Bekijk profielpagina

Tawo

Revue
 
Check ook de aankondiging onderaan! #onderaankondiging
 

een paar zinnen van Jos Rouw

22 september · Editie #10 · Bekijk online
(Dit hoef je allemaal niet te weten voor het tentamen)

Check ook de aankondiging onderaan! #onderaankondiging

Tawo
Laatst interviewde ik een professor die bijna met pensioen gaat. Ik zat tegenover hem op zijn kantoor, omringd door veertig jaar onderzoek. Oorkondes, boeken, foto’s van over de hele wereld. Hij vertelde over de verbondenheid van alles.
Dat begon met de verbondenheid tussen bedrijven. Logisch, het ging over logistiek. Geen enkel bedrijf staat los, er zijn leveranciers, partners, klanten. Niets staat op zichzelf. Je trekt aan een touw en aan de andere kant zet iemand zich schrap.
Hij legde dat uit aan de hand van zijn iPhone. Modern – de keren dat ik het erover gehad heb met mensen, hebben ze die verbondenheid meestal geïllustreerd met een potlood. Figuurlijk dan. Dat de grondstoffen voor een potlood uit verschillende hoeken van de wereld komen, en dat het uiteindelijke product pas iets doet als het iets anders raakt.
Zo kun je ook zeggen dat niemand op zichzelf staat. In de verhalenbundel Omdat hij het was, omdat ik het was over vervaagde vriendschappen las ik vorige week Blues voor Menno van Roel Bentz van den Berg.
‘Pas veel later kom je erachter dat datgene wat je na verloop van tijd toch maar als je zelf bent gaan beschouwen vooral de nalatenschap van anderen is,’ zegt hij.
Misschien is dat goed samen te vatten met wij zijn dus ik ben, een soort kernwaarde of zelfs definitie van de ubuntu-filosofie.
Deze tekst staat ook niet op zichzelf, met die mensen die ik erbij haal. Nog eentje dan, P.F. Thomése, die er ook iemand bij haalde in zijn essay Wat af is, is niet gemaakt: ‘Volgens de Franse dichter Paul Valéry (…) kunnen teksten niet worden voltooid. Er bestaan enkel teksten die op zeker moment alleen worden gelaten.’
Hij illustreert dat niet met een potlood maar met verbroken liefde. ‘Je trekt je jas aan en loopt de deur uit, de geliefde verweesd op het omwoelde bed achterlatend. Er is iets afgelopen, dat zeker, maar of het voltooid is, valt te betwijfelen.’
Nog een reden dat een tekst niet op zichzelf staat. Ik werk aan een roman – die krijgt vorm – en breng daarom veel tijd in mijn eentje door, maar hij zal pas enigszins klaar zijn als jij ‘m leest. Niets staat op zichzelf. Wat we ook doen, uiteindelijk hebben we elkaar daarbij nodig. Toch?
Nou, genoeg, mijn hoofd tolt. Net als toen ik naar de trein liep na mijn gesprek met de professor. De spits was net begonnen. Waarschijnlijk kwam het door al het getouwtrek tussen mijn gedachten dat ik er weinig bij kon hebben. Ik stoorde me aan de menigte op het station. Maar ik liep er zelf middenin.
Jordan Rakei - Tawo (live)
Volgende week iets heel anders, rechtstreeks in Rotterdam. Dan draag ik wat voor bij Paginagroots in de schouwburg. Wees welkom!
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Jos Rouw met Revue.