View profile

Issue #86 - Een (eerste) verhaal uit de VS.

Revue
 
Hallo, deze nieuwsbrief stond de voorbije weken even op pauze doordat ik in de VS was. Over die reis
 

Fredo De Smet

March 24 · Issue #86 · View online
In deze Revue schrijf ik over de relatie mens en machine, de impact van technologie op ons leven, mijn boek Artificial Stupidity, de initiatieven van Gent M en andere projecten.

Hallo,
deze nieuwsbrief stond de voorbije weken even op pauze doordat ik in de VS was. Over die reis kan ik wel meerdere brieven schrijven. Zoals eentje over de supertalenten (hashtag AOC) die ik zag op SXSW. Of een ander over hoe ik -ongevraagd- mijn boek pitchte aan een uitgeverij in New York. Maar vandaag een betoog over vliegtuigen en fake-news.
En onderaan ook gewoon wat leuke dingen die me opvielen op het net.
gegroet, Fredo
ps. stuur deze mail gerust door als hij iemand anders van pas kan komen. Of laat mij eens weten wat je er zelf van vindt. Dat is altijd handig.

"Can We Fight Fake News" Can we?
We zijn halfweg in het debat en ik zet me makkelijk. Alsof ik net de popcorn heb gevonden schuif ik achteruit in mijn stoel. We zijn op de derde verdieping van het Marriott hotel in een lange en hoge conferentiezaal. Tapijt op de grond, kleurrijke muren en een luster die pronkt. De zaal is trouwens volzet. Ik schat een 600 mensen.
I’m having fun with this panel. Ik niet alleen. Wanneer ik dat besef, ga ik weer rechtzitten. Ben ik hier voor de gezelligheid? Neen. Wil ik hier dan wel blijven?
Laat me even de scène schetsen. Het is dag vier van de Interactive Conference van SXSW en ik woon het debat “Can We Fight Fake News Without Killing the Truth?” bij. Nuja, een debat, de moderator is de Franse Rim-Sarah Alouane, een onderzoekster die zelf haar punt wil maken waardoor ze vergeet om het gesprek te leiden. Anjana Susarla, een researcher uit Michigan gaat mee in de strijd. De volgende aan het woord is Wajahat Ali, ex Al-Jazeera en vandaag schrijver voor de New York Times. Of er een war on truth woedt? Jazeker! Waarop hij enkele quotes van Trump geeft, de president van de Verenigde Staten (nog steeds) die geen kans voorbij laat gaan om de pers te ondermijnen. Voordat hij het woord geeft aan ‘my evil friend from facebook’, herhaalt Ali de quote van de schrijver Timothy Snyder: “Post-truth is pre-fascism". De toon is daarmee gezet. Een toon waar Shaarik Zafar, Public Policy Manager bij Facebook, alleen maar op kan antwoorden met: we zijn ermee bezig.
Het is een divers en- althans op papier- interessant panel. De diversiteit van de panels is trouwens opvallend, op SXSW. Dat moet je de organisatie nageven, zowel het programma als de bezoekers zijn van een veel rijker pluimage dan de tech conferenties in Europa. “We’re all in this together” zegt Shaarik Zafar van Facebook over het topic van de dag. “We all care about this.” Hij wijst erop dat het debat over fake news door een verscheidenheid aan partijen moet gevoerd worden: journalist, academia, engineers, policy… En de verantwoordelijkheid gedeeld. Zelfs met de gebruiker, zoals Susarla ook op Fast Company pleitte.
Het gesprek gaat verder. Met de Facebook man in de verdediging, zoals verwacht. Wanneer ik echter de Twitter-app open om te checken of ik die slimme en grappige man van NY Times reeds volg, begrijp ik dat dit niet is waarvoor ik gekomen ben. Het debat is entertaining, dat wel, maar het vergeet om to the point te komen. Dit is dan ook het moment waarop ik beslis de zaal- ostentatief- te verlaten. Mijn tijd is waardevoller dat dit. En bovendien, er is eigenlijk niets grappig aan fake news en post truth. Nope. Zeker niet in The Land of the Free waar freedom of speech een obsessie is.
Een dag nadien bekijk ik de beelden die ik voor het debat maakte. Ik zit even achter de laptop op mijn hotelkamer. Na een 2de crash van een Boeing 737 MAX werd het Europees luchtruim gesloten voor deze toestellen. Even opzoeken op welk vliegtuig mijn volgende vlucht is geboekt. Zal ik thuis geraken?
Ik vind vliegtuigen fantastische dingen. Reusachtige machines die ons meenemen van de ene naar de andere kant van de wereld. In mijn boek schets ik een stukje geschiedenis over hoe we de controle overdragen aan machines. Met het vliegtuig als voorbeeld. “Als je een vliegtuig binnenstapt besteed je de zelfcontrole uit aan de gedeelde controle van mens en machine, in dit geval piloot en vliegtuig.“ Het is goede metafoor om duidelijk te maken dat we soms machines bouwen en vertrouwen zonder er al te veel vragen bij te stellen. In een vliegtuig laten we de controle helemaal los, we vertrouwen op de machine. Wanneer op enkele maanden dit vertrouwen 2 maal geschonden werd - de crash in Indonesië (oktober 2018) en die in Ethiopië (maart 2019) - wordt beslist een hele vloot hypermoderne vliegtuigen aan de grond te houden. De vlieg industrie is namelijk gebaseerd op dat vertrouwen.
Je kan Facebook en Google natuurlijk moeilijk vergelijken met Airbus en Boeing (ook een duopolie). Maar toch, waarom reageert de media of tech industrie zo mat? We vinden Facebook ondertussen allemaal een on-ding maar blijven het lustig gebruiken alsof we er afhankelijk van zijn. Nog eens, ik verwacht niet dat alle Media deze platformen overboord te gooien. Maar wel dat een debat als dit beter is. Dat we ons eigen aandeel in de war on trust erkennen. Dat het systeem waarop de media industrie draait (aandacht) in vraag gesteld wordt. Als we vertrouwen echt belangrijk vinden, mogen we hogere verwachtingen stellen, voorwaarden stipuleren of zoeken naar alternatieven. ‘We’ is in dit geval zowel de media, technologie als de academische wereld.
Can We Fight Fake News Without Killing the Truth?
‘We hebben de digitale variant van cocaïne over apps gestrooid’ - NRC
Cybersex Images | Shutterstock
@saskiascheltjens_rijksmuseum
Futuracha Pro Font
En tot slot nog deze foto. Iets wat ik op de beurs op SXSW zag.
Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here
Powered by Revue
Gent M - 9050 - België