpen die ik niet kende, mensen waar ik nog nooit van had gehoord en landen die ik niet op een kaart zou kunnen aanduiden. Het mooiste verhaal dat ik dit jaar las ging over vijf ouderparen die hun in Syrië gegijzelde kinderen proberen terug te krijgen. Ze mochten er van de Amerikaanse overheid met niemand over spreken, dus moest dat allemaal in het grootste geheim gebeuren. Dat maakt ‘Five hostages’ heel aangrijpend – ik kan het niet anders zeggen - maar het persoonlijke verhaal van die mensen is ook interessant om het conflict waar we allemaal het hele jaar mee bezig zijn geweest beter te begrijpen. Andere voorbeelden zijn een dolkomisch (maar ook best treurig) verhaal over Russische veiligheidsdiensten die elkaar tegenwerken, en eentje over de veranderende manier waarop Duitsland met haar oorlogsverleden omgaat..

Maar The New Yorker is misschien nog wel bekender om haar grootse profielen van zo ongeveer iedereen die ertoe doet in de Verenigde Staten en de rest van de wereld. Dat betekent dat het blad de voorbije maanden het ene portret na het andere van de Amerikaanse presidentskandidaten - niet àlle Republikeinse kandidaten, natuurlijk – heeft gepubliceerd. De ene is al gekker dan de andere. In het kerstnummer staat een portret van de Amerikaanse minister van Buitenlandse zaken en in 2004 ook al presidentskandidaat John Kerry. Meest bevreemdende citaat voor de politicus die vaker dan wie ook buitenlanden bezoekt: “I usually Google a country, find an interesting article or two, read about it, get some history. I want to know where I am. I want to know what made this place like it is.”

Helemaal aan het eind van vorig jaar publiceerde het blad ook een fascinerend profiel over Emerson Spartz. Dat is een Amerikaanse mediatycoon die het omgekeerde doet van The New Yorker. Hij verdient geld (veel geld) met sites die dingetjes die elders op internet viraal gingen automatisch stelen en herpubliceren. Een dystopisch en angstaanjagend beeld van de mediasector, en daarom des te interessanter voor de journalist die ik ben.
The New Yorker doet op het eerste zicht niet echt aan clickbait – het blad ziet er al decennialang ongeveer hetzelfde uit – maar schijn bedriegt. De titels van artikels lijken nog het meeste op die van romans: de éénregelige inleiding die daaronder staat maakt de lezer daarentegen enthousiast op een manier waar Buzzfeed nog iets van kan leren. Niemand weet waar ‘The Kings of the desert’ over zal gaan. Maar ‘An American banker, a Saudi billionaire, and a financial collapse that stunned the Middle East’ klinkt al veel meer als het spectaculaire verhaal dat het ook is. Ook een favoriet van dit jaar.

Dit voorbije twaalf maanden hadden ook twee Belgen de eer om door The New Yorker te worden geportretteerd. Niemand minder dan Jejoen Bontinck, onze celebrity Jihadi, en Ivo Van Hove, mijn favoriete theaterregisseur die ook voorstellingen in New York heeft, waren het onderwerp van twee profielen. Bart De Wever moet het voorlopig stellen met een tekening van hem naast een verhaal over de politieke crisis in België in 2011.

We kwamen dit jaar overigens nog een keer voor in The New Yorker. Het blad publiceerde een verhaal over onze euthanasiewetgeving. Die is naar internationale normen wel heel erg laks, en het blad stelt enkele vragen die in ons land al jaren niet meer worden gesteld. De blik van een buitenstaander kan best confronterend zijn, en zorgde er in ieder geval voor dat ik de vanzelfsprekendheden over euthanasie waarmee ik ben opgegooid terug in vraag ging stellen. Wel niet echt een onderwerp voor de kerstdagen, natuurlijk.
Hopelijk levert deze nieuwsbrief wél een hoop goede gesprekstof op die je deze week tijdens de ellenlange etentjes kan gebruiken! Vertel tijdens die gesprekken gerust aan je opa, tante of die ene knappe nicht dat ze zich ook op deze nieuwsbrief kunnen abonneren door hun mailadres hier achter te laten.

Bij leven en welzijn tot - oh, god, daar komt die flauwe mop - volgend jaar!

Thomas & Peter
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Thomas & Friends met Revue.