Bekijk profielpagina

China, gidsland in de versmelting tussen mens & technologie

Revue
 
Goeiemorgen Deze week gaan we het niet hebben over: 👨‍⚖️ Het interessante stuk van The New York Times
 

✍️ Frenetiek ⚡

26 februari · Editie #42 · Bekijk online
Wekelijkse nieuwsbrief die mens, media en technologie dichter bij elkaar brengt.

Goeiemorgen
Deze week gaan we het niet hebben over:
Wat dan wel?
  • 👋 De vacature
  • 🇨🇳 China en zijn besmettelijke manier van omgaan met technologie
  • 🇳🇱 Een lijstje interessante links, allemaal van bij onze Noorderburen.

👋 De vacature
Vergeetachtigheid. Het zou een van jullie, of een van jullie vrienden de job van je/hun leven kunnen gekost hebben. Ik wilde de vacature voor ’Digital Marketing Manager’ bij De Morgen al enkele weken delen, maar dat ben ik dus telkens … vergeten
Gelukkig staat de vacature nog online en weet ik dat er nog naarstig gezocht wordt naar de witte raaf die - ik citeer - “online trends en nieuwe technologieën spot en evalueert hoe deze de doelstellingen van De Morgen kunnen ondersteunen”.
Ben/ken jij de nieuwe Digital Marketing Manager bij De Morgen?
Ben/ken jij de nieuwe Digital Marketing Manager bij De Morgen?
Ik zou het alleszins niet kunnen. Je moet namelijk creatief, analytisch én data gedreven zijn. Gelukkig lopen er ik-weet-niet-hoeveel mensen rond die slimmer zijn dan ik.
Dus: 👊 check die vacature, stuur ’m rond 👊 en mocht je vragen hebben, kan ik de ideale geleider zijn naar mensen die de juiste antwoorden in pacht hebben.
🇨🇳 China & technologie
Hoe meer ik me voor De Morgen mag verdiepen in alle facetten van technologie en de impact ervan op mens en maatschappij, hoe meer ik aangetrokken wordt door China. 
Dat heeft vooral te maken met het feit dat de - overwegend Angelsaksische - bronnen en nieuwsbrieven, die ik wekelijks doorploeg, steeds vaker naar de volksrepubliek verwijzen als gidsland in de versmelting tussen mens en technologie. Voor alle duidelijkheid: mijn kennis over China gaat even ver als de gemiddelde marketeer die over blockchain spreekt. 😝
Een Chinese politie-agente met een bril met gezichtsherkenningssoftware.
Een Chinese politie-agente met een bril met gezichtsherkenningssoftware.
Bij ons verschijnen er ook steeds meer berichten over de technologische hoogstandjes in China. De bovenstaande foto van de Chinese agente hebben de meesten onder jullie waarschijnlijk wel gezien. Ze draagt een bril die haar helpt om mensen via gezichtsherkenning binnen de 2 tot 3 seconden te identificeren
De nieuwe technologie haalde zelfs de papieren versie van Het Laatste Nieuws. Hier vind je het online bericht.
De bril is maar een topje van de ijsberg van hoe China technologie gebruikt om zijn samenleving te organiseren. De meest tot de verbeelding sprekende toepassing is het ‘sociaal krediet-systeem’. Oftewel een soort reputatiequotiënt. Ben je een goede burger of ben je dat niet?
Het NRC-stuk ’China beoordeelt straks alle burgers op basis van big data’ legt goed uit hoe het kredietsysteem werkt:
Er wordt gebruikgemaakt van zowel informatie die wordt verstrekt door de politie, financiële instellingen en de overheid als van persoonlijke data van burgers van internetbedrijven. Niet alleen het tijdig afrekenen van aankopen en het aflossen van leningen levert punten op, ook een blanco strafblad, respect voor de autoriteiten en onberispelijk internetgedrag zijn van invloed op de scores.
Het cijfer bepaalt wat voor huis je kan huren, voor welke jobs (Marketeer bij De Morgen, iemand?) je kan solliciteren, welke opleidingen je kan volgen en welke transportmogelijkheden je mag gebruiken. Kortom: het cijfer bepaalt je leven.
Hoe die reputatiescore precies berekend wordt, is dan weer niet zo duidelijk. Ook niet voor Chinezen, voor de duidelijkheid. 🙃 Uit hetzelfde artikel van NRC:
Bij wijze van proef werken de autoriteiten nauw samen met internethandelshuis Alibaba, zoekmachine Baidu, de sociale media van Tencent en andere internetbedrijven. Zij beschikken over enorme hoeveelheden data van de bijna 800 miljoen Chinese internetters. Over de exacte aard van de samenwerking met de staat doen de ondernemingen uiterst geheimzinnig.
Vrij vertaald naar onze leefwereld: wat je koopt via Bol.com, wat je opzoekt via Google en wie je vrienden zijn en hoe je je gedraagt op Facebook, bepalen of je al dan niet een lening krijgt om een huis in het centrum van Gent te kopen.
Het lijkt waanzinnig, tegelijkertijd is het een verleidelijk idee. Uit ’China’s Dystopian Tech Could Be Contagious’ van The Atlantic:
These disciplinary measures first reach individuals in the form of soft incentives, of the type familiar to Westerners from corporate loyalty programs. Citizens with higher social-credit scores enjoy discounts or upgrades on products and services, like hotel rooms or internet connectivity. Those who wear virtue on their sleeves further—perhaps by taking public transit consistently instead of driving to work, taking out the recycling regularly, or even denouncing a misbehaving neighbor—might enjoy new benefits, like being able to rent a flat with no deposit, or earning the right to send their children to exclusive schools.
