Bekijk profielpagina

Thomas & Bjørn Van Poucke

Revue
 
 

Thomas & Friends

1 september · Editie #37 · Bekijk online
Geregeld stel ik samen met een inspirerende gast een nieuwsbrief op over de onderwerpen die hem of haar interesseren. Welkom bij de meest onvoorspelbare nieuwsbrief ter wereld.

Het werk van Strook op The Crystal Ship
“Zie je dat werk op de muur? Dat is gemaakt door Stefaan De Croock, ook wel Strook genoemd”, zegt de gids terwijl hij naar boven wijst. “De houten planken die hij gebruikte hadden eerst een ander leven in onze stad of op het strand. Sommige komen zelfs van het oude dek van de Mercator, het beroemdste schip van België. Binnen een paar jaar gaat dit gebouw tegen de vlakte en verdwijnt dit werk misschien. Alle kunst is vergankelijk, maar street art nog net iets meer.”

Samen met twintig anderen leg ik m’n hoofd in m’n nek om naar de gevel te kijken. Het werk waar we naar staren, maakt deel uit van The Crystal Ship, een street art festival in Oostende. Twee dagen lang dwaalde ik door de stad aan zee, om zo veel mogelijk van de kunst te kunnen zien. Met de praktische hulp van de mensen van stad Oostende, die me er lieten overnachten en me mee lieten wandelen tijdens een gidsbeurt (nee, ik word hier niet voor betaald). Mijn bezoek heeft namelijk alles te maken met de persoon die ik deze week in mijn nieuwsbrief aan bod laat komen: Bjørn Van Poucke.

Toen ik een jaar of achttien was ontdekte ik de Facebookpagina Street Art Belgium die Bjørn met enkele anderen had opgericht. We voegden elkaar toe op Facebook, waarna hij met de regelmaat van de klok in mijn newsfeed opdook met foto’s van street art van kunstenaars als Bué, Roa of Banksy. Ik zag beelden uit Gent, Stavanger, Parijs, Londen. Steeds foto’s van blinde gevels die een pak mooier waren geworden door de kunst die erop was aangebracht. Wat Bjørn precies deed en hoe hij er in geslaagd is om van zijn hobby z’n beroep te maken wist ik na al die jaren nog steeds niet.

“Momenteel bestaan mijn dagen vooral uit het voorbereiden van de derde editie van The Crystal Ship”, zegt Bjørn wanneer ik hem ernaar vraag. In 2015 ging hij op vraag van de stad Oostende een street art festival organiseren, waarbij hij 20 kunstenaars van over de hele wereld naar België liet komen om er een werk te maken. Als curator koos hij niet alleen wie er kwam, maar ook waar ze konden werken - zo gaat dat nu eenmaal met street art. “Een groot deel van mijn tijd kruipt in het zoeken naar gebouwen. Ze moeten op een originele locatie liggen, geschikt zijn om op te werken en ook wat oppervlakte hebben.”

Die zoektocht gaat niet altijd even makkelijk, vooral in het eerste jaar was het niet zo eenvoudig om mensen te overtuigen. “Ze wisten uiteraard niet wat ons team van plan was.” Nu ligt dat wel anders en zijn al meer dan honderd particulieren kandidaat om hun muur te laten beschilderen, zo zal ik later van de gids horen. Niet alleen de bewoners zijn razend enthousiast, ook de stad zelf. “Oorspronkelijk ging The Crystal Ship een biënnale zijn, maar door het enorme succes van de eerste editie werd al snel beslist om in het tussenjaar 2017 alsnog een editie te maken.”
Het werk van Robert Montgomery, gefotografeerd door Bjørn
Met grote passen stapt de gids over de dijk, om vervolgens linksaf te slaan, terug landinwaarts. Plots houdt hij halt en draait hij zich om. Op het gebouw pal tegenover ons staat een gigantische tekst geschilderd. “Dit is een werk van Robert Montgomery, een Engelse kunstenaar. Om het te plaatsen werd de muur eerste helemaal wit geschilderd, waarna de letters werden afgeplakt en alles zwart werd geschilderd. Eigenlijk is hij geen street artist, maar een hedendaagse kunstenaar. Al is dat verschil vaak zeer vaag.”

