Bekijk profielpagina

Uit de tijd

Revue
 
 

een paar zinnen van Jos Rouw

20 april · Editie #26 · Bekijk online
(Dit hoef je allemaal niet te weten voor het tentamen)

Uit de tijd
Ik kijk omhoog en zie de tandarts fronsen.
“De MOP160,” zegt ze tegen haar assistente. “De MOP160 moet vervangen worden.”
Ik weet niet wat dat is, ik vind het goed, zolang de CPU maar draait.
“Er is een stuk van je vulling af,” zegt ze. “Heb je dat niet gemerkt? Het is een oude amalgaamvulling, die is ook wel aan vervanging toe. Daar gaan we iets moderners in zetten.”
Ik hoor weleens wat over interieurdesigntrends maar niet voor je gebit.
De tandarts prikt nog wat in mijn tandvlees en trekt het omlaag om wat tandsteen weg te halen. Ik ben er niet, ik merk dat ik het prikkende, zeurende gevoel van een afstand ervaar. Als ik ’s avonds de dag doorneem duurt het even voor ik me herinner waar ik ’s morgens was.
Dat was woensdag. Gisteren stapte ik na de spits in de trein in Den Bosch. Op mijn telefoon luisterde ik naar een opname van een interview dat ik deed voor eej! magazine. Ik schreef het uit en bouwde er een artikel van. Ineens was de trein op het eindpunt, de tijd was verdampt, ik had weer van een afstand naar de dingen zitten kijken.
Nu is het zaterdagochtend. Ik werd wakker en hoorde de geluiden van een badplaats. Vogels en in de verte het gezoem van een schip. Onder mijn slaapkamerraam kwamen mensen voorbij die Duits spraken. Ik moest denken aan de leraar Aardrijkskunde in mijn eerste jaar aan het Amperstil College. Meneer Verhouteren, een gedrongen man met een aanwijsstok, liefhebber van de term ‘wereldomvattend luchtcirculatiepatroon’. Hij moet toen een jaar of 55, 56 geweest zijn, geboren toen de oorlog net voorbij was.
Hij woonde in Retranchement, tussen Cadzand en Knokke. Een dorpje waar ook Duitsers hun vakantie komen doorbrengen. Verhouteren stond voor de brugklas te vertellen dat hij ’s zomers graag ging fietsen op de Zeedijk. Hij reed dan rakelings langs Duitse toeristen, zei hij. Ze schrokken dan en riepen hem na.
“Warum klingeln Sie nicht?”
Verhouteren keek om en riep terug.
“Sie haben doch auch nicht geklingelt in 1940!”
Maar dat waren natuurlijk niet deze Duitsers. Verhouteren keek niet met genoeg afstand. Het is ongeveer achttien jaar geleden dat ik naar de brugklas ging, we mogen aannemen dat hij met pensioen is gegaan en vervangen is. Ik zal weer aan hem denken als mijn MOP160 een update krijgt.

De middelbare school is intussen van naam veranderd, dus ik kan het gerust hebben over het Amperstil College. Ook uit die categorie: ’Naar huis
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Jos Rouw met Revue.