Op het eerste gezicht is het niet meer dan een systeem om burgers “te helpen” om een betere burger te zijn. Het begint allemaal met steden die gratis zwembeurten weggeven aan inwoners die hun vuilniszakken op tijd buiten zetten en het eindig met … Tja, waar eindigt dat?
In de praktijk wordt de Chinese kredietscore alleszins al bepaald door absurde details:
  • Speel je online spelletjes waar geld mee te verliezen valt ook al heb je geen schulden: ❌
  • Heb je een goedkope smartphone in plaats van een splinternieuwe Huawei: ❌
  • Koop je regelmatig pampers: ✅
Voor je het weet, kan je geen binnenlandse vluchten meer nemen en wil geen enkele bank nog een lening geven omdat je liever vasthoudt aan een oude Nokia 3310 en tot een kot in de nacht Candy Crush Saga zit te spelen op je computer.
Wanneer je met mensen over het sociaal krediet-systeem spreekt, krijg je al snel de binnenkopper “Gohja, die Chinezen, toch niet met den dezen” te horen. Toch vrees ik soms dat we - zonder het zelf goed en wel te beseffen - steeds meer naar Chinese toestanden evolueren.
Kijk bijvoorbeeld naar nieuwsberichten waar zelfs Sporza mee uitpakt tijdens de Olympische Spelen: ’Bobsleeërs en snowboardsters zijn in trek op Tinder’. Hier wordt natuurlijk geen enkele kredietscore aan de atleten gekoppeld (tenzij bij de Chinese misschien). Maar de onachtzaamheid waarmee we zulke dingen de wereld in sturen op basis van data waar niemand eigenlijk zaken mee heeft, maakt me soms wat ongerust.
🚧 Noot van algemeen nut: in de volgende paragraaf ga ik keihard overdrijven om mijn ongerustheid te duiden. Dat is enkel om aan te tonen hoe klein de stap is naar een sociaal krediet-systeem en is op niks gebaseerd. 🚧
Als Tinder dit soort data kan ontsluiten in PyeongChang, kan het dat ook in Gent en Antwerpen. 
Banken die maar al te graag jonge gezinnen verwelkomen, maar die genoeg hebben van losbandige singles (nogmaals, ik zeg maar wat) zouden in Tinder een interessante partner kunnen vinden om te bepalen of je al dan niet een lening krijgt. Iemand die dagelijks Tinder checkt en minstens één afspraak per week regelt, is nu eenmaal nog niet van plan zich te settelen.
En er valt redelijk wat af te leiden uit Tinderdata. Judith Duportail van The Guardian vroeg in 2017 alle data op die Tinder over haar had verzameld: ze kreeg uiteindelijk 800 pagina’s met haar diepste, donkerste geheimen terug.
Ik besef het, de Algemene Verordening Gegevensbescherming van de Europese Unie (GDPR) moet ons tegen zulke praktijken beschermen én banken hebben helemaal geen Tinderdata nodig om af te leiden of iemand een gesetteld dan wel losbandig leven leidt. Ik wil alleen maar aantonen, dat de praktijken waarmee China experimenteert technisch niet zo moeilijk te kopiëren zijn. Zij het door een overheid, zij het door een consortium aan bedrijven.
En dat zulke praktijken verschrikkelijke gevolgen kunnen hebben, toont de onderstaande documentaire van Wall Street Journal. Hij duurt 8 minuten.
Life Inside China's Total Surveillance State
Wie nog meer wil lezen over China als gidsland in de versmelting tussen mens en technologie: 🇨🇳 Wired hangt er zijn maartnummer aan op 🇨🇳
🇳🇱 Interessante links van bij onze Noorderburen
Het is in de eerste plaats een pijnlijke, persoonlijke vaststelling, maar ik besef steeds vaker dat mijn Nederlandse collega’s een afdeling hoger spelen op vlak van berichtgeving over mens, maatschappij en technologie. 
Om mijzelf te motiveren en om jullie die straffe projecten niet te onthouden: een rondje Nederlandse links. ☕ Die kunnen - zoals gewoonlijk - ook dienen om de slimmerik uit te hangen aan het koffie-apparaat.
💻 Technologiejournalist Daniël Verlaan heeft 6 professionele hackers verzameld om de ultieme anti-hackgids te maken. Die is heel toegankelijk, super informatief en ziet er nog eens goed uit ook. Lees en deel de handleiding Laat Je Niet Hack Maken en wees hackers te slim af.
👻 Linda van der Pol en Coen van de Ven publiceerden in De Groene Amsterdammer een fascinerend verhaal over Nederland dat een draaischijf is voor ideologisch gedreven Russische trollen en opportunistische zakenlieden om nepnieuws de wereld in te sturen. Maak kennis met Voice of Europe.
👏 Bij de Nederlandse openbare omroep NOS willen ze onderzoeken hoe politieke partijen Facebook inzetten. Ze doen een beroep op non-profit organisatie Pro Publica, een browserextensie en de hulp van alle Nederlanders om dat onderzoek tot een goed einde te brengen. Lees hier meer over dat straffe initiatief. Misschien moeten we dit onderzoek in Vlaamse media naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen ook opzetten.
📺 Tim Hofman trapte vorige week het tweede seizoen van het fantastische YouTubeprogramma #BOOS af met een bezoek aan Deliveroo. Check de video en abonneer je gewoon op het kanaal van #BOOS
Houd het warm deze week!
Tot de volgende
Freek
Hoe vond je deze editie?
Als je deze nieuwsbrief niet meer wilt ontvangen, dan kun je je hier afmelden.
Als deze nieuwsbrief doorgestuurd is en je wilt je aanmelden, klik dan hier.
Gemaakt door Freek Evers met Revue.