Bekijk profielpagina

Thomas & Febe Vanhaecke

Revue
 
Goeiemorgen, Deze week is mijn nieuwsbrief niet zoals ze normaal is. Na vijf edities werd het tijd om
 

Thomas & Friends

4 december · Editie #6 · Bekijk online
Geregeld stel ik samen met een inspirerende gast een nieuwsbrief op over de onderwerpen die hem of haar interesseren. Welkom bij de meest onvoorspelbare nieuwsbrief ter wereld.

Goeiemorgen,
Deze week is mijn nieuwsbrief niet zoals ze normaal is. Na vijf edities werd het tijd om uit m’n comfortzone te stappen en eens iets radicaal anders te doen. Kan gewoon, want dit is nog steeds de meest onvoorspelbare nieuwsbrief ter wereld. Welkom!

“Wat doe ik hier in godsnaam om negen uur ‘s avonds, terwijl ik evengoed thuis voor de TV had kunnen zitten - binnen, daar waar het warm is?”, mompel ik terwijl ik mijn handen nog wat dieper in m’n jaszak duw. Ik plof me op de grond voor een kleedkamer en kijk naar het grasveld voor me. Zes gigantische lampen schijnen op de flesjes Aquarius en de ballen die her en der op het kunstgras verspreid liggen. De reden voor mijn komst loopt op het veld, en wordt om de drie minuten door haar trainer toegeroepen.

Toen ik met deze nieuwsbrief begon was er één persoon die ik zeker te gast wou - ook al had ik haar nog nooit gesproken of ontmoet. Febe Vanhaecke. 20 jaar en verdediger bij het vrouwenteam van Club Brugge. Dat weet ik omdat het op haar Facebookprofiel staat, waar ik geregeld op belandde nadat ze een post van me likete. Ik heb geen idee hoe ze op mijn account terecht was gekomen, maar vond het wel fascinerend.

Vijf weken en een paar chatgesprekken later sta ik op een training van Club Brugge, terwijl de temperatuur met het vriespunt flirt. Toch zijn een stuk of twintig meisjes zo gek om twee uur lang in een dun shirt achter een bal te rennen. In plat West-Vlaams schreeuwen ze elkaar toe, en steken ze de schuld van gemiste goals op de wind, de bal of de grasmat.

Wanneer de training erop zit slentert Febe schuchter mijn richting uit op een paar versleten oranje-witte voetbalschoenen. Ik herken haar glimlach en de korte coupe van haar profielfoto, maar zou haar zonder Club Brugge-outfit nooit opgemerkt hebben. Een beetje afwachtend kijkt ze me aan. “Hey. Wil je dat hier bespreken, of ergens binnen?”
Die ‘dat’ waar ze het over heeft zijn de vele links die we in de voorbije week naar elkaar stuurden. Dit stuk van De Correspondent, bijvoorbeeld, over het belang van data in het voetbal. Of deze video van een doelpunt in de match Brazilië - USA op het WK Vrouwenvoetbal in 2011.

“Echt een fantastische goal”, vertelt Febe wanneer we even later in een verlaten kleedkamer zitten. Geen hypermodern complex, maar wat douches en houten banken die evengoed in een middelbare school hadden kunnen staan. Een mens zou bijna vergeten dat de mannenploeg van Club Brugge met budgetten van acht cijfers werkt. “Abby Wambach maakte die goal in de allerlaatste minuut, waardoor de USA kon gelijkkomen en in de daaropvolgende penalty’s won. Zij is echt een grote ster in het vrouwenvoetbal - hopelijk kunnen de Red Flames hier in België wat mee profiteren van het succes van de Rode Duivels. Laatst werd zelfs een match van ze uitgezonden op televisie!” zegt Febe. Ze klinkt alsof ze het zelf amper kan geloven.

Het blijft gek hoe het vrouwenvoetbal zo onpopulair is - al doet de Facebookpagina van Febe wel anders vermoeden. Op zowat elke foto die ze publiceert krijgt ze reacties van de duizenden Club-supporters die haar volgen. “Ach ja. Moesten die nu eens allemaal naar de wedstrijd komen kijken hé, maar dat is niet het geval. Vorige week speelden we de derby tegen Cercle Brugge, toen was er gelukkig wel veel volk! Er was zeker … euhm … honderd man”, zegt ze met een glimlach.

Al zijn er hier en daar al wat eerste kantelingen te merken. Zo vertelt ze over een ander artikel dat ze me stuurde, waarin ik ontdekte dat de eerste vrouwelijke Gouden Schoen werd uitgereikt in … 2015. “Die werd gewonnen door Tessa Wullaert, die nu bij Wolfsburg speelt. Eigenlijk is zij de Kevin De Bruyne van het vrouwenvoetbal”, lacht Febe. Ook op de game FIFA - mijn enige band met voetbal - worden de vrouwen sinds dit jaar serieus genomen. Voor het eerst in de geschiedenis kan je met enkele nationale vrouwenteams spelen.
Wanneer ik een halfuur later naar huis fiets blijft ons gesprek nazinderen. Hoe kan het toch dat het vrouwenvoetbal zo ondergewaardeerd is? Het spel is hetzelfde, het gevloek bij gemiste kansen klinkt even luid en de bal is nog steeds even rond - en toch is er een magische wet die bepaalt dat de mannelijke collega’s van Febe uit lagere klassen mooi verdienen terwijl zij en haar collega’s overdag moeten werken. Omdat er onvoldoende interesse van het publiek - en dus ook van de sponsors - is.

Misschien moeten we dit weekend eens met z’n allen niet naar de match van onze mannelijke vrienden in derde parochiale gaan kijken, maar naar een willekeurige wedstrijd van twee vrouwenteams. Alle beetjes helpen.

Tot volgende week!

Thomas & Febe

P.S: Laat je vrienden gerust weten dat ze zich ook kunnen abonneren op deze nieuwsbrief door hier hun mailadres achter te laten.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Thomas & Friends met Revue.