Wat me nog het meest aan Bjørn verbaast is dat hij zelf amper street art heeft gedaan. “Ja, ik heb vroeger misschien wat graffiti gespoten, maar dat waren hoogstens wat vandalenstreken. Ik organiseerde wel al vrij vroeg evenementen, intussen al een jaar of vijftien”, zegt hij wanneer ik hem ernaar vraag.

Als tiener begon hij al snel ook verslag uit te brengen van de werken die hij spotte, of die hij online had gezien. “Ik begon een website die vooral focuste op wat er op dat moment in Londen gebeurde. Tot dan toe had street art zich wat lokaal ontwikkeld, maar met de opkomst van het internet ging het gegeven zich uiteraard nog veel sneller verspreiden. Vooral door Banksy ging de bal aan het rollen. In de beginjaren waarin hij actief was, was het voor fans echt puzzelen wanneer een nieuw werk van hem opdook. Herkent iemand de muur waarop het werk staat? Welke gebouwen hebben nog zo’n raam?”

“Samen met enkele andere enthousiastelingen wilde ik in België een street art festival organiseren. Om te peilen of daar een draagvlak voor was, gingen we een Facebookpagina lanceren. Intussen kunnen we wel stellen dat er wel een publiek voor te vinden is”, lacht hij.

En Bjørn heeft gelijk: vorig jaar alleen al zijn er 70.000 wandelkaarten van The Crystal Ship verdeeld, waarmee mensen zelf een route kunnen uitstippelen om de intussen 40 werken te zien.
Een werk van Ricky Lee Gordon in Oostende
Er staan zoveel standbeelden van Leopold II in Oostende, dat ik begin in te zien dat de stad ooit als een soort Mar-a-lago van onze koning/schurk moet gediend hebben. “Eigenlijk ook een vorm van street art, maar toch niet helemaal”, zegt de gids over de standbeelden. “Street art wordt op straat zelf gemaakt, waardoor je die standbeelden beter ‘public art’ noemt.” Zijn woorden doen me denken aan iets wat ik Bjørn had horen zeggen.

“Ik wil mijn horizon zo breed mogelijk hebben en heb voor de volgende editie van The Crystal Ship een aantal artiesten op mijn wishlist staan die ik graag zou willen uitnodigen. Michael Borremans, bijvoorbeeld. Die zou ik misschien kunnen overtuigen door hem uit te dagen om eens op zo’n gigantisch formaat te kunnen werken. Luc Tuymans zou ook zalig zijn, die heeft in Antwerpen al eens op straat gewerkt. De meeste artiesten die met The Crystal Ship meedoen vinden ook de technische uitdaging interessant. Er zijn weinig kunstenaars die enkel street artist zijn, de meesten zijn hedendaagse kunstenaars die het gros van hun tijd in een atelier doorbrengen. Mensen willen er per se een label op kleven, maar het is niet altijd makkelijk om het verschil tussen street art, public art of graffiti te duiden. Net zoals het niet eenvoudig is om aan een leek uit te leggen wat abstracte kunst is.”

Het mooie aan The Crystal Ship is misschien wel dat mensen helemaal geen nood aan moeilijke termen hebben om de werken te duiden. “Doordat de kunst niet in een museum hangt, verlaag je de drempel en bereik je een totaal ander publiek. Een kwart van de bezoekers is ouder dan vijftig”, vertelt Bjørn. “Toen de storm na de lancering eindelijk was gaan liggen, reed ik eens rond in Oostende en zag ik een bejaard koppel naar een van onze werken kijken. Ik heb mijn auto aan de kant gezet, en de sleutel uit het contact gehaald. Na een tijdje ben ik uitgestapt, en heb ik hen vanop een paar meter gadegeslagen. Meer dan een kwartier hebben ze daar gestaan, druk wijzend naar details op het kunstwerk. Dat was misschien wel het mooiste compliment voor wat we doen.”

Zo, dat was het voor deze keer! Binnenkort ploft de volgende editie van de meest onvoorspelbare nieuwsbrief ter wereld op je digitale deurmat. Is er een centrale gast die of een onderwerp dat je graag aan bod wil zien komen? Laat het dan gerust weten door me te mailen of tweeten! (Oh, en vertel je vrienden dat ze zich ook kunnen abonneren door hier hun mailadres achter te laten. 

Tot de volgende,

Thomas & Bjørn
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Thomas & Friends met Revue.