Bekijk profielpagina

Kamer zonder Nolan

Revue
 
 

een paar zinnen van Jos Rouw

1 december · Editie #16 · Bekijk online
(Dit hoef je allemaal niet te weten voor het tentamen)

Kamer zonder Nolan
1
Sommige mensen beheersen de kunst vijf dagen per week op een kantoor te zitten en daar tevreden mee te zijn. Nolan niet. Hij heeft al moeite om twee keer per week op te draven in het grauwe vierkante kantoorgebouw van een marketingbureau, langs het spoor in Tilburg.
Hij woont nog in de benedenverdieping van een rijtjeshuis in West waar hij belandde tijdens zijn derde jaar aan de Kunstacademie. Op dinsdagen en vrijdagen meewerken bij het bureau is voor hem voldoende om te leven. De rest van zijn dagen wijdt hij aan zijn droom.
Nu is het vrijdagmiddag. Driekwart van de medewerkers kon niet wachten op verlossing. Het is kwart over vier en het team van software-ontwikkelaars en grafisch ontwerpers staat met de eerste flesjes Jupiler in de hand rond een statafel. Aan de muur hangt een metersbreed wit vel papier, met post-its verdeeld over vakken getiteld Op komst, Beginnen, Bezig, Testen en Klaar nou. Oudgediende Fred maakt een grap, er wordt hard gelachen, Nolan schampert. Twee jaar werkt hij hier nu en het verbaast hem dat er in die tijd niemand vertrokken is. Het is een hechte groep, een Brabantse familie. Nolan is geen Brabander. 
Hij krijgt een nieuwe Jupiler, zet die aan zijn mond en kijkt rond. Het lawaai van zijn collega’s klinkt ineens ver weg, zoals muziek als je langzaam in slaap valt. Peer komt binnen, de creatief directeur, met zijn glimmende zwarte haar strak achterover.
‘Pilske!’ roept hij.
‘Peerke!’ roept iemand.
Er gaat een flesje richting Peer, er wordt geproost. Nolan laat zijn lege flesje hard landen op de statafel.
‘Nondedju,’ zegt Fred. ‘Ons Nolan lust ze wel, of niet!’
Nolans wangen staan bol van de laatste slok. Hij knipoogt naar Fred en verlaat de kamer. Zijn collega’s zullen denken dat hij naar de wc gaat.

2
De pasta van zijn huisgenoot was niet helemaal gelukt. Kauwen was eigenlijk overbodig. Het gesprek vond Nolan ook niet geslaagd, het lijkt of Herman alleen nog kan praten over zijn onderzoek naar autisme bij kunstenaars. Toen Herman naar boven ging om twee toetjes uit zijn eigen koelkast te halen, deed Nolan rustig zijn schoenen aan. 
Nu is het een kwartier later en zet hij zijn fiets neer voor biercafé Kandinsky. De ramen zijn beslagen, gegons komt erdoorheen gesijpeld. Er staat een groepje rokers buiten, eentje leunt naar voren.
‘Nolan?’ zegt ze. ‘Jij hier?’
‘Ik hier,’ zegt Nolan. ‘Jij ook?’
‘Nog wel.’
‘Spreek je nog,’ zegt Nolan en hij knikt naar de andere rokers.
Hij doet de deur open, lawaai overspoelt hem. Hij hangt zijn jas op aan de kapstok naast de deur en glipt tussen mensen met rode wangen door naar de bar. 
‘Teunis, wat heb je allemaal op de tap?’ vraagt hij.
‘Nou, ik heb hier een vrij onbekende Vlaamse klapper,’ zegt Teunis. Hij legt een hand op een tap. ‘Dit bier is voor jou gemaakt, Nolan. Volgens mij loop je er zo mee weg.’
Nolan voelt een vlakke hand op zijn schouder landen en kijkt om.
Lees de rest in de nieuwe Ballustrada!
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Jos Rouw met Revue.