Bekijk profielpagina

S03E05 — Boekentips IV

Hallo, Allereerst moet ik even wat onjuiste overtuigingen uit de weg ruimen. Aangezien ik de boeken d
S03E05 — Boekentips IV
Door Jelmer de Boer • Editie #47 • Bekijk online
Hallo,
Allereerst moet ik even wat onjuiste overtuigingen uit de weg ruimen. Aangezien ik de boeken die ik lees ook post op mijn Instagramstories krijgt nogal een groot deel van jullie de indruk dat ik veel en snel lees. Beide indrukken zijn onwaar, een beetje afhankelijk van je referentiekader.
Ik steek veel tijd in het lezen van boeken en dan lijkt het veel, maar het is alleen veel als het ook snel is en dat is het ook niet. 
Snel lezen is sowieso voor debielen.
Ik ben het met Rüdiger Safranski eens dat sommige dingen nou eenmaal tijd moeten kosten om een ervaring te zijn (zijn boek Tijd bespreek ik de volgende keer, want die heb ik nog niet uit). Zo ook het lezen van boeken. Ik lees boeken om inzichten te krijgen en als ik er lang over doe en het een klein onderdeel van mijn leven is (een hele dag of meerdere dagen maar toch zeker meerdere uren), dan maakt dat (meestal) indruk. Soms maak ik veel notities (bij bijvoorbeeld Flow of Antifragile), soms niet, soms leg ik het boek tijdens het lezen vaak even weg om na te denken (zoals ik in m'n podcast met Guy Droog zeg) en soms niet. Maar ik lees niet snel.
Ik heb veel tijd om boeken te lezen om drie redenen, maar dat zijn er eigenlijk wel meer.
Allereerst heb ik besloten om voor mijn volgende boek, Autonomie, ten minste een jaar lang boeken te lezen om meer over het onderwerp te weten te komen. Dat was reden 1. Prioriteit. Nouja, prioriteit dient altijd enkelvoud te zijn en mijn prioriteit is slaap. Maar goed, lezen is ook belangrijk.
Reden nummer 2 kent de oplettende lezer al en dat is dat ik mijn eerdere baan (waar ik 20 uur per week aan besteedde + nog wat uurtjes vrije tijd aan stress) niet meer heb. Dus dat geeft wat boekleesmogelijkheden.
De derde reden is dat ik maar weer eens had besloten dat ik mijn telefoongebruik ging beperken. Dus omdat ik niet meer zo vaak zinloos op m'n telefoon kijk (hier schreef ik al eens over), heb ik óók meer tijd om te lezen.
Daar komt nog bij dat ik ook alle voor mij bekende nieuwswebsites in m'n browser heb geblokkeerd (nieuws is onzin—het belangrijke bereikt me toch wel) én dat mijn elektrisch skateboard soms opraakt en ik een uurtje moet opladen (het skateboard ook) en dan óók tijd heb om een boek te lezen en je komt al gauw tot de conclusie dat ik veel en snel lees. Ok, het is veel in vergelijking met anderen misschien, maar niet ten opzichte van de tijd die ik er in steek.
Mooi dat dat ook weer rechtgezet is. Misschien dat ik me er meer druk om maak dan jullie, maar vergeef me mijn onzekerheid (snap je de oxymoron in deze zin?).
Dan nu over tot de orde van de dag. De boekjes.

