Bekijk profielpagina

Thomas & Een politicus

Revue
 
Goeiemorgen, Heb je ooit van de podcast Conversations with people who hate me gehoord? Die is twee m
 

Thomas & Friends

29 september · Editie #39 · Bekijk online
Geregeld stel ik samen met een inspirerende gast een nieuwsbrief op over de onderwerpen die hem of haar interesseren. Welkom bij de meest onvoorspelbare nieuwsbrief ter wereld.

Goeiemorgen,

Heb je ooit van de podcast Conversations with people who hate me gehoord? Die is twee maanden geleden gelanceerd en heeft mijn leven een klein beetje veranderd. In de podcast gaat Dylan Marron, een Amerikaanse documentairemaker, het gesprek aan met iemand die hem online uitscheldt. In zijn conversaties heeft hij veel aandacht voor wat de persoon tegenover hem te zeggen heeft. Niet om nadien meewarig het hoofd te schudden, maar om Louis Theroux-gewijs oprechte vragen te stellen. Waarom heb je jouw reactie op deze manier geformuleerd? Denk je echt zo over dit of dat onderwerp? En waar komt die overtuiging vandaan?

Het is interessant om te zien hoe Dylan in gesprek gaat met mensen die een radicaal andere mening hebben. Hoe hij bewust buiten zijn eigen ‘bubbel’ breekt.

Ik leef zelf - net als vrijwel iedereen - ook in zo’n bubbel. Eentje waarin de meeste van mijn vrienden hebben kunnen studeren, min of meer hetzelfde wereldbeeld delen en dezelfde media consumeren. In politieke discussies zijn we het vaker eens dan oneens en hoewel we van onszelf kunnen denken dat we veel ‘met anderen’ in contact komen, is dat niet echt het geval.

Daarom ben ik jaren geleden op Twitter bewust verschillende mensen gaan volgen die een volledig ander wereldbeeld hebben. Niet dat ik zelf goed kan beschrijven hoe mijn wereldbeeld is - of erger nog: welke politieke kleur daarbij zou moeten horen. Ik weet vooral wat het niét is. Na het beluisteren van Conversations with people who hate me besloot ik nog een versnelling hoger te schakelen en wilde ik vaker ‘in het echt’ afspreken met mensen die volgens mij anders naar maatschappelijke vraagstukken kijken, want soms zijn 140 tekens niet voldoende om een gesprek te voeren.

Dus stuurde ik onlangs een mail naar iemand die ik tot dan toe enkel ‘van op Twitter’ en ‘uit de media’ kende. Ik vertelde hem dat ik mijn blik op de wereld wou verruimen, en tot mijn verbazing vond hij het een goed idee. Meer zelfs, al grappend zei hij “dat het misschien ook voor hem verrijkend kon zijn”.

Die ‘iemand’ is politicus bij het Vlaams Belang. Ik hoef zijn naam hier niet te noemen, omdat dit losstaat van hem als persoon. Daarom staan hierna ook geen letterlijke quotes, omdat het gesprek volledig informeel was.

Ik heb lang geworsteld met deze nieuwsbrief. Kan ik het wel maken om te schrijven over iemand die bij een extreemrechtse partij zit? Normaliseer ik daarmee haat of zijn andere overtuigingen? Ik ben er nog steeds niet uit, maar ik weet wel dat het gesprek me heeft doen nadenken, en het is vooral daarover dat ik wil schrijven.

Hier had ik zweethanden en wist ik even niet meer waar ik aan begonnen was.
In de trein onderweg naar het Vlaams Parlement kwam plots het besef over waar ik aan begonnen was. Wat moest ik hem in godsnaam vragen? Waarom had ik nu weer afgesproken? Nog een laatste keer zocht ik op Google naar relevante informatie waarover ik iets zou kunnen vragen.

Een klein uur later zat ik in zijn bureau, waar al snel bleek dat hij vooraf even zenuwachtig en nieuwsgierig moet geweest zijn als ik. We hadden al een bepaald beeld van de ander, zonder dat we elkaar ooit gesproken hadden.

