Bekijk profielpagina

Op de schop

Hallo! Afgelopen najaar had ik doorlopend pijn in mijn onderrug. Een tijdje kon ik eigenlijk niet mee
Hybrid Monthly
Op de schop
Door Niels ’t Hooft • Editie #20 • Bekijk online
Hallo! Afgelopen najaar had ik doorlopend pijn in mijn onderrug. Een tijdje kon ik eigenlijk niet meer zitten en voelden ik en mijn laptop ons gezegend met cafés met statafels.
Na mijn diabetes (sinds 2014) en kanker (tot en met 2017) las ik er de zoveelste waarschuwing in dat een lijf weliswaar vanzelfsprekend is, maar niet onsterfelijk, noch onderhoudsvrij.
Per toeval ontdekte ik dat zwemmen hielp. Onder water kon ik ontspannen. In combinatie met fysio-, manueel- en Cesartherapie is de onderrug inmiddels onder controle, maar zwemmen ben ik blijven doen. En ik snap nu wat sportende mensen bedoelen als ze zeggen dat je er energie van krijgt. (Ik dacht altijd: daar word je toch juist moe van?)
In Romanschrijver van beroep schrijft Haruki Murakami dat schrijven een niet te onderschatten fysieke inspanning vergt. Je hebt een sterk lichaam nodig als je dagenlang onafgebroken wilt zitten typen achter je computer. Daarom sport hij dagelijks.
Het is niet Murakami’s beste boek, zelfs niet zijn beste non-fictieboek (goed stuk van Auke Hulst erover), maar dit bleef me bij. Anders gezegd: ik geloof het nu ook. En zwemmen helpt me niet alleen aan dat sterkere lichaam, ik heb gemerkt dat ik ook goed kan dénken als ik baantjes trek.
De laatste tijd dacht ik onder andere na over wie ik ben en wie ik wil zijn (wat volgens sommigen hetzelfde is). Een terugkerend ritueel, omdat het constant aan verandering onderhevig is. Als je verschillende dingen kunt en doet, steeds afgeleid en geprikkeld wordt, en toch enigszins doelgericht en productief wilt zijn, moet je met enige regelmaat stilstaan, terugkijken, reflecteren, snoeien.
Als je me nu vraagt wie ik ben, is het antwoord zoiets als: CEO van Immer, schrijver, gezond persoon met gezinsleven.
Veel van dat drieluik is nieuw, of vernieuwd. Immer is belangrijker geworden, mijn werk als freelancer minder (al heb ik jullie voorlopig wel nodig, lieve klanten!). De focus op gezondheid is nu intrinsieker. En ik wil mezelf als schrijver weer serieuzer nemen.
Dat laatste is deels een balanskwestie. Naarmate Immer meer ‘voor de mensen’ wordt, klantgericht en toegepast, heb ik het gevoel dat daar iets autonooms en eigenwijs tegenover moet staan. Hoog tijd voor nieuwe boeken, verhalen en dingen-waarvoor-ik-nog-geen-woorden-heb.
Ik hoop dat je me kunt volgen, maar mijn logische gevolgtrekking is dat deze nieuwsbrief op de schop moet. Twee jaar geleden begon ik met Hybrid Monthly met het doel dienstbaarder te zijn aan jou, de lezer. Vandaar de updates over mijn werk in combinatie met links naar digitale literatuur.
Maar die dienstbaarheid zit nu volop in Immer. Met Immer wil ik mensen meer en prettiger laten lezen op hun digitale apparaten. Er is zelfs al een onregelmatige Immer-nieuwsbrief voor testers, klanten en andere geïnteresseerden.
In déze nieuwsbrief schrijf ik voortaan over schrijven. Ga ik vaker hardop denken, zoals nu. Het mag ook wat minder bewerkelijk, dus minder actief op zoek naar linkjes. En minder lange toelichtingen. De frequentie blijft maandelijks, maar ik ga wel een nieuwe naam verzinnen. Daar kom ik nog op terug.
Hopelijk lees je mee, want artistieke pretenties ten spijt, als een schrijver typt en er is niemand in de buurt om het te horen, maken de toetsen geen geluid.

