Bekijk profielpagina

Thomas & Friends - Fijn nieuws

Revue
 
“Zo, dat hebben we gehad. Dan rest ons enkel nog de praktische zaken te regelen en het contract eens
 

Thomas & Friends

18 november · Editie #26 · Bekijk online
Geregeld stel ik samen met een inspirerende gast een nieuwsbrief op over de onderwerpen die hem of haar interesseren. Welkom bij de meest onvoorspelbare nieuwsbrief ter wereld.

“Zo, dat hebben we gehad. Dan rest ons enkel nog de praktische zaken te regelen en het contract eens te overlopen. Wacht, ik haal het er even bij, blijf aan de lijn hangen…”

Ik leun achterover in de bureaustoel. Bij de minste beweging klinkt een luid gekraak - alsof het een driemaster is die op ’t punt staat te breken. Ooit heeft een van mijn huisgenoten de stoel meegebracht, maar om god weet welke reden is hij aan onze keukentafel blijven staan en heeft hij nooit als bureaustoel kunnen dienen.

Vanavond is niemand thuis en zit ik in m’n eentje een salade te eten (dit is geen grap) terwijl ik met hem aan de lijn hang. ‘Hem’ is Harold, de uitgever die ik een maand geleden voor het eerst had ontmoet. Een ancien in de boekenwereld. In mei had hij me gemaild, nadat hij enkele blogposts en artikelen van me had gelezen. Misschien wel het belangrijkste mailtje in mijn leven, bedenk ik nu het even stil is aan de andere kant van de lijn.

“Ben je er nog? Dus, zoals ik al zei mikken we op het voorjaar van 2017. Wat dacht je van maart of april? Later kan ook, als je dat beter vindt. Mei?”

Terwijl een stuk tomaat uit mijn mond bengelt overloop ik alle mogelijke scenario’s. Wie weet zit ik plots met een gigantische writers block. Breek ik de komende weken mijn twee polsen. Krijg ik een hersenschudding.

———————————–

Dat schreef ik twee maanden geleden in een document dat op m’n computer bleef rondslingeren. Het besef - dit gebeurt echt - is pas weken later doorgedrongen toen ik stond te poseren voor de foto die in de catalogus staat. Vandaag wordt die catalogus naar de boekhandelaren uitgezonden - het ideale moment om ook zelf iets aan de buitenwereld te laten weten. Ik schrijf een boek.

Behalve de mensen die ik moest contacteren omdat ik ze wou interviewen of die me helpen heb ik het twee maand lang bewust aan niemand verteld. De weinigen die het wisten waren op één hand te tellen - en dat is ook echt zo. Lize, Selin, Brecht, Orli en uiteraard Maureen. Ik wou geen druk van buitenaf, tot ik voelde dat alles meer vorm begon te krijgen (en ik niet anders kon omdat de catalogus uitkwam).

Nu, al een stuk of 30.000 woorden later, is dat moment aangebroken. Ik verdwijn de komende maanden opnieuw even van de radar om in alle rust ‘s avonds te kunnen schrijven. Ik heb geen idee van wat me te wachten staat  dus laat ik ‘t maar op me afkomen. Zometeen, vlak nadat ik deze nieuwsbrief ook als blogpost online plaats, stap ik in het vliegtuig naar de andere kant van de wereld. Een half etmaal vlieg ik zonder bereik hoog boven de wolken.

Spannend hé?

Wil je op de hoogte blijven van wat er zoal zal gebeuren? Binnen enkele maanden laat ik je iets weten als je je mailadres (of dat van je vriend, oma of buurmeisje) hier even achterlaat. In mei 2017 is het - tenzij ik mijn twee polsen breek - zover.

Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Thomas & Friends met Revue.