Uiteindelijk hebben we meer dan drie uur gepraat - volgens mij ben ik in geen tijden zo lang met iemand in gesprek geweest. Uit alles wat gezegd werd zijn er twee dingen die al een week in m’n hoofd blijven rondspoken.

Zo hebben we uitgebreid over de media gepraat. In de trein had ik bedacht dat het interessant zou zijn om na te gaan welke media we allebei lazen, en hoe die onze meningen vormen. Al snel leerde ik dat hij het vertrouwen in de traditionele Vlaamse journalistiek kwijt was, en vooral Nederlandse of online media las. The Post Online, bijvoorbeeld, een platform dat vooral bekend is omdat het elke politieke kleur aan bod laat komen.

De traditionele media zouden doen alsof ze objectief zijn, maar toch vooral links zijn, zei hij. Kritiek die wel vaker valt. Met dat tweede ben ik het niet eens, maar het eerste valt me steeds vaker op. Ik deel drie krantenabonnementen met m’n ouders, en vind het fascinerend om te merken hoe hard ze verschillen. Niet alleen qua toon en invalshoek, maar ook qua onderwerpkeuze: thema’s die in één krant spelen komen vaak totaal niet aan bod in een ander dagblad. Wie de wereld uitsluitend via die ene krant zou bekijken, zou denken dat dat de maatschappij is. Ook via sociale media zien we berichten die aansluiten bij wat we al denken, met dank aan het Facebook-algoritme.

Tijd voor verandering dus, maar hoe pak je zoiets aan? Er zijn - volgens mij - verschillende opties. Zo zouden journalisten openlijker kunnen uitkomen voor hoe ze zelf tegenover een bepaald onderwerp staan, of meer benadrukken waarom een specifiek onderwerp aan bod komt. Kan, maar dan gaan we misschien terug naar de tijd van de verzuiling, wat alleen maar meer polarisering zal opleveren. Het is makkelijk om je te wentelen in gelijke meningen, maar veel begrip voor ‘de ander’ zal je er niet door krijgen.

Een andere - en misschien meer realistische - optie is kranten en tijdschriften inhoudelijk diverser maken zodat ze écht een blik op de samenleving bieden. Ook als dat inhoudt dat er soms opiniestukken en columns in staan waar we het absoluut niet mee eens zijn.

Wat het gesprek in het Vlaams Parlement zo interessant maakte, was dat we allebei niet van plan waren om de ander te overtuigen van onze visie. Door die knop om te draaien kon ik veel beter begrijpen hoe hij de wereld zag. Begon ik in te zien hoe hij redeneerde, en ontdekte ik waarom hij dacht zoals hij dacht. Niet dat ik het met zijn aannames en oplossingen eens was, maar ik zag wel in waarom sommigen dat wel deden. Net zoals ik dat twee jaar geleden probeerde te analyseren toen ik in New Hampshire met Republikeinen praatte.

Ik weet nu beter waarom hij zo overtuigd is van zijn standpunten en welk beeld hij voor de toekomst van de mensheid ziet - zowel positief als negatief. Of het in mijn ogen een realistisch scenario is doet er niet toe, want zo denkt hij misschien ook over mijn visie.

Toen ik aan mijn Gent M-vrienden over mijn ontmoeting vertelde stelde Fredo voor om 8 november - de dag waarop Trump vorig jaar de presidentsverkiezing won - uit te roepen tot Dag Van De Filter Bubbel. In aanloop naar die dag (en ook daarna) zou het interessant zijn om zo veel mogelijk in gesprek te gaan met mensen die op een volledig andere manier naar de wereld kijken. Zin om mee te doen? Go for it! Vergeet vooral niet te bloggen, vloggen, tweeten of mailen over de lessen die je eruit leerde. Binnenkort ploft de volgende editie van de meest onvoorspelbare nieuwsbrief ter wereld op je digitale deurmat. Is er een centrale gast die of een onderwerp dat je graag aan bod wil zien komen? Laat het dan gerust weten door me te mailen of tweeten! (Oh, en vertel je vrienden dat ze zich ook kunnen abonneren door hier hun mailadres achter te laten.)

Tot de volgende,

Thomas
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Thomas & Friends met Revue.