Bekijk profielpagina

De ruggengraat van de wereld

Revue
 
 

een paar zinnen van Jos Rouw

6 april · Editie #24 · Bekijk online
(Dit hoef je allemaal niet te weten voor het tentamen)

De ruggengraat van de wereld
Laatst kreeg ik een bericht van Paolo met de vraag hoe je vanuit het buitenland een kamer vindt in Tilburg. Hij heeft gestudeerd in Glasgow, Parijs, Tallinn en Barcelona en komt nu een deel van zijn derde masteropleiding in Tilburg volgen. Z'n derde. En ik dacht dat ik me al genoeg had verdiept om interne hoogtevrees te hebben.
Vorig jaar waren we bij de viering van 100 jaar Estland. Na een volle dag zaten we met z'n vijven in Must Puudel.
“So how was the day?” zei Paolo.
“You were there,” zei Dolly uit Engeland.
“Yes, but we all had different perceptions maybe?” zei Paolo.
Hij komt uit Italië, specifiek Zuid-Italië. Dat schijnt nadrukkelijk iets anders te zijn dan Noord-Italië. Bijvoorbeeld wat de ligging betreft.
We kennen elkaar van een eerder bezoek aan Estland. Vier zomers op rij nodigde het Ministerie van Buitenlandse Zaken vijfentwintig journalisten uit om kennis te maken met het land, in de aanloop naar de viering van die honderd jaar.
We waren in Tallinn, Narva en Tartu. Maar ook, richting het eind van de week, op een boerderij ergens midden in nergens. Daar was een sauna die je afwisselde met een sprong in een vijver. Zwom ik daar tussen de karpers in het koude water onder de aardedonkere lucht, samen met mensen uit bijvoorbeeld Zwitserland, Baskenland, Roemenië, Kazachstan en specifiek Zuid-Italië.
Tijdens het eten had Sergej uit Rusland een speech gehouden en gezegd dat we ‘allemaal goed opgeleid en ook fysiek fit’ waren. Hij leek verrast toen iedereen lachte. Daarna ging Indrek, van de organisatie, achter de piano zitten. Hij heeft het conservatorium doorlopen en werd daarna strateeg bij de overheid. Zo goed kan hij improviseren.
Nadat het programma erop zat bleef ik nog een nacht in Tallinn. Van het viersterrenhotel waar de overheid ons in had gezet ging ik naar een hostel aan de Roosikrantsi. Er was een boekenplank in de huiskamer. Ik zette daar een exemplaar van Terviseks op terwijl ik aangesproken werd.
“And what’s your name, darling?”
Ze stelde zich aan me voor als Linda J. Brown, met de J zo specifiek als Zuid-Italië. Ze kwam uit Florida en was achter in de zeventig. Ze was bezig aan haar derde wereldreis in de afgelopen tien jaar. Haar plan was om haar 80e verjaardag te vieren aan het enorme Victoriameer in Afrika.
Haar wereldreizen ondernam ze alleen. Ze had vroeger zo veel voor anderen gezorgd - haar stervende moeder, haar ernstig zieke zoon tot ze hem verloor - dat ze nu volop deed wat ze zelf wou.
Ze zei dat het haar missie was om ouderen aan te moedigen om te gaan reizen. Maar ze bleek er nog twee te hebben: zo veel mogelijk hostelbewoners de Jitterbug leren en ze vertellen over de ruggengraat van de wereld.
Ze liet me een kaart van Zuid-Amerika zien. Ze vroeg of ik al wist dat het Andesgebergte op een ruggengraat lijkt. Het loopt langs de hele westkust van het continent. Als je daar een ruggengraat in ziet, kun je het regenwoud zien als de longen, zei ze. Het Titicacameer bevindt zich precies waar de blaas zit. De nieren zijn dan twee grote zoutvlaktes in Bolivia.
Ze vertelde me ook dat ze 'ever since midlife’ stemmen hoorde waar ze allerlei wijze lessen van leerde. Daar heeft ze een boek over geschreven. Ze zei me ook dat je de mensen die je moet spreken vanzelf tegenkomt.
Afgelopen donderdag stapte ik uit in Tilburg om naar een optreden van Ruben Hein te gaan. Ik liep de Stationsstraat in en de eerste persoon die ik zag was Paolo. Hij heeft een kamer gevonden.
Hij was op pad met een studiegenote uit Spanje. Ze had slippers nodig. Ik zei dat het 'koopavond’ was en vertaalde dat als 'buying evening’.
“That’s dystopian,” zei Paolo.

Linda heeft haar derde wereldreis afgerond en is nu weer ergens anders.
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Jos Rouw met Revue.