View profile

Issue #119 - "I'am actually liking this conversation"

Fredo De Smet
Fredo De Smet
Goedemorgen,
deze mail valt binnen bij het begin van de week.
Dit keer is “het beeld van de week” er een uit het verleden. Geen foto maar een herinnering. Een persoonlijke en bijzondere herinnering. Ik moest er aan denken naar aanleiding van de gebeurtenissen in de Verenigde Staten.
warme groet, Fredo

Nummer van de week.
Quote van de week.
“Let the globe, if nothing else, say this is true: That even as we grieved, we grew. That even as we hurt, we hoped. That even as we tired, we tried.” Amanda Gorman • The Hill we Climb 🏳️‍🌈
Beeld van de week.
Zie tekst.
Obsessie van de week.
Dit is het beeld dat ik deze week op mijn netvlies had (naast dat van Bernie Sanders’ wanten). Een beeld van een moment uit 2009. Of ik ook een foto van deze herinnering heb, weet ik niet. De hard disk waarop deze foto op zou staan zit in een verhuisdoos. De herinnering is echter levendig:
— We rijden door een desolaat landschap in de Verenigde Staten. Een oude weg die doorheen uitgestrekte droge velden kruist. Gele strepen op het asfalt. Droge struiken langs de weg. Hier en daar een cactusboom. We, dat zijn mijn schoonvader, schoonmoeder en mijn vrouw. Kersverse vrouw moet ik zeggen, want de reis begon enkele dagen voordien in Las Vegas. Newlyweds.
Wij, in awe. Het landschap. Herkenbaar. Alsof het zichzelf naspeelt.
Ik zit achteraan in de auto. Mijn lief, sorry vrouw, vooraan, aan het stuur. Op de achterbank naast me zit haar vader. Ik wil hem vertellen dat die cactusboom Joshua Tree heet. Dat weet door de muziek referenties. Stoner rock, zeg ik tegen mezelf. (Niet dat ik een rock kenner ben. Verre van. Maar ooit, enkele jaren voordien, maakte ik een radioprogramma over de woestijn. Radio nerd en collega Bram Willems vertelde me toen over de Rancho De La Luna, de studio waarin Josh Homme de Desert Sessions opnam. Een legendarisch studio in, inderdaad, Joshua Tree.)
Mijn schoonvader, Piet, kijkt echter niet op. Hij is verdiept in zijn boek. Een klein boekje. “Wat lees je?” vraag ik hem. “De Amerikaanse Grondwet” antwoord hij. Het is een klein rood boekje. Hij leest, wij rijden verder. Op weg naar Arizona. —
Hoe dit beeld plots opdook? Wel, deze week las ik dat Jake Angeli, de QAnon Sjamaan (die met zijn horens) een inwoner van Arizona is. Waar zou hij wonen, vroeg ik me af. Ik moest aan de droge landschappen denken, hoe de steden en dorpen in isolatie leven en de auto de maat van de dingen is. Met welke auto zou hij rijden? En vooral: zou hij ook de Amerikaanse Grondwet gelezen hebben?
Het is moeilijk, nagenoeg onmogelijk, om informatie over hem te vinden. Tenminste, informatie die ik vertrouw. Al mijn mediawijsheid ten spijt, het web dat rond personen als Jake Angeli hangt (zijn echte naam is Jacob Chansley), is verkleurd.
Nieuwsmerken vertellen me dat hij aangehouden is door de FBI. Dat zal geen leugen zijn. Maar voor zijn motieven, daarvoor moet ik op sociale media terecht. Jake lijkt zelf geen social media meer te hebben. Twitter schorste al 70.000 Qanon accounts. Hij was er een van. Content moderatie is noodzakelijk, maar het maakt het nog moeilijker om communities zoals QAnon te begrijpen. Ze verdwijnen niet. Ze emigreren naar andere plaatsen, alwaar ze nog radicaler (kunnen) worden.
Angeli verschijnt wel in de Youtube docu van The New Yorker. Je ziet je hem dansen en zingen. Het is een vorm van Sjamanism, zo legde hij ooit uit (in een interview waarvan ik de oorsprong niet ken). Hij wil “positieve energie” oproepen. De theorie achter die positieve energie laat zich samenvatten in “Energy, Frequency & Vibration”.
Als je zijn masterclass bekijkt, begrijp je dat mensen zoals Jake Angeli zich op een grote afstand van het gewone narratief bevinden. En eerlijk gezegd, dat trekt me aan. Ik houd van mensen die niet in hokjes passen. Van een kunstenaar verwacht je ook niet dat hij gewoon is.
De meest opmerkelijke video is dit kort interview, enkele uren voordat hij het Capitool betrad. Uitgedaagd door een promiscue dame toont Jake zich goedlachs, vriendelijk, beleefd. Inderdaad, positive vibes. Misschien omdat de gesprekspartner ook een outsider is. “I'am actually liking this conversation” zegt de dame tegen haarzelf. Ik hoor haar.
Ik voel sympathie voor de man. Hij mag naar mijn BBQ komen (op voorwaarde dat het organic BBQ is, n.v.d.r. ). Het doet me denken aan wat Dylan Marron op Media Fast Forward 2019 zei: “Empathy is not endorsement”. Het is niet omdat je met iemand sympathiseert, dat je hem ook supporteert. Het is niet omdat iemand andere ideeën heeft, dat je het niet eens kunt zijn. Of zoals Joe Biden tijdens zijn speech: “Disagreement must not lead to disunity”. Ik hoor hem.
Did you enjoy this issue? Yes No
Fredo De Smet
Fredo De Smet @fredodesmet

Elke week cureer ik een beeld, quote en obsessie van de week. Zo probeer ik de complexe wereld te begrijpen en beschrijven.

Inspiratie en beschouwingen over internet, cultuur & maatschappij.

If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Created with Revue by Twitter.
Gent M - 9050 - België