Arie Boomsma — Fit
Als ik later groot ben, wil ik Arie Boomsma worden en wie niet? Ik ken niemand die werkelijk zo enthousiast en optimistisch is als Arie en dat wil ik ook. In theorie dan. In de praktijk is het veel lekkerder om negatief te zijn en te zeiken. Is misschien ook de reden waarom ik het boek Positivity niet verder las dan pagina 61. Wat een draak van een boek.
Arie Boomsma schreef het boek Fit en dat is niet heel anders dan andere fitnessinspiratieboeken maar ik word altijd zo vrolijk van hoe Arie de wereld ziet en dat doet me goed. En bovendien staan er heus wel zinnige dingen in (behalve dat over suiker natuurlijk, haha).
Fit is wel echt de moeite waard als je al weet dat je meer moet slapen (doe het), wat voedzamer moet eten (doe het) en verdorie een keer naar de gym moet gaan om wat gewichten te verplaatsen (doe ook) maar nog steeds niet doet.
Trouwens, hoe noem je de schoonmoeder van Arie Boomsma? (Arie Boomsma’s sma’s ma)
Classic.
Bo Burlingham — Small Giants
Dit boek kocht ik toen ik nog niet per se anti-efficiëntie was (nu misschien wel) maar het wel interessant vond waarom bijna alle bedrijven groei zo belangrijk vinden. Inmiddels weet ik dat bedrijven sowieso altijd winst willen maken (als een bedrijf non-profit is is het geen bedrijf en als je denkt dat bedrijven een andere prioriteit (enkelvoud) hebben dan geld verdienen ben je niet goed bij je hoofd) maar er zijn dus ook wat bedrijven die niet per se willen groeien. Maar zich óók willen richten (niet focussen, enkelvoud) op het maken van goede producten (dat geloof ik ook heus).
Small Giants is een jaar of 10 geschreven en gaat niet echt bedrijf voor bedrijf af maar verdeelt het boek in voor mij nog steeds niet echt duidelijke hoofdstukken met steeds voorbeelden van verschillende bedrijven.
Het is ook echt oersaai. En dan gevuld met anekdotes.
Ik vind anekdotes nooit echt waardevol. Dat wat één persoon of bedrijf doet, boeit me meestal niet echt. En het is ook nooit een reden om dat óók te doen. Biografieën, roep ik volgens mij nu in de derde nieuwsbrief op rij, zijn daarom niet aan mij besteed. En quotes over wat Bill Gates bij z'n ontbijt eet en welke kleur scheten Warren Buffett laat zullen mij (pun intended) aan m'n reet roesten (overigens ben ik het óók met Taleb eens dat iemand als Warren Buffet, de rijkste in de categorie, altijd zal bestaan en om dat feit per se niet heel speciaal is).
Oja, Small Giants. Kutboek. Ik zal je niet vermoeien met een linkje.
Justin Ross Lee — Don't you know who I think I am
Ja wow, dit boek. Ik weet even niet hoe ik het moet uitleggen. Justin Ross Lee (z'n Instagram hier) is een douchebag en dat weet hij zelf ook heel goed. Hij had maar bedacht dat hij bekend wilde worden door op de foto te gaan met bekende mensen en als hij eenmaal bekend zou zijn zou hij het jetsetleven gaan leven.
Nouja, dat is gelukt. En hij beschrijft en passant ook nog wat next level tips om altijd first class te vliegen. Handig voor Amerikanen met veel creditcards.
Ik vond het begin van het boek kut (dat las ik een jaar geleden) maar toen ik het onlangs weer een kas gaf vond ik het een prachtige parel. Ik kan zo genieten van iemand die een perfecte cocktail is van zelfspot en tofdoenerij.
Zoals ik dit stuk al begon: ik weet even niet hoe ik het moet uitleggen. Koop het vooral om zelf te oordelen.
Nienke van Dijk — The power of choice
Even heel wat anders: dit boek van mijn oud-collega Nienke. Geschreven in het Engels, wat mij betreft niet de beste keuze (het is niet aan mij om over grammatica te oordelen, maar het las niet heel lekker), maar het Nienkes verhaal was voor mij wel vrij herkenbaar.
De ondertitel van het boek is ‘a journey to resilience’ en inmiddels weten we allemaal, sinds het lezen van Antifragile, dat dat eigenlijk 'a journey to antifragility’ zou moeten heten. Maar ik neem het haar niet kwalijk.
