View profile

Issue #101 - Amusing Ourselves to Death

Revue
 
Hallo, hallo aan de nieuwe nieuwsbrief-leden ook. Ik volg de zoektocht naar een democratische preside
 

Fredo De Smet

March 3 · Issue #101 · View online
Wekelijkse obsessies. Over mens, media en machines. Padvinderij in de veranderende maatschappij.

Hallo,
hallo aan de nieuwe nieuwsbrief-leden ook.
Ik volg de zoektocht naar een democratische presidentskandidaat op de voet. Er is namelijk iets vermakelijk aan de verkiezingen in de Verenigde Staten. Veel vermakelijker dan die in België, wat mij betreft.
Enkele links en gedachten over de verkiezingen in de VS in deze Revue.
enjoy, Fredo

Vorige week vond het 10de televisiedebat tussen de democratische presidentskandidaten plaats. De sfeer was gespannen. Iedereen leek door elkaar te praten. Dat is normaal, reageren de analisten, dit debat was namelijk de laatste ontmoeting vóór Super Tuesday.
Maar wat is er normaal aan 10 televisie debatten tussen kandidaten uit dezelfde partij? Helpt dat om meer vertrouwen in de politiek of de partij te laten groeien? Not really.
In het eerste debat, in juni 2019, stonden 20 (!!) mensen tegenover elkaar, verdeeld over 2 avonden. Het was een overwinning als je meer dan 10 minuten spreektijd kon versieren.
Een half jaar later zijn de voorverkiezing echt van start gegaan en staan er maar (?!) zeven kandidaten meer op het podium. Deze keer kon Bernie Sanders 15 minuten spreektijd verzilveren.
Ik volgde het debat vorige week mee via de New York Times. De talking time wordt tijdens het debat live weergegeven op de site, een beetje zoals het balbezit tijdens een voetbalwedstrijd. De democratische debatten zijn in de eerste plaats een televisie format. Ze worden vormgegeven als entertainment, niet omwille van de inhoud. Waarom er geen enkele vraag (!) over climate change werd gesteld? Paste niet in het format.
Misschien is dat de reden dat Buttigieg geen momentum vond en uit de race is gestapt? Hij pakte te weinig op tv. Stephen Colbert bekende na het debat vorige week dat voor hem Bernie En Trump de enige kandidaten waren. “De andere kan ik niet nadoen”, grapt hij. En hij gooit er een rap van Salt-N-Pepa tegenaan. “Let’s talk about math, baby. Let’s talk about health, for free…”
Je voelt het. Het zijn slechte politieke debatten, maar het levert goeie televisie op. En dat is eigenlijk wel vreemd, aangezien de huidige president de verkiezingen op het net won. “Just give me an opponent”, roept @realDonaldTrump ondertussen op twitter naar zijn 73 miljoen volgers.
Het doet me denken aan het boek van Niel Postman: Amusing Ourselves to Death. Postman beschreef in 1985 dat er naast 1984 nog een ander science-fiction roman is die wel eens werkelijkheid zou kunnen worden: Brave New World. Een wereld - beschreven door Aldous Huxley - waarin we niet onderdrukt worden door technologie, maar door onze eigen verslaving aan entertainment en afleiding. Of zoals Niel Postman zegt: “Orwell feared that the truth would be concealed from us. Huxley feared the truth would be drowned in a sea of irrelevance.”
Amusing Ourselves to Death: Public Discourse in the Age of Show Business by Neil Postman
Amusing yourselve a little bit more
My dad predicted Trump in 1985 – it's not Orwell, he warned, it's Brave New World | The Guardian
Note to Dems: Your Television Debates Stink - Douglas Rushkoff
Bitse sfeer in Wetstraat gaat voort op sociale media, maar bestaat slechte politieke reclame wel? | VRT NWS
Stephen Colbert's LIVE Post-Debate Monologue. Echt funny.
The woman in the red dress | The Matrix
En tenslotte. Het idee van A Brave New World wordt ook gethematiseerd in The Matrix. Op de soundtrack van de film: Clubbed to Death van Rob D. It’s all connected.
Did you enjoy this issue?
If you don't want these updates anymore, please unsubscribe here.
If you were forwarded this newsletter and you like it, you can subscribe here.
Powered by Revue
Gent M - 9050 - België