Tot slot: Boekblad, vaktijdschrift voor de boekenbranche, vroeg naar aanleiding van Goede mannen door Immer of ik de rubriek ‘In het nieuws’ wilde invullen. Iemand uit het vak die zelf in het nieuws is, reageert op het nieuws. Dat idee. Copy-paste omdat de overlap tussen Boekblad- en Hybrid Monthly-lezers zo klein is:
Wie op een nieuwe manier literatuur en technologie combineert, heeft direct mijn interesse. Dat geldt ook voor Ontspoord, de WhatsApp-thriller geschreven door Melle Runderkamp en ‘uitgegeven’ door de NS in de vorm van 210 berichtjes die lezers op gezette tijden kregen toegestuurd.
Doet me denken aan de chatfictie-apps die populair zijn in de App Store, volgens mij was Hooked de eerste: spannende verhalen in de vorm van gesprekken tussen fictieve personages. Met een briljant businessmodel: wil je weten hoe het verder gaat, dan moet je wachten óf betalen.
Tegen mensen die zich zorgen maken over ontlezing zeg ik graag dat de gemiddelde Nederlander vermoedelijk nooit eerder zo veel gelezen heeft als nu op WhatsApp (en andere social media), en Ontspoord buigt dat verschijnsel mooi in de richting van de literatuur. Wel jammer dat er ook foto’s en filmpjes werden gebruikt om het verhaal te vertellen, hoezo is het geschreven woord niet toereikend?!
Interessant is dat maar een beperkt aantal mensen mee mocht lezen: 2.000 in totaal. En het zat zó vol, je moest er als de kippen bij zijn. Een poging om schaarste en daarmee belangstelling te creëren, of een technische beperking? Enfin, nu weet je waarom ik er geen inhoudelijke uitspraken over doe…
Het enthousiasme over de Poëzieweek groeit, las ik op Boekblad.nl, net toen ik dit evenement voor het eerst was tegengekomen in mijn dagelijks leven.
Ik loop de Centrale Bibliotheek in Utrecht binnen om rustig te kunnen typen en bestel een kopje koffie, waarop de koffiedame vraagt of ik er een gedicht bij wil. Zoiets weiger je niet, en dus word ik gedirigeerd naar een poëziepaal van paarsgeschilderde afvoerpijp, met een feloranje knop. 
Mijn aanname dat ik met een soort Short Story Dispenser te maken heb, blijkt niet te kloppen. In plaats van een printje krijg ik een voorgelezen gedicht. Een anonieme dichter declameert dat hij zijn hoofd tussen iemands borsten drukt. In de volle, stille bibliotheek klinkt het nogal hard.
‘Het rijmt,’ constateer ik hardop. De koffiedame lacht. Ze zegt dat ze jaloers is op de dichter die hier geld voor heeft gekregen en overhandigt me mijn cappuccino.
Het aantal optredens van dichters en participerende boekhandels tijdens de Poëzieweek is gestegen, las ik op Boekblad.nl. Het aantal ongemakkelijke momenten ook, maar dat stond er niet bij.
Tot slot toch nog even ‘mijn’ bericht: Goede mannen door Immer staat sinds begin januari in de iOS App Store. Je kunt de laatste roman van Arnon Grunberg nu dus lezen op je iPhone of iPad, met het muziekstuk Canto Ostinato op je koptelefoon (Grunberg schreef het boek grotendeels op deze muziek, vandaar) en dat allemaal in de lees-app die ik Immer heb gedoopt. Downloaden is gratis, probeer het zeker even.
Vijf jaar geleden alweer begon ik met het idee dat het e-book veel beter kon. Als er maar wat meer liefde werd gestopt in het maken ervan, en als de mogelijkheden van de techniek maar wat beter werden benut, bijvoorbeeld door preciezer en slimmer te reguleren hoe de tekst op het scherm verschijnt (in uitgekiende, overzichtelijke porties).
Inmiddels is gebleken dat mensen de Immer-app inderdaad waarderen, ik krijg veel enthousiaste reacties. En Apple riep ’m meteen uit tot app van de dag.
Toch kan ik niet lang stilstaan bij deze mijlpaal. Er zijn nog zoveel meer ideeën voor de toekomst van lezen op het scherm. Zo heb ik het idee dat er veel mensen rondlopen die meer zouden willen lezen, en dat een app ze daarbij zou kunnen helpen. Aan de slag dan maar weer. Als je dit leest en denkt, ‘ja, zo zie ik het ook!’, meld je dan vooral via niels@immer.app.
Dat was de nieuwsbrief voor maart 2019, dank voor je aandacht! Vragen, tips, opmerkingen? Over de bovengenoemde veranderingen of iets anders? Mail me.
Wil je iemand op Hybrid Monthly attenderen? Stuur dan deze link: https://www.getrevue.co/profile/hybridmonthly_nl
Wil je deze nieuwsbrief juist niet meer ontvangen? Schrijf je dan onderaan dit bericht uit.
Met groet,
Niels
Hoe vond je deze editie?
Niels ’t Hooft

Elke maand updates over mijn werk als hybride schrijver, en links over digitale literatuur.

Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Niels ’t Hooft met Revue.