En oja, dit boek stond niet op mijn Instagramstories met een cijfer omdat ik dat een beetje ongemakkelijk zou vinden. Het is namelijk een best persoonlijk verhaal wat voor mij misschien wat interessanter was en ik ken Nienke wel een beetje dus vond het hele cijfergeven wat banaal. Ook omdat ik het las omdat het een boek is van een bekende en niet per se omdat ik er wat aan wilde hebben.
Misschien moet je maar eens een kijkje nemen op haar website. Daar is het boek ook te koop.
Noam Chomsky — On Anarchy
Nu zal ik je voor de 500e keer vertellen dat ik een boek schrijf dat Autonomie heet (klik nou even joh), maar ik kwam er dus achter dat een uiterste van autonomie anarchie is (overigens zijn euthanasie, autarkie en anonimiteit ook uitersten van autonomie, denk ik). En toen ik onlangs in de boekwinkel op de luchthaven van Oslo een boek over anarchie van Noam Chomsky zag, moest ik dat van mezelf kopen (iets van jezelf moeten = autonomie trouwens).
Noam Chomsky kennen we natuurlijk allemaal van die Netflixdocumentaire en het feit dat hij de belangrijkste bla grootste bla nog levende bla intellectueel is. Bla.
Nouja, extra reden om dat boek te kopen en te lezen.
Maar, Christus te paard, wat een zaadboek.
Het is een samenraapsel van dingen die hij ooit elders had geschreven (waarvan 50 pagina’s van de 100 en een beetje gingen over waarom iemand anders die een boek had geschreven over de Spaanse revolutie ongelijk had).
Hoofdstuk 2 was wel goud. Dat was een vraag- en antwoord met fictieve mensen en zichzelf.
Maar wat een draak van een boek verder.
Je kunt er overigens prima de barbecue mee aansteken.
Tot de volgende vijf boeken!
Groetjes.
BONUS David Allen — Getting things done
Ik las dit boek vanwege research voor mijn nieuwe boek omdat ik, vrij cherrypickend, het vocabulair en de methoden van de efficiënte werknemer/manager (lees: beide loonslaaf) wilde snappen. Maar dit boek kreeg ik niet uit. Ik zal je een voorbeeld geven.
Getting things done is een methode, ontwikkeld door David Allen, en inmiddels thunder populair, om efficiënter (in zo min mogelijk tijd—extremisme) en effectiever (doelmatiger—in de veronderstelling dat mensen hun doelen kennen) te werken. Dat lijkt prima, maar is symptoombestrijding. En hoofdstuk 3 begint bijvoorbeeld als volgt:
De belangrijkste ingrediënten die u nodig hebt om het ontspannen gevoel te krijgen dat alles onder controle is, zijn (1) duidelijk gedefinieerde resultaten (projecten) en acties die nodig zijn om deze te bereiken en (2) geheugensteuntjes die zijn opgeslagen in een betrouwbaar systeem dat regelmatig wordt geraadpleegd.
Allereerst maakt David Allen de fout dat je ontspannen wordt van het gevoel dat je alles onder controle kunt hebben. Dat is een illusie en als je streeft naar dat gevoel ben je een control freak, een engnek en een idioot. 
Dat is wachten op falen.
Daarnaast vind ik dat mensen weliswaar ongeveer weten wat ze willen, maar nooit precies, en dat duidelijk gedefinieerde resultaten eveneens een illusie zijn. Je kunt vrijwel nooit weten wat je echt wil. In het verlengde daarvan denk ik dat planningen in de meeste gevallen tenminste overbodig en vrijwel altijd onzinnig zijn. Zeker meerjarenplannen van bedrijven. 
Stel je toch eens voor dat je je hele leven actielijsten aan het maken bent die onderdeel zijn van projecten en dat die projecten samen je leven vormen. 
Word je dan niet langzaam een robot? Ja.
Waar is ruimte voor flaneren? En waarom moet je alles controleren? En waarom moeten we allemaal dingen, vooral ons eigen leven ‘managen’. Donder even lekker op.
David Allen’s boek is vrij rigide symptoombestrijding dat niet de kern van een probleem aanpaakt en is daarmee niets anders dan een heel slecht dieet dat je een weinig nadenkende robot maakt.
De heuristiek van het boek is dit: schrijf shit die je echt wilt doen op lijstjes en orden die lijstjes regelmatig
Kan weer mooi terug naar de bibliotheek.
Hoe vond je deze editie?
Jelmer de Boer

Ik Weet Het Ook Niet!?

Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Jelmer de Boer met Revue.