Bekijk profielpagina

Thomas & Een kruispunt

Revue
 
Met mijn handen diep in m’n zakken sta ik naar de etalage te staren. In het midden, naast een paspop
 

Thomas & Friends

18 januari · Editie #27 · Bekijk online
Geregeld stel ik samen met een inspirerende gast een nieuwsbrief op over de onderwerpen die hem of haar interesseren. Welkom bij de meest onvoorspelbare nieuwsbrief ter wereld.

Met mijn handen diep in m’n zakken sta ik naar de etalage te staren. In het midden, naast een paspop die trots een nieuw uniform draagt, staat hij te blinken. De Vlaamse leeuw in LEGO. Niet zomaar een leeuw - een fout die snel gemaakt is - maar de Vlaamse. Dat weet ik omdat ik voor de etalage van het Vlaams Nationaal Jeugdverbond sta.

Aan de overkant van de straat ligt het hoofdkantoor van de Vlaamse Volksbeweging. Een geel-zwarte vlag hangt triest boven de deur. Ik draai m’n hoofd terug naar de etalage. Het heeft iets tragikomisch, hoe het speelgoed plots alle onschuld verloren is. Welke Soetkin, Nele of Tijl heeft deze leeuw gebouwd? En deed hij of zij dat op gevoel, of werd de klauwende kater eerst op kalkpapier getekend? Officieel mag je de plastic blokken niet gebruiken om er wapens of oorlogstaferelen mee uit te beelden, maar over het gebruik voor politieke doeleinden werd niets gezegd.

Een schrootwagen tuft voorbij. Via een megafoon roept de bestuurder om dat hij oud ijzer, zink en koper komt ophalen. Wat is dit, een fucking Jommeke-strip waarin Kwak en Boemel ieder moment kunnen opduiken? Het duo zou ongetwijfeld de frituur op de derde hoek van het kruispunt kunnen appreciëren, waar je voor amper anderhalve euro met een Bicky Burger huiswaarts keert. Een mens zou voor minder trots worden op z’n straat, stad en stamvaders.

Ongeduldig kijk ik om me heen, op zoek naar een plek waar ik kan pissen. Het duurt nog minstens drie kwartier voor ik m’n afspraak heb, maar ik moet hoogdringend naar het toilet. Op de vierde van het kwartet straathoeken ontdek ik mijn redding: een café.

Mijn rugzak en tas drop ik aan een tafeltje, waarna ik richting het toilet spurt. Een wat oudere dame die uitgezakt op een barkruk zit tilt haar hoofd even op en kijkt vervolgens terug naar d’r bierviltjes. Pas wanneer ik terug ben, laat ik de ruimte op me inwerken. Twee mannen staan geamuseerd bij een flipperkast, terwijl een tiental anderen zitten te kaarten. Eentje staat vol tattoos die beginnen te vervagen, als een Panini-album dat z’n kleuren verliest.

Ik bestel een Schweppes, want ’t is te vroeg om bier en te laat om koffie te drinken. Mijn telefoon blijft in m’n broekzak, zodat ik me zo goed mogelijk kan concentreren op de gesprekken die door het café zoemen. “… dus die rijkste acht mensen bezitten evenveel als de helft van de wereldbevolking”, hoor ik, maar dan in ’t plat Antwerps. De jongen achter de toog knikt instemmend.

Als ik een essayist bij De Groene of The New Yorker zou zijn, was dit het punt waarop ik een brug naar de inauguratie van Trump zou bouwen, maar ik laat de brug even voor wat-ie is. Geen zin in. Geen tijd voor. Ander schrijfwerk.

Ik ben namelijk nog steeds druk bezig met mijn boek - de reden waarom ik in dit deel van Antwerpen ben verzeild geraakt. Enkele honderden meters voorbij het café, de goedkope Bicky’s en de LEGO-leeuw ligt namelijk het hoofdkantoor van mijn uitgeverij.

Binnen exact een maand moet ik m’n manuscript inleveren en begint mijn verhaal pas écht aan z’n reis. Tijd om terug aan de slag te gaan.

Benieuwd naar meer? Laat dan hier even je mailadres achter!

Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Thomas & Friends met Revue.