Bekijk profielpagina

De verkoper in Lissabon

Revue
 
 

een paar zinnen van Jos Rouw

12 maart · Editie #4 · Bekijk online
(Dit hoef je allemaal niet te weten voor het tentamen)

Stephen Fry kent z'n nieuwsbrieven. Leuk dat jij 'm ook leest!
De verkoper in Lissabon, 2015
De straten glimmen. Er zitten motieven in de kleine tegels, zwart en beige. Er liggen bruine bladeren op de stoep maar het is warm, een kalmerende oktoberzon. We zitten buiten bij Pastelaria Suiça. Een groep Denen bestelt twee flessen Mateus, sprankelende rosé, het is net middag. Er is een constant geluid van bussen, af en aan, duiven die naar het vierkante plein tussen de straten vliegen, een tuktuk die niet wil starten. En er is een komen en gaan van verkopers.
Sommigen bieden zonnebrillen aan, anderen – hey, hey man – hasj, wiet en selfiesticks. Maar de man die me nu opvalt, keurige zwarte schoenen, een grijze pantalon, een leren jas, hij verkoopt alleen zonnebrillen, dat weet ik zeker.
De mensen naast ons worden begroet door een vrouw met vettig haar en een groezelige jurk. Ze laat een foto van haar dochtertje zien, ze praat over Jezus en Maria en ze houdt haar hand op. Achter haar rolt een zwarte gepantserde wagen de stoep op met op de zijkant de slogan Managing cash in society. Op het plein verwerkt de man met de zonnebrillen teleurstelling na teleurstelling.
Op de straathoeken worden kastanjes gepoft, de rook wordt weggedragen door een zachte zeewind. We lopen langs A Ginjinha, kersenlikeur voor een euro nog wat, een lange rij. Mannen en vrouwen van alle leeftijden kijken met grote ogen naar het blinkende blonde haar van mijn vriendin en ik kijk naar hun gouden gezichten die het leven hebben gevoeld. Ik zie het gezicht van de man met de zonnebrillen voor me.
We gaan zitten bij een café aan de kust, strandstoelen op het terras, we kijken naar de Taag. Er komen andere Nederlanders naast ons zitten. Ze hebben hun eigen broodjes bij zich. Ik draai me om zodat ik ze niet zie. Dan zie ik hem weer, de man met de zonnebrillen. Zijn gezicht vermoeid, er zitten rimpels in zijn wallen.
Hij wil twee mensen benaderen maar hij heeft de energie niet meer. Op tien meter afstand houdt hij een zonnebril naar hun omhoog. Mooi? De mensen schudden hun hoofden. Ik voel me leeg. Misschien moet hij om te overleven maar zijn aanbod uitbreiden. Met hasj, wiet en selfiesticks.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Jos Rouw met Revue.